boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for the ‘Nieuw werk’ Category

‘Job en de duif’-nieuwsflash!

In Leren lezen, Nieuw werk, Nominaties en prijzen, Uncategorized on juni 25, 2013 at 9:14 am

010‘Job en de duif redden Kip’ is genomineerd voor de Kinder- en Jeugdjury 2014! Op het bekroningsfeest in 2012 heb ik mogen meemaken hoe dolenthousiast 6-8-jarigen zijn als ze de persoon achter een boek zien. Ik mocht toen het podium op voor ‘Job en de duif’ en zag een zee van blije oogjes. En te zeggen dat ik zelf nóg blijer keek dan al die kinderen samen… Ik zie er dus heel erg uit naar dat feest in 2014.

Er komt ook een derde deel over Job en zijn eigenwijze duif. Het duurt nog even voor het boek in de winkel ligt want eerst moet illustratrice Noëlle Smit nog met de (net afgewerkte) tekst aan de slag. Daarin maken nieuwe dieren hun opwachting, Bink en Bonk bijvoorbeeld, en Minsie. Er is ook bloed, er is een bult, en er is rijst met kriekjes. Duif is nog altijd een durfal en Job, tja… Ik mag nog niet alles verklappen, dat zou pas zonde zijn.

Een derde nieuwtje is dat ‘Job en de duif’ naar China gaan, waar ze verder zullen kibbelen – in Chinese karakters dan. Persoonlijk ga ik liever naar Canada, maar goed, ik hoef gelukkig niet mee te reizen met mijn personages, die kunnen het wel alleen af, of dat hoop ik tenminste. Ach ja, zolang ze er maar geen ‘Job en de gelakte duif’ van maken. Hup, Job! Hop, Duif! Chinese eerste lezertjes over de streep gaan trekken!

Bushokblues

In Nieuw werk, Over mijn werk on mei 30, 2013 at 2:44 pm

imagesIk zie de oude vrouw al in mezelf, zeer zeker. Maar er is één oude vrouw die ik niet wil worden: het oude besje dat door me heen kijkt als ik hijgend het bushok bestorm na een indrukwekkende sprint van honderd meter. De bus rijdt met hoorbaar genoegen weg, snel schakelend opdat de niet-stipten hem niet meer kunnen aanraken. Buschauffeurs houden niet van opvoedkundige tikken tegen hun carrosserie, hoe verdiend ook. Het besje kijkt langs me heen, onverstoorbaar is ze. Geen enkele blijk van medeleven. Ook geen blijk van afkeuring, dat moet gezegd. Maar zoals ze daar zit met haar geruite boodschappentas als een volwaardige passagier naast haar op het bankje en de beige regenjas hoog dichtgeknoopt – nog één knoopje en ze hangt zichzelf op – klaar om de tweede afprijzingen in de Lidl te gaan uitvlooien, driehonderd tandenstokers voor één euro, een koopje, zelfs al heb je niet meer al je tanden: nee, zo wil ik niet eindigen. Geef mij dan maar de man. Even oud als het besje is hij, ouder misschien zelfs, maar hoegenaamd niet in solden geïnteresseerd. Hij grijnst me toe, en zijn uitlachen is net wat ik nodig heb. Het is de combinatie van een trap onder mijn kont en een schouder om mijn onmacht op uit te huilen. We staan naast elkaar te wachten op de volgende bus en af en toe vergewist hij zich ervan of ik wel zie hoe grappig hij me vindt, ik met mijn haast en mijn haar nog in mijn jas, mijn onnozele woedeuitbarsting over te stipte bussen, de wanhopige blik in mijn ogen, o ja, vooral die vindt hij hilarisch. Als de bus er is laat hij me eerst opstappen, en ik ga uit zijn gezichtsveld zitten: ik heb ook zo mijn grenzen. Ik ben onderweg naar mijn uitgeefster die me zal vertellen wat ze van mijn manuscript vond, ik heb er een lange maand op gewacht en dat wachten was ontwrichtend, maar ik kan veel aan, nu. Ik hoef maar te denken aan de man die mij hartstochtelijk aanmoedigde met een betrokken en zelfs galante spotzucht. Als het verdict over mijn boek tegenvalt, heb ik nog deze ambitie: zoals hem de wereld blijven zien, de volle pot betalen en de mensen rondom me liefdevol uitlachen. Het gaat erom de juiste drijfveren te koesteren, besef ik weer, met dank aan de ultrastipte dienstregeling van De Lijn.

