Snit en naad (6): Van naald tot rode draad

Als kind ging ik elke winter naar een hooggelegen berghut in de Zwitserse Alpen. Skiën leerden we met vallen en opstaan, met onze elastieken kinderlijfjes deed dat nooit pijn, de pakken sneeuw van de herinnering zijn zacht en overvloedig. Op een middag moesten we langs een parcours doorheen hutjes skiën – schuren die her en der op de zomerweiden stonden waarin we proeven moesten afleggen. Ik herinner me maar één proef: een draad door een naald steken. Ik was nooit erg competitief aangelegd dus het kon me niet zoveel schelen dat die draad maar niet door dat gaatje wilde. Het woord ‘stress’ dook pas in 1961 voor het eerst op in de Nederlandse taal maar had ik in pakweg 1979 nog nooit horen uitspreken, ook die dag niet, al werden degenen die na mij kwamen wel erg ongeduldig. De skimonitor deed het uiteindelijk in mijn plaats en onder luid gejuich skiede ik het schuurtje uit en de weide af.

Ik weet niet waarom dit me zo bijgebleven is. Misschien omdat diezelfde dag iemand – Ria de huizenbijter – tegen de hut skiede en een paar tanden verloor? Het is een hardnekkige herinnering die even nietszeggend als veelbetekenend is. Ik leefde het gelukkige leven van het bevoorrechte kind – ook al kreeg ik de draad niet door de naald. Mijn moeder was de enige van het gezin die niet skiede, ze ging wandelen en breide daarna op het terras van de natuurvriendenhut aan een trui met sneeuwlandschap. Ik was niet voorbestemd om net als mijn moeder te gaan naaien. Met vaste hand krijgt zij het fijnste eindje garen door het minuscuulste oog van elke naald, er komt een daadkracht over haar waarmee ze de draad erdoor kíjkt. In haar wereld zijn speldenkussens en vingerhoeden vaste prik, haar moeder en de moeders voor haar naaiden en borduurden ook (er is de anekdote over mijn grootmoeder en haar zus die op mysterieuze wijze al hun vingerhoeden kwijtraakten en ze jaren later terugvonden in de dakgoot, gestolen door de eksters van de buurt).

Zelfs in de prehistorie werd al genaaid, met naalden van been of hout en dierlijke pezen of plantenstelen als draad. Als mijn moeder toen had geleefd had ze in een wolharige deux-pièces haar collega-Cro-magnons in de rij laten staan om – tegen betaling – hun maten op te nemen. Het lijkt me van een geruststellende echtheid als de rode draad in je leven effectief een draad is. Ik denk niet dat mijn moeder ooit zonder stof zat zoals ik soms. En als dat wel zo was, reed ze in haar deux-chevaux naar de Kilotex om een paar rollen vers voer.

Een reactie op “Snit en naad (6): Van naald tot rode draad

  1. WWWWWWWAAAATTTTT een HERINNERINGEN…..die veel betekenen voor mij ,maaar neerpennen DAT is pas straf ,dankje dat ik het nog meemaak ………..enz……..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s