boeken voor kleine en grote kinderen

Muurbloemen (8): Schimmen en Mickey Mouse

In Over mijn werk on september 1, 2017 at 8:10 am

Het is met schimmen net als met spinnen: zonder is je huis niet gezond. Buiten ruikt het naar één september maar ik doe gewoon de deur dicht. De jongste is vertrokken naar het zesde leerjaar. Gisterochtend bij het ontbijt vroeg hij me nog: ‘Ben je bang om dood te gaan, mama?’ Ik wist al waar het heen ging. Hij wil wel geloven in reïncarnatie maar heeft een volwassene nodig die mee gelooft, om zijn kansen op terugkomst te verhogen. In zijn volgende leven wil hij een kat zijn, zegt hij, in hetzelfde huis als waar we nu wonen, maar dan met andere mensen ‘want jullie zijn dan al allemaal dood’. ‘Ik wil wel een beer zijn,’ zeg ik. ‘In het wild?’ vraagt hij blij. ‘Wat dacht je?’ zeg ik. ‘Ik ga zalmen vangen en van de berg af rollen.’ O ja, zie ik hem denken, ze gelooft het, bijna.

Het is met schimmen net als met spinnen, niets om bang voor te zijn, want meestal zie je ze toch niet. In spoken gelooft de jongste niet. ‘De blauwe vogel’ was ooit zijn lievelingsboek, ik verdwaalde in de tekst maar hij probeerde het niet te begrijpen: de kracht van de kleuter. De schimmenstoet uit dat boek is een aandenken aan al die mooie, moeilijke woorden die we zachtjes in zijn oor fluisterden voor het slapengaan. Ik heb deze zomer één keer voorgelezen, voor de grap dan nog, een verhaal uit Otje van Annie M.G. Schmidt, hij vond het zalig, ik vond het zalig, maar de volgende avond zei hij: ‘het hoeft niet meer, hoor, mama.’ Gelukkig is er altijd wel iemand in een staat van regressie in dit huis, momenteel de middelste van bijna vijftien, die graag wil gevoederd en voorgelezen worden, uit ‘Charlotte’s web’ (zijn spinnenfobie vraagt om kordate actie). Ik kan heel veel niet – tekenen, voetballen, kaartspelletjes, bouwen met Lego, praten over piraten – maar ik kan wel voorlezen, zo lang ik leef. De Mickey Mouse herinnert me daar elke dag aan. Er hangt een hartverscheurend verhaal aan vast, over een vader die veel te vroeg stierf, over een zoon die zich herinnert hoe hij zat te tekenen met zijn vader die een goeie Mickey Mouse in de hand had en hoe hij dat als kleine jongen nabootste. Het is niet mijn verhaal, het hoort toe aan Carll Cneut.

Het is met schimmen net als met spinnen: ze moeten hun plaats kennen. In het geval van die eerste verwijs ik ze graag door naar het schilderij van Carll Cneut: veel beter kan het niet worden voor een schim. Voor de spinnen daarentegen heb ik geen pasklare oplossing, maar een beetje spanning kan ik wel gebruiken in mijn leven.

Voor Carll Cneut

Schimmen is een illustratie uit De blauwe vogel (van Maurice Maeterlinck en Do Van Ranst). De Mickey Mouse is een van de illustraties die Carll uitdeelde na de ontroerende voorstelling ‘Klei’, waarin Wouter Deprez vertelt over de kindertijd van Carll Cneut.

Advertenties

Muurbloemen (7): Het meisje en de rozen

In Over mijn werk on augustus 30, 2017 at 9:47 am

Het was Iris die ooit tegen mij zei: schrijven, jij! En dat deed ik, voor haar, ik schreef de tekst voor Reuzeneuz en Zobie, waar zij illustraties bij maakte. Dat werd mijn eerste boek, en daarna was ik niet meer te houden. Nu heb ik al ontelbare keren tegen haar gezegd: fotograferen, jij! maar ze luistert niet. Niet iedereen is even gehoorzaam als ik. Ze moet eerst haar thema vinden, zegt ze. Het lijkt me nochtans overduidelijk wat dat is (zie de foto van het Balthus-meisje). Ik lach haar soms uit, met haar voortdurende zoektocht naar iets wat ze allang gevonden heeft. In een ernstiger bui doet ze me wel eens nadenken over mijn eigen thema. Schreef ik al die boeken zonder te weten wat mij drijft? Maar hé, na al die jaren Iris, na al die boeken, weet ik het plots. Ik ken mijn thema. Het is als een veel te grote vis die ik in mijn armen in bedwang probeer te houden, hij verspert me het zicht. Soms ligt hij stil maar vaker spartelt hij, verwondt hij mijn armen met zijn harde schubben, slaat hij mij in het gezicht met zijn staart. Thema’s zijn zelden beleefde wezens. Af en toe springen mijn thema en ik in het diepe, en dan geef ik het de vrijheid, kan ik ook weer even ademen. Dat is schrijven voor mij. Dat móet ik doen, of ik ga ten onder aan die vis. Tussen twee boeken in kruip ik weer op de steiger, ik voer hem stukjes brood, hou je nu even gedeisd, zeg ik. Ooit gaan we nog eens vrienden worden.

Voor Iris Beeckman

Met mijn belabberde gsm-beelden kan ik maar moeilijk weergeven hoe puur de foto’s van Iris zijn. Maar neem het gewoon van me aan. Er hangen er een paar op, verspreid over het huis, stuk voor stuk gedroomde muurbloemen. Als dat geen waarheid is, eet ik mijn pofbroek op.

Muurbloemen (6): All you need is love

In Over mijn werk on augustus 29, 2017 at 10:22 am

Kitty Crowther is een lastige. Over haar werk schrijven is als een droom uitbeelden. Niemand heeft er wat aan. Maar ze hangt ondertussen wel weer aan de muur, ik heb weinig keuze… Dus hier ga ik. Kitty Crowther brengt me terug naar wie ik was als kind (ik heb jullie gewaarschuwd!), toen ik altijd dezelfde tekening maakte van een sneeuwman, tot in mijn eigen poëzie toe. Ik tekende vast ook andere dingen, maar alleen die sneeuwman opnieuw en opnieuw is me bijgebleven. De overvolle prenten van Kitty Crowther brengen dat oergevoel terug, de genoegdoening die het me gaf om nóg een sneeuwman af te werken, lichtjes anders dan de vorige, het was als modder tussen mijn vingers, aards en fysiek. Ik zou perfect gedijen in haar chaos van gekke figuurtjes op de grens tussen flora en fauna, met een vacht van bladeren of veel te veel haar, tussen de broeierige planten en de koekjes met een gezicht. Het zou als een wereld zijn waarin ik perfect mijn rol ken en speel. Helaas stuurt de VDAB me nooit vacatures voor dergelijke functies, dus rest me maar één ding. Velen zijn geroepen om een verhaal voor haar te schrijven, heb ik me laten vertellen, en weinigen uitverkoren. Maar ik ga dat gewoon doen. Er komt een boek van, dat voel ik. Zo niet, maakt het ook niet zoveel uit. Kitty Crowther is een droom, tenslotte. Lose the dream, zegt elke redacteur met klem. Dat gaat me wat ver. Maar als bloem aan de muur is een droom op zijn plaats.

Voor Kitty Crowther

De illustratie werd in De Standaard der Letteren gebruikt als coverbeeld voor een themanummer over liefdesbrieven. Ik hou het meest van haar weelderige prenten, maar deze laat de essentie zien, en als iemand me daarop mag wijzen (behalve Mona van Kristien Dieltiens dan), is het Kitty Crowther wel.