De put

In Nieuw werk, Uncategorized on januari 9, 2013 at 7:47 am

Er verscheen net een tweede Vlaamse Filmpje van mijn hand, een griezelverhaal dit keer. Het heet ‘De put’, en geloof me, je wilt er niet in vallen. Griezelverhalen zijn eigenlijk niet mijn ding, maar het idee kwam plots toch, en toen de haartjes op de arm van een vriendin rechtop kwamen te staan bij een korte samenvatting van het verhaal, wist ik dat het goed zat. Mijn oudste jongens durven het alvast niet te lezen, de angsthazen. Het gaat nochtans niet over kussen, ik wilde ze nu ook weer niet de stuipen op het lijf jagen.index

 

Oma’s, opa’s en peperkoek op de boekenbeurs

In Nieuw werk, Voorlezen on november 1, 2012 at 1:15 pm

Tijdens de twee zondagen van de Boekenbeurs kun je kennismaken met ‘Mijn oma is van peperkoek’, een voorleesboek over oma’s en opa’s voor en van alle leeftijden. Sabien Clement laat zich op de handen kijken bij het illustreren en ik geef mezelf en een handvol gekke oma’s en opa’s bloot in korte voorleesfragmentjes. We nodigen alle kinderen en volwassenen uit om mee te tekenen, eigen oma- of opazotheid in de groep te gooien of gewoon te proeven van een peperkoeken hartje. Daarna schrijven en tekenen we met plezier iets in je boek. Als dat geen zoete namiddagen worden.

Zondag 4 november

15u – 15u30: voorlezen en live tekenen

15u30 – 16u: signeersessie

16u – 16u30: voorlezen en live tekenen

16u30 – 17u: signeersessie

 

Zondag 11 november

15u – 15u30: voorlezen en live tekenen

15u30 – 16u: signeersessie

16u – 16u30: voorlezen en live tekenen

16u30 – 17u: signeersessie

Wat is het fijn een oma of opa te zijn

In Nieuw werk on oktober 9, 2012 at 3:15 pm

Terwijl ik in Canada door de bergen sneed in mijn rode Hyundai Sonata, rolde hier zomaar dit lekkere boek van de persen. Sabien Clement tekende zich krom aan ontroerende oma’s en opa’s, en Leen Depooter goot tekst en tekeningen in een kreukvrije vorm. En ik schreef, over snurkende opa’s met langharige honden, over breiende oma’s met een steekje los. Over sombrero’s, suikerwafels en de roep van de vulkaan. Over leven en doodgaan, en alles daartussen. Of toch veel.

Koop nog geen mandarijntjes, koop dit oranje boek. Veel zoeter, en onbeperkt houdbaar. Kadoezie!

‘Mijn oma is van peperkoek. Verhalen over oma’s, opa’s, oogappels en oliebollen’, uitgegeven bij Lannoo.

Oma Koekebrood, de lekkerste oma

Mijn oma ruikt zo lekker. Echt, het lekkerste van allemaal!

Naar wat dan?

Niet naar zweet van onder je noksel.

Het is oksel. Niet noksel.

Vreemd. Zij zegt noksel. Ja, van je armputje dus. Daar ruikt ze niet naar. Nooit!

Wacht eens. Zegt zij noksel?

Ja, zij wel.

En zegt ze ook porei in plaats van prei?

Ja.

En kieken in plaats van kip? En erf? En somtijds?

Ja, dat zegt ze allemaal.

Ik weet al waar ze naar ruikt.

Naar wat?

Naar blommen.

Blommen?

Ja, gele, en vast ook purperen.

Bloemen, bedoel je!

Ik zeg het toch: magritten en tulippen.

Het is waar: oma spreekt een beetje gek. Maar ze is niet de gekste oma, o nee! Daar ruikt ze veel te lekker voor. Niet naar blommen. Mijn oma ruikt naar chocola.

Hopla! Naar Canada!

