boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for the ‘Voorlezen’ Category

Lezing met lekkers

In Auteurslezingen, Interview, Voorlezen on januari 19, 2016 at 12:48 pm

Volgende zondag vertel ik over mijn werk op de ‘Toast Literair’ in St-Denijs-Westrem, mijn geboortedorp, waar mijn wieg als allerlaatste werd verhuisd van huis 1 naar huis 2 in de Ernest Claeslaan. Ik groeide er op in de jaren ’70 en ’80, toen er nog elke dag op straat werd gespeeld tot etenstijd en in de zomer tot lang daarna. Ik leerde er fietsen – eerst tot aan de rozen op het einde van de straat, later tot waar ik maar wilde, ik hing er ondersteboven aan de schommel tot ik groen zag, ik gooide er stenen in de Leie tot een boze buur de politie belde, ik speelde verstoppertje in het park van St-Camillus, ik ging er op onderzoek in de jungle achter het vliegveld. Ik dacht er zelden of nooit na over later omdat het hier en nu er zo goed waaffichetoastwebs, ik was er nooit maar dan ook nooit alleen als ik dat niet wilde. Het was een kindertijd om u tegen te zeggen, iedereen die er met mij opgroeide zal dat beamen, maar daar ga ik u niet mee vervelen, nu zondag. Ik zal het wel hebben over andere dingen, zoals de schoonheid van zonnende kippen, De dolle tweeling, John Mc Enroe, schrijven in een gammele caravan, wat mijn grootvader in Canada deed, hoe een voorleesmoment kan ontaarden in een gijzeling en veel meer. Met een beetje hulp van Guus Kuijer zal ik aantonen dat er geen leeftijd staat op kinder- en jeugdboeken. Een ontbijtje met extra’s! En dat allemaal tijdens de grootste literaire brunch in Vlaanderen, op 24 januari. In St-Denijs-Westrem dus.

Oma’s, opa’s en peperkoek op de boekenbeurs

In Nieuw werk, Voorlezen on november 1, 2012 at 1:15 pm

Tijdens de twee zondagen van de Boekenbeurs kun je kennismaken met ‘Mijn oma is van peperkoek’, een voorleesboek over oma’s en opa’s voor en van alle leeftijden. Sabien Clement laat zich op de handen kijken bij het illustreren en ik geef mezelf en een handvol gekke oma’s en opa’s bloot in korte voorleesfragmentjes. We nodigen alle kinderen en volwassenen uit om mee te tekenen, eigen oma- of opazotheid in de groep te gooien of gewoon te proeven van een peperkoeken hartje. Daarna schrijven en tekenen we met plezier iets in je boek. Als dat geen zoete namiddagen worden.

Zondag 4 november

15u – 15u30: voorlezen en live tekenen

15u30 – 16u: signeersessie

16u – 16u30: voorlezen en live tekenen

16u30 – 17u: signeersessie

 

Zondag 11 november

15u – 15u30: voorlezen en live tekenen

15u30 – 16u: signeersessie

16u – 16u30: voorlezen en live tekenen

16u30 – 17u: signeersessie

Lelijke woorden

In Voorlezen, Workshop on december 14, 2011 at 9:49 am

Zaterdag geef ik twee miniworkshops ‘schelden’ in het NTG. Alle kinderen die wel eens last hebben van schelddrang mogen hun talenten eens op mij loslaten. Ik zorg dat de echte lelijke woorden voor altijd ingeslikt geraken: er zijn zoveel alternatieven om iemand op een grappige, niet-kwetsende manier de huid vol te schelden. Het scheldschrift vol vriendelijke vunzigheden krijg je mee naar huis, om daar nog wat verder uit te razen op papier.

Tijdens de vertelnamiddag zullen ook de geweldig innemende Pat Van Beirs  en Do Van Ranst stukjes uit hun werk voorlezen. Daarna is er uiteraard de voorstelling van ‘Hansje en Grietje’. Meer info over workshops, voorleesmomenten en de voorstelling zelf vind je hier.  Deelnemen is gratis (behalve de voorstelling zelf), wel eerst aanmelden bij het onthaal, om 13u.

