Job en de duif kibbelen verder

Nieuw boek! Vervolg op Job en de duif (Lannoo, 2011), alweer met de geweldige illustraties van Noëlle Smit.

Het boek gaat over Job en de duif, maar ook over de drang, over pluimen krijgen, over je draai vinden en over stijl. Over praatjesduiven en fuifduiven, over nors ogen en toch lief zijn. En die Kip dan? Die belandt bijna in de pot, omdat ze geen ei legt. Gelukkig zijn Job en de duif in de buurt, want behalve in bekvechten zijn ze goed in redden. Zo blijkt…

Een boek op maat van beginnende lezers (AVI 3- AVI4/E3-M4), uitgegeven bij Lannoo, en vanaf nu te koop in de boekhandel.

De ideale boekvoorstelling

De ingrediënten:

- Een charmant kasteel met al even charmante en enthousiaste medewerkers

- Warre en Julie Borgmans als meesterlijke vertellers, met een naturel waar mijn mond van openvalt

- Een barokensemble (Bach Concentus onder leiding van klavecinist Ewald Demeyere) dat zich helemaal geeft

- Een aandachtig publiek waarin ook een paar goede vrienden zitten

- En ikzelf die alleen maar hoef te kijken en luisteren

Van een succesrecept gesproken. Laat de bladeren maar aanrukken, mijn herfst kan niet meer stuk…

De tijd gaat snel, misbruik hem wel

‘Hoe maak ik een vriend?’ is niet meer alleen! Vers van de persen gerold: ‘Hoe maak ik tijd?’

Felix moet op bezoek bij zijn jarige tante Zweem, maar hij heeft geen tijd. ‘Maak dan tijd!’, zegt zijn moeder. Tijd maken? Hoe doe je dat? Met hulp van (zijn dode) opa, de mysterieuze brillenmaker Pep en zijn vriend Pieter gaat Felix aan de slag.

Over een klein poesje, een liggende staande klok en een plan om de tijd te verschalken. Met heel veel lijstjes en vooral met het geniale teken- en kraswerk van Wendy Panders. Uitgegeven bij Lannoo, en vanaf volgende week in de boekhandel.

De illustrator, de verteller en de muzikant

Nieuw werk! ‘De prinses, de graaf en de handschoen’ is een muzikaal sprookje, geschreven door mij (geïnspireerd door een waargebeurd liefdesverhaal), geïllustreerd door de grote Thé Tjong-Khing, verteld door de grappige Warre Borgmans en zijn al even grappige, lichtjes hese dochter Julie. De muziek bij het verhaal is van de hyperactieve barokartiest Telemann en werd gekozen én uitgevoerd door Ewald Demeyere van het Bach Concentus. De mensen van het kasteel d’Ursel (het kasteel van de graaf uit de titel) leidden dit alles met heel veel passie in goede banen.

Al die namen op een rij… Wat blijft daarvan over als een (bijna) vijfjarige naar het resultaat luistert? Behalve een paar moeilijke vragen (‘Mama, wat is drang?’ ‘Mama, wat is herboren?’) zie ik een volledige overgave aan het verhaal én aan de muziek. Hij luisterde er – geheel vrijwillig – al tientallen keren naar, en citeert nu te pas en ten onpas uit de tekst (‘De Moezelwijn is op!’, ‘Kus jij maar die handschoen’, ‘mijn neus is wat lang, maar verder ben ik heel eerlijk’). Hij herkent nog geen namen, daar kan zijn enthousiasme niet aan liggen. Nee, hij houdt van sprookjes. Zo simpel is het.

‘

De grap van het opgroeien

 Vanaf vandaag in de winkel: ‘De bovenkamer van Jakob’, mijn derde jeugdroman (12+).

De elfjarige Jakob verhuist naar het domein van een psychiatrische kliniek waar zijn moeder directeur wordt. Hij leert er meneer Radboud kennen, een reus van een patiënt die er al heel lang verblijft. Daarnaast sluit hij ook een soort vriendschap met Mira, de dertienjarige dochter van een patiënt. Jakob beweegt zich met het volste vertrouwen in deze nieuwe wereld, maar houdt hij dat ook vol?

‘De bovenkamer van Jakob’ gaat over luilekkermensen en foute spreekbeurten, over een picknick in de regen, over vluchten voor de vijand en over een oma die iedereen voor gek verklaart, over verborgen papieren onder de vloer en over bomen die over je waken, en je waarschuwen als het nodig is.

Het is een boek over de grap van het opgroeien. Een grap zonder clou, die iedereen lijkt te snappen behalve jijzelf.

De prachtige coverfoto’s zijn van Iris Beeckman.

Lannoo, 199 pagina’s, 13,99 euro.

Als alles op zijn kop staat

Alweer een nieuw boek van mij! En van de Nederlandse illustratrice Jene Bons, die er geweldige personages van vlees en bloed voor getekend heeft.

‘Als alles op zijn kop staat’ is een prentenboek voor kinderen van ouders die aan drugs verslaafd zijn. Of voor kinderen van wie de ouders niet (altijd) beschikbaar zijn, bijvoorbeeld omdat ze depressief zijn of te veel drinken of wat dan ook. Het boek ligt dus ook in de boekhandel, want er zijn veel ouders die zich zullen herkennen in het koppel, veel meer dan alleen drugsverslaafden. Zelfs ik herken mezelf soms, als ik met mijn hoofd ergens anders zit, onder een emmer waar het speelse en het drukke van mijn kinderen niet doordringt.

