boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for the ‘Nieuw werk’ Category

De put

In Nieuw werk, Uncategorized on januari 9, 2013 at 7:47 am

Er verscheen net een tweede Vlaamse Filmpje van mijn hand, een griezelverhaal dit keer. Het heet ‘De put’, en geloof me, je wilt er niet in vallen. Griezelverhalen zijn eigenlijk niet mijn ding, maar het idee kwam plots toch, en toen de haartjes op de arm van een vriendin rechtop kwamen te staan bij een korte samenvatting van het verhaal, wist ik dat het goed zat. Mijn oudste jongens durven het alvast niet te lezen, de angsthazen. Het gaat nochtans niet over kussen, ik wilde ze nu ook weer niet de stuipen op het lijf jagen.index

 

Advertenties

Oma’s, opa’s en peperkoek op de boekenbeurs

In Nieuw werk, Voorlezen on november 1, 2012 at 1:15 pm

Tijdens de twee zondagen van de Boekenbeurs kun je kennismaken met ‘Mijn oma is van peperkoek’, een voorleesboek over oma’s en opa’s voor en van alle leeftijden. Sabien Clement laat zich op de handen kijken bij het illustreren en ik geef mezelf en een handvol gekke oma’s en opa’s bloot in korte voorleesfragmentjes. We nodigen alle kinderen en volwassenen uit om mee te tekenen, eigen oma- of opazotheid in de groep te gooien of gewoon te proeven van een peperkoeken hartje. Daarna schrijven en tekenen we met plezier iets in je boek. Als dat geen zoete namiddagen worden.

Zondag 4 november

15u – 15u30: voorlezen en live tekenen

15u30 – 16u: signeersessie

16u – 16u30: voorlezen en live tekenen

16u30 – 17u: signeersessie

 

Zondag 11 november

15u – 15u30: voorlezen en live tekenen

15u30 – 16u: signeersessie

16u – 16u30: voorlezen en live tekenen

16u30 – 17u: signeersessie

Wat is het fijn een oma of opa te zijn

In Nieuw werk on oktober 9, 2012 at 3:15 pm

Terwijl ik in Canada door de bergen sneed in mijn rode Hyundai Sonata, rolde hier zomaar dit lekkere boek van de persen. Sabien Clement tekende zich krom aan ontroerende oma’s en opa’s, en Leen Depooter goot tekst en tekeningen in een kreukvrije vorm. En ik schreef, over snurkende opa’s met langharige honden, over breiende oma’s met een steekje los. Over sombrero’s, suikerwafels en de roep van de vulkaan. Over leven en doodgaan, en alles daartussen. Of toch veel.

Koop nog geen mandarijntjes, koop dit oranje boek. Veel zoeter, en onbeperkt houdbaar. Kadoezie!

‘Mijn oma is van peperkoek. Verhalen over oma’s, opa’s, oogappels en oliebollen’, uitgegeven bij Lannoo.

Oma Koekebrood, de lekkerste oma

Mijn oma ruikt zo lekker. Echt, het lekkerste van allemaal!

Naar wat dan?

Niet naar zweet van onder je noksel.

Het is oksel. Niet noksel.

Vreemd. Zij zegt noksel. Ja, van je armputje dus. Daar ruikt ze niet naar. Nooit!

Wacht eens. Zegt zij noksel?

Ja, zij wel.

En zegt ze ook porei in plaats van prei?

Ja.

En kieken in plaats van kip? En erf? En somtijds?

Ja, dat zegt ze allemaal.

Ik weet al waar ze naar ruikt.

Naar wat?

Naar blommen.

Blommen?

Ja, gele, en vast ook purperen.

Bloemen, bedoel je!

Ik zeg het toch: magritten en tulippen.

Het is waar: oma spreekt een beetje gek. Maar ze is niet de gekste oma, o nee! Daar ruikt ze veel te lekker voor. Niet naar blommen. Mijn oma ruikt naar chocola.

Hopla! Naar Canada!

In Nieuw werk on september 20, 2012 at 10:12 am

Binnen vijf dagen vertrek ik naar Canada. Na een jaar of twaalf aan het fornuis met drie kleine jongetjes aan mijn rokken stap ik het vliegtuig op naar Calgary. Ik treed daarmee in de voetsporen van mijn grootvader, Maurice De Vlieger, die in 1929 emigreerde naar Canada, maar een tweetal jaar later terugkwam en zo mogelijk maakte dat eerst mijn vader en dan ikzelf geboren werden. Gedurende twee weken omcirkel en doorkruis ik de Rocky Mountains om te voelen wat dat met je doet, jezelf het nest uitgooien om grootse bergen te zien opdoemen als in een absurde droom. In plaats van een beitel om daar net als hij aan de spoorweg te werken neem ik een laptop en een schriftje (of twee) mee, dat moet volstaan als werkmateriaal. Als het goed is, schrijf ik over mijn jonge opa in een nieuwe jeugdroman. Maar eerst zorgen dat ik niet van een besneeuwde weg glijd in mijn gehuurde Automatic, dat ik niet door een bijziende beer word opgepeuzeld, dat ik niet net als hij mijn hart verlies aan Kootenay Lake…