De Sint stinkt een beetje

In Voorlezen on december 1, 2011 at 10:19 am

In de gauwte meegegrist uit de bib, maar wat een parel alweer: Annie M.G. Schmidt en Fiep Westendorp in ‘De heerlijkste 5 december in vijfhonderdvierenzeventig jaar’. Onovertroffen qua eenvoud en herkenbaarheid. Het schip van Sinterklaas vergaat tijdens een storm en Sint en Piet komen in een Frans dorpje terecht. Ze krijgen nieuwe kleren aan en worden door een lieve visboer helemaal naar Nederland gereden. Daar worden ze niet herkend, zonder staf en mijter en vooral zonder cadeautjes. Vrees niet: het komt allemaal goed, of om Annie te citeren: ‘Al roken Sint en Piet nog steeds een beetje vissig… het hinderde niet meer.’ Een Sint die een beetje stinkt? Dat had ik toch nog niet gelezen. Ze deed het weer, die Annie. En de illustraties van de sip kijkende goedheilige man in ruitjespak en met Franse baret zou je zo aan de muur willen. Een aanrader om voor te lezen! En mijn blik zal het toch enigszins vertroebelen als ik de echte Sint tegen het lijf loop dit weekend.

Plaatjes graag!

In Over mijn werk, Voorlezen on november 15, 2011 at 2:15 pm

Aan de boekenbeurs hou ik altijd een vreemd gevoel over. Ik ontmoet er wel veel mensen maar ik ontmoet er vooral veel niet. Ik bekijk veel boeken maar ik zie er vooral veel over het hoofd. En ik twijfel of ik er na een paar uur in de helverlichte beurshallen echt als een gestoofde peer uitzie of dat alleen maar zo aanvoelt. Gelukkig zijn er foto’s. Die verraden niets van dat hele oververhitte beursgevoel. Het ziet er zelfs spontaan en fris uit, daar op de stand van Lannoo. Dat is grotendeels te danken aan Wendy Panders, die haar zotte plaatjes uit de losse pols op papier zette terwijl ik voorlas en vertelde. Ik zou haar willen meenemen, overal waar ik ga, of toch op zijn minst naar alle bibliotheken en scholen. Helaas heeft ze nog ander werk.

Pootjelap met de tijd

In Recensies, Voorlezen on november 3, 2011 at 10:31 am

Deze middag van 15 tot 17u op de stand van Lannoo op de Boekenbeurs: workshop (en signeersessie) ‘Hoe maak ik tijd?’. Wendy Panders, tante Zweem en ikzelf leren kinderen hoe ze tijd kunnen maken. We gebruiken daar geen gevaarlijke producten voor, dus kom gerust langs met de hele familie. Geen tijd? Dan kun je echt niet meer zonder dit boek. Recensent Patrick Jordens van De Morgen zegt het ook, en wie ben ik om hem tegen te spreken? 

Tranen van letters

In Net gelezen, Voorlezen on september 13, 2011 at 11:35 am

Ik las enkele maanden geleden Astrid Lindgrens ‘De gebroeders Leeuwenhart’ voor aan de twee oudsten. Een absolute aanrader voor jongens van pakweg acht tot tien, maar als moeder is het geen sinecure om het droog te houden tijdens het voorlezen. Tijdens een van de beginscènes was het al prijs. Broers die te vroeg sterven, en briefjes schrijven naar hun eenzaam achterblijvende moeder: ‘Niet huilen, mama’. Mijn stem stokte. Zei de ene zoon tegen de andere: ‘O jee, haar neus wordt al rood…’ ‘Ze gaat wenen!’ ‘Kijk, zie je wel!’ Ze grijnsden me toe terwijl de tranen me effectief en ongevraagd over de wangen liepen. En dan zaten we nog geen twintig bladzijden ver. Zij snapten die tranen niet. De jongens gingen dood, ja. ‘Jammer, hé,’ zeiden ze. En:  ‘Lees nu eens verder.’ Na die aangrijpende beginscènes begint overigens het fantasydeel in Nangijala en hoef je als voorlezer niets meer te vrezen.