Ik kreeg de opdracht om dit boek te maken van mensen die dagelijks met drugsverslaafden werken (het Medisch Sociaal OpvangCentrum Vlaams Brabant). Een boek in opdracht is altijd een beetje anders, maar in dit boek zit heel mijn hart. Ik heb met veel ouders die aan de zware drugs zitten gesproken over hun kind(eren) en over hun leven. Die mensen zagen er allemaal stoer uit en sommigen deden ook stoer, maar als het over hun kinderen ging veranderden ze een voor een in ouders die het beste willen en hopen voor hun kinderen, niets minder. In echte mensen, met wie ik een echt gesprek had. Ik heb dagelijks onechte gesprekken met onechte mensen, dus het viel op.

Ouders blijven ouders, ook al mogen of kunnen ze niet voor hun kind zorgen. En kinderen zijn sterk, als je maar in ze gelooft. En dat deden alle ouders die ik heb gesproken: ze geloofden niet meer in zichzelf, maar wel nog in hun kinderen. Ik hoop dat het boek dit uitstraalt. Dat moét gewoon!

Woorden

Ik heb niets tegen woorden. Maar ze zijn zo duidelijk, soms. Of zo onduidelijk. Ze zitten er soms net naast. Of ze herleiden iets tot bijna niets meer, omdat het al zo vaak is gezegd of geschreven. Je hebt er soms zoveel van nodig om slechts iets heel eenvoudigs uit te drukken. En dan nog lukt het je niet.

(Ik had graag goed kunnen tekenen. Eén lijn, een juiste krul, wit over grijs over appelblauwzeegroen, en daar is een wolk waar je uren naar kunt kijken. Je kunt ze zelfs aan je muur hangen en er je hele leven niet op uitgekeken geraken. Maar ik kan niet tekenen.)

En dus moet ik schrijven. Ook als ik een klassieker als Scott Fitzgerald lees (‘Tender is the night’), lees ik heel veel stukken die me niets doen, maar dan kom ik plots een zin tegen die in mijn hoofd openspat en daar alles even stilzet. Dus lees ik verder, en schrijf ik verder.

Een viertal quasi lege schriftjes voor me, voor de boeken die nu nog maar een paar zinnen zijn, of zelfs niet meer dan een gevoel, of een idee of twee. Een paar woorden die zullen uitgroeien tot boeken als ik er tijd aan besteed, als ik ze de nodige aandacht geef en ze omarm, af en toe. En ja, ik zal ze af en toe ook eens moeten uitschelden, vrees ik… Arrogant stelletje driedubbelgefrituurde etterbuilen!

Een nieuw boek van mij!

Volgens uitgeverij Lannoo is ‘Hoe maak ik een vriend?’ ’een humoristisch verhaal in de vorm van een plakboek. Met fantasierijke collages en illustraties.’ Wendy Panders stond in voor al dit moois: op haar site zie je hoe zij met knipogende lijnen en vlakken onweerstaanbaar grappig uit de hoek kan komen.

Op dit moment zijn veel kinderen gestart in een nieuwe school, jeugdbeweging, sportclub… Nieuwe kinderen leren kennen vinden ouders vanzelfsprekend. Twee jaar geleden vroeg mijn oudste me toen hij al uren wakker in bed lag hoe dat eigenlijk moest, een vriend maken. Op school was dat zonder moeite gegaan, de vriendjes waren er gewoon. Maar in de scouts waar hij in een nieuwe groep was terechtgekomen, lukte het hem niet. ‘Maar mama, hoe máák ik een vriend?’ vroeg hij me, op een manier die ik niet in woorden kan uitdrukken. Laten we zeggen dat ik de vraag ernstig genomen heb.

Ik heb dit boek aan hem opgedragen, mijn oudste die ondertussen zijn plaats gevonden heeft, niet dankzij mij of dit boek, maar omdat hij zo dapper was om zichzelf te blijven.

Het bed van de eeuwige trouw

Blikopener is een jongerentijdschrift van Averbode voor de 2de graad aso/tso en de 3de graad bso. Ik schreef een kortverhaal voor die doelgroep en dat staat nu te lezen in het septembernummer. Het verhaal heet ‘Het bed van de eeuwige trouw’, en gaat over een warm nest, korte benen, de mogelijkheid van ALLES en drugs! drugs!  

Wie het online wil lezen kan het via deze weg vinden: even doorklikken op Blikopener 1 en je kunt in het tijdschrift bladeren.

En als je geen zin hebt om te lezen, kun je ook luisteren en kijken naar de muziek waar het 14-jarig meisje uit mijn verhaal van houdt. Videoclip en nummer van The Libertines horen niet samen, maar wat een mooi geheel!

Aan het werk

Binnenkort verschijnt ‘Hoe maak ik een vriend?’, een boek voor 9+ over een jongen die zich dit afvraagt voor hij op kamp vertrekt. Het boek staat vol gekke collages, lijstjes en knappe lijntekeningen waarin je kunt verliezen. Wendy Panders tekende al dit moois: op haar site zie je meer werk van haar.

Momenteel had ik liever de vraag ‘Hoe stop ik de tijd?’ beantwoord gezien, maar goed. De vakantie is gedaan, geen boek dat daar iets aan kan verhelpen.