Grizelda in Parijs

In Nieuw werk, Over mijn werk on juni 22, 2012 at 10:07 am

Ik ben op zoek naar een griezelverhaal voor een Vlaams Filmpje (korte jeugdboekjes die al sinds 1930 worden uitgegeven door uitgeverij Averbode). In mijn hoofd lijkt het voorlopig niet te zitten. Ik moet naar buiten, denk ik, naar een plaats waar geesten samentroepen en enge verhalen verkopen voor een habbekrats. En te zeggen dat ik een paar dagen geleden op exact zo’n plaats was, in La Pagode in Parijs. La Pagode is een oude cinema in de vorm van een Japanse tempel, gebouwd in 1896. Het gebouw was een geschenk van de eigenaar van het warenhuis ‘Le bon marché’ voor zijn vrouw. Mooi cadeau, maar kort daarna liet ze hem toch zitten, voor zijn zakenpartner dan nog. Ikzelf ben er alleen maar goede geesten tegengekomen, ik was dan ook in goed gezelschap. Maar de volgende keer blijf ik er wat langer hangen, de wraak van de supermarktdirecteur opsnuivend…

Job en de duif kibbelen verder

In Nieuw werk on april 17, 2012 at 10:00 am

Nieuw boek! Vervolg op Job en de duif (Lannoo, 2011), alweer met de geweldige illustraties van Noëlle Smit.

Het boek gaat over Job en de duif, maar ook over de drang, over pluimen krijgen, over je draai vinden en over stijl. Over praatjesduiven en fuifduiven, over nors ogen en toch lief zijn. En die Kip dan? Die belandt bijna in de pot, omdat ze geen ei legt. Gelukkig zijn Job en de duif in de buurt, want behalve in bekvechten zijn ze goed in redden. Zo blijkt…

Een boek op maat van beginnende lezers (AVI 3- AVI4/E3-M4), uitgegeven bij Lannoo, en vanaf nu te koop in de boekhandel.

De ideale boekvoorstelling

In Nieuw werk on november 7, 2011 at 11:27 am

De ingrediënten:

– Een charmant kasteel met al even charmante en enthousiaste medewerkers

– Warre en Julie Borgmans als meesterlijke vertellers, met een naturel waar mijn mond van openvalt

– Een barokensemble (Bach Concentus onder leiding van klavecinist Ewald Demeyere) dat zich helemaal geeft

– Een aandachtig publiek waarin ook een paar goede vrienden zitten

– En ikzelf die alleen maar hoef te kijken en luisteren

Van een succesrecept gesproken. Laat de bladeren maar aanrukken, mijn herfst kan niet meer stuk…

De tijd gaat snel, misbruik hem wel

In Nieuw werk on oktober 7, 2011 at 12:09 pm

‘Hoe maak ik een vriend?’ is niet meer alleen! Vers van de persen gerold: ‘Hoe maak ik tijd?’

Felix moet op bezoek bij zijn jarige tante Zweem, maar hij heeft geen tijd. ‘Maak dan tijd!’, zegt zijn moeder. Tijd maken? Hoe doe je dat? Met hulp van (zijn dode) opa, de mysterieuze brillenmaker Pep en zijn vriend Pieter gaat Felix aan de slag.

Over een klein poesje, een liggende staande klok en een plan om de tijd te verschalken. Met heel veel lijstjes en vooral met het geniale teken- en kraswerk van Wendy Panders. Uitgegeven bij Lannoo, en vanaf volgende week in de boekhandel.

De illustrator, de verteller en de muzikant

In Nieuw werk on september 2, 2011 at 8:28 am

Nieuw werk! ‘De prinses, de graaf en de handschoen’ is een muzikaal sprookje, geschreven door mij (geïnspireerd door een waargebeurd liefdesverhaal), geïllustreerd door de grote Thé Tjong-Khing, verteld door de grappige Warre Borgmans en zijn al even grappige, lichtjes hese dochter Julie. De muziek bij het verhaal is van de hyperactieve barokartiest Telemann en werd gekozen én uitgevoerd door Ewald Demeyere van het Bach Concentus. De mensen van het kasteel d’Ursel (het kasteel van de graaf uit de titel) leidden dit alles met heel veel passie in goede banen.

Al die namen op een rij… Wat blijft daarvan over als een (bijna) vijfjarige naar het resultaat luistert? Behalve een paar moeilijke vragen (‘Mama, wat is drang?’ ‘Mama, wat is herboren?’) zie ik een volledige overgave aan het verhaal én aan de muziek. Hij luisterde er – geheel vrijwillig – al tientallen keren naar, en citeert nu te pas en ten onpas uit de tekst (‘De Moezelwijn is op!’, ‘Kus jij maar die handschoen’, ‘mijn neus is wat lang, maar verder ben ik heel eerlijk’). Hij herkent nog geen namen, daar kan zijn enthousiasme niet aan liggen. Nee, hij houdt van sprookjes. Zo simpel is het.

De grap van het opgroeien

In Nieuw werk on maart 28, 2011 at 8:49 am

 Vanaf vandaag in de winkel: ‘De bovenkamer van Jakob’, mijn derde jeugdroman (12+).

De elfjarige Jakob verhuist naar het domein van een psychiatrische kliniek waar zijn moeder directeur wordt. Hij leert er meneer Radboud kennen, een reus van een patiënt die er al heel lang verblijft. Daarnaast sluit hij ook een soort vriendschap met Mira, de dertienjarige dochter van een patiënt. Jakob beweegt zich met het volste vertrouwen in deze nieuwe wereld, maar houdt hij dat ook vol?

‘De bovenkamer van Jakob’ gaat over luilekkermensen en foute spreekbeurten, over een picknick in de regen, over vluchten voor de vijand en over een oma die iedereen voor gek verklaart, over verborgen papieren onder de vloer en over bomen die over je waken, en je waarschuwen als het nodig is.

Het is een boek over de grap van het opgroeien. Een grap zonder clou, die iedereen lijkt te snappen behalve jijzelf.

De prachtige coverfoto’s zijn van Iris Beeckman.

Lannoo, 199 pagina’s, 13,99 euro.