Ik moest hieraan denken omdat ik net ‘Lean on Pete’ van Willy Vlautin (vertaald als ‘De ruwe weg’) uit heb en zo geraakt werd dat er ook tranen aan te pas kwamen, gelukkig zonder gniffelend publiek dit keer. Die tranen zijn de enige link, want ‘Lean on Pete’ heeft niets met fantasy te maken. Het boek gaat over Charley, een vijftienjarige jongen die alleen op de wereld is en met een versleten renpaard op de vlucht slaat, op zoek naar zijn tante. Charley kruipt onder je huid op een manier die weinig andere romanpersonages gegeven is. Zelden zo’n catharsis meegemaakt. Wie niet terugdeinst voor een bijna lichamelijke leeservaring, móet het boek een kans geven. Nee, ik aarzel niet als ik iemand aan het wenen kan brengen. Toch niet als ik aan de lijve heb ondervonden hoeveel deugd deze tranen doen.

‘Ik haat Roald Dahl!’

In Uncategorized, Voorlezen on mei 11, 2011 at 9:14 am

Ik lees momenteel elke avond voor uit Dahls ‘Daantje de wereldkampioen’, een verhaal over fazanten stropen door middel van geweekte, opengesneden, met slaapmiddel gevulde en weer dichtgenaaide rozijnen. En een meeslepend verhaal, want toen ik gisteravond stopte met voorlezen werd de oudste woest omdat hij al de hele dag aan die tweehonderd rozijnen dacht en hij het nu nóg niet wist, of het zou lukken om al die fazanten om te leggen. Ik zei hem dat de schrijver het natuurlijk niet meteen prijsgaf, anders werd het nooit zo’n dik boek. Eerst spraken ze me streng toe: ‘Gij zult verder lezen!’, daarna smeekten ze me om nog een hoofdstuk: ‘toe, mama, één hoofdstuk maar, een paar blaadjes, één blad, een half?’ Maar ik was onvermurwbaar. Waarop de oudste er bovenstaande zin uit gooide: ‘Ik haat Roald Dahl!’ Ongetwijfeld het mooiste compliment dat je als schrijver kunt krijgen van een kind. Nu zitten ze op school, maar ik ben zeker dat ze aan die rozijnen denken. Vanavond lees ik het uit, wat er ook gebeurt.

De pietzakken van Bolderburen

In Voorlezen on januari 4, 2011 at 10:37 am

Als nieuwjaarsgeschenkje lees ik elke avond extra lang voor aan de twee oudsten. We willen Astrid Lindgrens ‘De kinderen van Bolderburen’ erdoor jagen nog voor de vakantie om is. En ook al is het hoofdpersonage een meisje dat ook wel eens vertelt over theekransjes en poppen, toch willen ze het allemaal horen. Zo graag zelfs dat de oudste elke avond voor we beginnen verzucht: ‘Wat een pietzakken! Ik wou dat ik daar woonde.’ Er wonen vriendjes genoeg hier in de buurt maar er wordt niet meer gewoon buiten gespeeld. Te gevaarlijk, vinden de meeste ouders, en misschien is dat ook zo. Maar jammer is het zeker, en de pietzakken van Bolderburen wrijven het er elke avond nog eens goed in.

‘Lees!’

In Voorlezen on december 14, 2010 at 1:13 pm

Gisteravond werd ik hardhandig aangepakt door mijn twee oudste kinderen toen ik wilde stoppen met voorlezen: te vroeg naar hun mening, en op een te spannend moment.

Ik werd door twee pezige jongenslijfjes achterover gedrukt, er was geen ontsnappen aan.

‘Lees!’ riepen ze. ‘Nog!’

Ik gaf niet toe.

‘Lees verder! Je moet!’ De ene deed snel de deur dicht en de andere gebruikte al zijn spierkracht om me op het bed te houden. Normaal brullen ze elkaar andere bevelen toe tijdens hun avondlijk robbertje vechten, maar nu was het dus tegen mij, koelbloedig en zonder vrees: ‘Lees!’

Met hun knieën op mijn armen hielden ze me tegen en ik kon niet anders dan hun bevel opvolgen.

En wie mag zich gelukkig prijzen dat ze zoiets voor elkaar heeft gekregen? Astrid Lindgren, met ‘Nils en de geheime genootschap’. Het eerste wat de oudste zei toen hij opstond was: ‘ik kan niet wachten tot het vanavond is, en je verder leest’. Het verhaal is bijna uit. Leesbevordering, dat kende ik al, maar voorleesbevordering? Met de harde hand! Dan leren ze het wel…