Een wonder van negentien

Negentien jaar geleden beviel ik van ons eerste kind, en vandaag herlees ik mijn dagboek van toen (heel uitgebreid nog bij de eerste): om 16u12 zit het hoofdje klaar, dan lig ik al een hele dag in een ziekenhuiskamer waar geen toilet is, om te plassen moet ik de gang op, naar een badkamer waar werkmannen met drilboren in de weer zijn, maar dat is allemaal bijzaak, want er zitten slechts een paar centimeter meer tussen ons kind en de wereld. We hadden nog snel het Scrabblespel in de auto gegooid voor als het lang zou duren, maar aan driemaalwoordwaarde denken we op geen enkel moment.
De vader staat zweet en tranen te druppen boven het bed en moet ook nog eens de navelstreng doorknippen, die taai is en wegschiet. Het kind wordt in een doek gebakerd op mij gelegd, ik zeg voor het eerst zijn naam hardop tegen zijn lieve kopje. Wat later komt nog de moederkoek, de dokter gooit hem naar de vuilnisbak en mikt naast, wij zijn intussen ouders geworden en laten ons door niets meer afleiden, we staren het kind aan: drie paar ogen die bij elkaar horen. Ik lig tussen medische apparatuur maar buiten aaien roze bloesems het raam, het wordt avond, de kamer gonst van een hele dag arbeid, bloed en pijn, van verwachtingen die plots vervuld zijn. Ik ben nog nooit ergens zo graag geweest als in die uren, alle woorden hebben een nieuwe betekenis en deze verloskamer is het paradijs.

Negentien jaar later vieren we zijn verjaardag in Coronalockdown. Datzelfde kind naar wie we ademloos staarden in die eerste uren zit bij ons aan tafel onder de bloeiende kerselaar, een jongen met brede schouders, zachtaardig en zoekend en onmiskenbaar zichzelf. Als baby lag hij graag onder de bomen naar het lichtspel van de blaadjes te kijken, liggen en kijken kon hij altijd al goed, ‘le bébé sumo’ noemden ze hem op een van zijn eerste reizen naar Frankrijk. Nu nog altijd heeft hij iets onverstoorbaars, we noemen hem onze zenmeester, half voor de grap. Hij laat zich niet gemakkelijk kennen, is verstrooid en lui en dreef mij als kleuter tot wanhoop met zijn onnavolgbare logica. Ik probeer hem intussen niet meer te doorgronden, hij is wie hij is en hij durft na te denken over de wereld.
Na vijf weken en twee dagen lachte hij voor het eerst lees ik in het dagboek. Als hij nu lacht met zijn eigen droge grapjes verschijnen er kuiltjes in zijn stoere-mannenwangen. Hij kan zich vol overgave op iets storten, relativeert als de beste maar is nooit onverschillig. Hij kon snel kruipen maar zag er het nut niet van in, kroop vooral achteruit, wat geen enkel doel diende. Toen hij als kleuter in een tijger geschminkt werd en daarna in de spiegel keek, schrok hij zich een bult – hij zag zichzelf niet meer door de tijger. Ik ben zijn moeder en blijf hem zien door alle gedaanten die hij al heeft aangenomen. Vandaag: de negentienjarige student in gezinsquarantaine, sloffend door het huis, alles nemend zoals het komt en op zijn kousenvoeten immens bijzonder.

Gelukkige verjaardag!

3 reacties op ‘Een wonder van negentien

  1. ZOOO MOOI ZUSKE!!!xxxx

    Best regards,
    Els De Vlieger
    Collection manager

    The Woody Group
    Overzet 14 A │ B-9000 Gent │ +32 9 217 00 89
    Discover our brands.
    Woody │ Lords&Lilies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s