Over kortende dagen en het belang van plannen

 

Bladerschaduw
Zomer: de koelte van kerkjes

Het is september, maar dat wist u al. Zelf weet ik het nog niet zo lang, want ik verzet me tegen maanden die met een s beginnen. In oktober komt het allemaal goed, wil ik noten rapen, vuurtjes stoken, blaadjes harken, mijn donkergroene trui dragen en de herfst recht in de ogen kijken. Tot dan smeer ik nog even zonnecrème waar ik maar kan, kijk ik ’s avonds op mijn teenslippers naar de

Zwemmen in het donker
Natuurpingpongen 

dans van de vleermuizen, negeer ik de kilte die al vanaf acht uur je kuiten krom trekt en doe ik alsof het niet belachelijk vroeg al schemert – met een leesbril op kom je een heel eind.

Er zijn gelukkig dingen die me afleiden van dit verglijden van de tijd. Ik schrijf een column over dieren voor De Standaard Magazine bijvoorbeeld, getiteld ‘Vlieg op de muur’. Dit weekend stond het eerste stukje gedrukt en wel op de pagina’s, over de hardnekkigheid van oorwormen en hier te lezen. Aangezien ik in en rond het huis meer beesten zie opduiken dan mij lief is, blijf ik nog wel even in mijn nieuwe staat van tremendum et fascinosum hangen.

Maar wat vooral kan tellen als afleiding van de ondergaande zomer, is het vooruitzicht dat er begin 2020 een nieuw boek van mij bij uitgeverij Polis verschijnt: ‘Caravandagen – Reis naar het einde van de tuin’. Een flaptekst zou ongeveer zo kunnen klinken: ‘Evelien De Vlieger verkeerde vorig jaar in een staat van verdriet zonder dat daar een aanwijsbare reden voor was. Voelde een burn-out zo, vroeg ze zich af. Een depressie? Of was het gewoon het leven maar? Om niet verder uiteen te vallen verhuisde ze een zomer lang naar de caravan in de achtertuin. Daar, te midden van het GFT-afval, de beukenscheuten en het kippenhok, probeerde ze te begrijpen wat er aan de hand was. Ze overliep de mogelijke oorzaken, bijna een halve eeuw oud, kinderen die het nest uit groeien, ouder wordende ouders, een slechte tand, een slechte vriend, een eenzaam beroep. Kippen, kauwen en koolmezen hielpen een handje, een vos werkte tot twee keer toe lelijk tegen, spinnen lieten haar huiveren en ze kwam in de vreemde landen van haar herinnering terecht. Ze sleepte het ene boek na het andere naar haar schuilhol en liet zich troosten en inspireren.
Via allerlei omwegen belandde ze uiteindelijk in haar binnenste. Een kaart was er niet, ze legde de weg tastend af, maar zoals altijd was de weg de reis.
Is leven moeilijk? Niet moeilijker dan een haakwerkje repareren als je niet kunt haken. Het resultaat ziet er niet uit, maar haakwerkjes zijn sowieso lelijke dingen.’

Zo. Dat u dit al weet, en het is nog maar september.

10 reacties op ‘Over kortende dagen en het belang van plannen

  1. Les sanglots longs
    Des violons
    De l’automne
    Blessent mon coeur
    D’une langueur
    Monotone.

    Tout suffocant
    Et blême, quand
    Sonne l’heure,
    Je me souviens
    Des jours anciens
    Et je pleure

    Et je m’en vais
    Au vent mauvais
    Qui m’emporte
    Deçà, delà,
    Pareil à la
    Feuille morte.

    Paul Verlaine, Poèmes saturniens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s