Vijf redenen om nooit meer een boek te schrijven (3)

Dit is een goeie. Mijn boek hoort in de categorie Young Adult. En zo schreef ik er al zes. Daarmee breng ik mijn vrienden nu al zo’n vijftien jaar lang in een lastig parket. Uiteraard lezen ze mijn boeken niet allemaal, maar sommigen doen het systematisch wel, de lieverds. Het is niet omdat ik een mild trauma aan de puberteit overhield, dat ik hen telkens in die netelige positie moet duwen. Waarom doe ik niet normaal en schrijf ik nooit eens een gewoon, volwassen boek?
De vraag is alleen of die kortstondige regressie zo erg is. Bij sommigen was die hele puberteit zowaar een feest: zij tellen voor alle gortige duidelijkheid niet mee. Maar zelfs degenen die net als ik huiveren als ze maar even afdwalen naar die onzalige tijd, zijn misschien wel gebaat bij een korte (mijn boeken zijn nooit dik) Young Adult-hypnosesessie.
De kiem van ‘Wish you were here’ ligt in mijn eigen ervaring: toen ik achttien was, ging ik vijf weken naar Bournemouth op taalkamp, het was dat of het sanatorium. Die weken werden voor mij het summum van vrijheid: er was kommer geweest, daarna kwel maar plots waren er onbegrensde mogelijkheden. Helemaal alleen de plas over, geen vrienden achter de hand, en vooral: geen ouderlijke controle. Het was 1987, telefoneren moest in een telefoonhok: ik was onbereikbaar. Er bestaat geen enkele foto van: dat is nog het allermooiste. Niet één keer stapte ik uit het moment om er een plaatje van te schieten. Mijn herinneringen zijn puur. Ik ging elke dag wandelen langs de laundrettes en de verlaten elektrozaken van de aftandse winkelblokken in een buitenwijk van Bournemouth, de Sony-walkman in mijn jaszak, mals en licht koptelefoontje op mijn oren. De cassettes draaide ik opnieuw en opnieuw om tot het plastic lint oververhitte en ik een van mijn twee andere cassettes in de houder moest laten glijden.
The Smiths, waren het vooral, Lloyd Cole and the Commotions, The Triffids. Ik was alleen en ongelukkig, natuurlijk wel, maar ik was ook niet alleen en in een permanente staat van lichte euforie. Ik zong mee: ‘I am the son and the heir of a shyness that is criminally vulgar’, en verlegen wás ik, maar daar was ik het ook niet omdat niemand me er kende. Degene die de cassettes voor me opnam ben ik nog altijd dankbaar – ook later, toen we kleine kinderen hadden en dachten dat ons leven definitief voorbij was heeft hij ons van die ondergang gered met ‘The trials of Van Occupanther’ van Midlake. En nu ik het bedenk: ook de song ‘Wish you were here’ ken ik beter in de versie van Sparklehorse – een groep die diezelfde vriend me aanraadde – dan als originele Pink Floyd-song.
Er is niets spannends gebeurd in die vijf weken. Ik trok op met Fransen. Ik ging op schoolreis naar de races in Ascot. Mijn docent heette Roger en leek op James Bond. Ik ging naar de film en speelde squash. En ging dus wandelen met mijn walkman op. Zoveel jaar later is die hele periode gecondenseerd tot een paar prachtige scènes die ik tot in de kleinste details in mijn hoofd kan afspelen. Een autorit naar een club waar volwassen mannen darts speelden, ik zat alleen op de achterbank, voorin twee jongens die ik niet goed kende, ik keek uit het raam en zag plots de zee naast ons – alles leek mogelijk. Een telefoongesprek naar mijn ouders om te vragen of ik een week langer mocht blijven, Roger bij me in het telefoonhok, hoe raar het voelde om Nederlands te spreken. In het boek zitten deze scènes niet, ze dienden alleen als teletijdmachine. En omdat dit stuk veel te lang wordt is het tijd om te zeggen: ‘You’re back in the room!’ Ach ja, misschien breng ik mijn lezende vrienden van middelbare leeftijd op vergelijkbare droomplaatsen van hun jeugd, wat meegenomen is. Bovendien schrijf ik niet voor hen maar voor jongeren, waarmee ik mijn derde argument nu wel voldoende ondergraven heb. Maar niet getreurd, want de volgende keer is er geen ontsnappen aan. De boekhoudster in mij zal voor de genadeslag zorgen. Waarover gauw meer, dus!

4 thoughts on “Vijf redenen om nooit meer een boek te schrijven (3)

      1. na onze cotswoldsreis, begrijpen we meer en meer je liefde voor BOURNEMOUTH!!!!
        en NU AFTELLEN NAAR “WISH YOU WERE HERE”,nog 4 keer slapen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s