In Nieuw werk on september 20, 2012 at 10:12 am

Binnen vijf dagen vertrek ik naar Canada. Na een jaar of twaalf aan het fornuis met drie kleine jongetjes aan mijn rokken stap ik het vliegtuig op naar Calgary. Ik treed daarmee in de voetsporen van mijn grootvader, Maurice De Vlieger, die in 1929 emigreerde naar Canada, maar een tweetal jaar later terugkwam en zo mogelijk maakte dat eerst mijn vader en dan ikzelf geboren werden. Gedurende twee weken omcirkel en doorkruis ik de Rocky Mountains om te voelen wat dat met je doet, jezelf het nest uitgooien om grootse bergen te zien opdoemen als in een absurde droom. In plaats van een beitel om daar net als hij aan de spoorweg te werken neem ik een laptop en een schriftje (of twee) mee, dat moet volstaan als werkmateriaal. Als het goed is, schrijf ik over mijn jonge opa in een nieuwe jeugdroman. Maar eerst zorgen dat ik niet van een besneeuwde weg glijd in mijn gehuurde Automatic, dat ik niet door een bijziende beer word opgepeuzeld, dat ik niet net als hij mijn hart verlies aan Kootenay Lake…

Grizelda in Parijs

In Nieuw werk, Over mijn werk on juni 22, 2012 at 10:07 am

Ik ben op zoek naar een griezelverhaal voor een Vlaams Filmpje (korte jeugdboekjes die al sinds 1930 worden uitgegeven door uitgeverij Averbode). In mijn hoofd lijkt het voorlopig niet te zitten. Ik moet naar buiten, denk ik, naar een plaats waar geesten samentroepen en enge verhalen verkopen voor een habbekrats. En te zeggen dat ik een paar dagen geleden op exact zo’n plaats was, in La Pagode in Parijs. La Pagode is een oude cinema in de vorm van een Japanse tempel, gebouwd in 1896. Het gebouw was een geschenk van de eigenaar van het warenhuis ‘Le bon marché’ voor zijn vrouw. Mooi cadeau, maar kort daarna liet ze hem toch zitten, voor zijn zakenpartner dan nog. Ikzelf ben er alleen maar goede geesten tegengekomen, ik was dan ook in goed gezelschap. Maar de volgende keer blijf ik er wat langer hangen, de wraak van de supermarktdirecteur opsnuivend…

Job en de duif kibbelen verder

In Nieuw werk on april 17, 2012 at 10:00 am

Nieuw boek! Vervolg op Job en de duif (Lannoo, 2011), alweer met de geweldige illustraties van Noëlle Smit.

Het boek gaat over Job en de duif, maar ook over de drang, over pluimen krijgen, over je draai vinden en over stijl. Over praatjesduiven en fuifduiven, over nors ogen en toch lief zijn. En die Kip dan? Die belandt bijna in de pot, omdat ze geen ei legt. Gelukkig zijn Job en de duif in de buurt, want behalve in bekvechten zijn ze goed in redden. Zo blijkt…

Een boek op maat van beginnende lezers (AVI 3- AVI4/E3-M4), uitgegeven bij Lannoo, en vanaf nu te koop in de boekhandel.

De ideale boekvoorstelling

In Nieuw werk on november 7, 2011 at 11:27 am

De ingrediënten:

– Een charmant kasteel met al even charmante en enthousiaste medewerkers

– Warre en Julie Borgmans als meesterlijke vertellers, met een naturel waar mijn mond van openvalt

– Een barokensemble (Bach Concentus onder leiding van klavecinist Ewald Demeyere) dat zich helemaal geeft

– Een aandachtig publiek waarin ook een paar goede vrienden zitten

– En ikzelf die alleen maar hoef te kijken en luisteren

Van een succesrecept gesproken. Laat de bladeren maar aanrukken, mijn herfst kan niet meer stuk…

De tijd gaat snel, misbruik hem wel

In Nieuw werk on oktober 7, 2011 at 12:09 pm

‘Hoe maak ik een vriend?’ is niet meer alleen! Vers van de persen gerold: ‘Hoe maak ik tijd?’

Felix moet op bezoek bij zijn jarige tante Zweem, maar hij heeft geen tijd. ‘Maak dan tijd!’, zegt zijn moeder. Tijd maken? Hoe doe je dat? Met hulp van (zijn dode) opa, de mysterieuze brillenmaker Pep en zijn vriend Pieter gaat Felix aan de slag.

Over een klein poesje, een liggende staande klok en een plan om de tijd te verschalken. Met heel veel lijstjes en vooral met het geniale teken- en kraswerk van Wendy Panders. Uitgegeven bij Lannoo, en vanaf volgende week in de boekhandel.