Caravantaine

Quarantaine, daar weet jij toch alles van? Jij, schrijfster van ‘Caravandagen, reis naar het einde van de tuin’. Jij die acht maanden in de achtertuin naar de grassprieten ging staren terwijl je op dat moment overal naartoe had gekund. Niet, dus.
Ik leef nu al drie weken intensief samen met vier mannen in wisselende mentale toestand. Ik beweeg me al weken op de tonen van Russian hardbass crazy dance (geintje van de jongste om al te meditatieve stemmingen de kop in te drukken), ben al een keer in mijn schort naar de Contact-GB gefietst (niemand die ziet dat dat niet de bedoeling was, op die bloemetjesbroek, zeggen mijn huisgenoten), krijg verwensingen over mij heen als ik de middelste lachend afslacht in pingpong (‘jij ontaarde moeder’), eet gefrituurde internetgerechten die vast alleen bedoeld zijn om likes te vergaren, tel de dafalgans in de strips (nog negen te gaan), maak essentiële verplaatsingen om boodschappen te doen voor mijn ouders (havermout, melkpoeder, kaas in dunne sneetjes, Pineau de Charentes van een goed Frans merk, likeur van bosaardbeitjes), lees stukjes in boeken en leg ze weer weg, bedenk elke ochtend manieren om toch maar eens grenzen te stellen en tijd voor mezelf op te eisen.
Maar van zodra ik aan het ontbijt zit voel ik dat het vandaag weer niet gaat lukken. Deze geschifte weken kunnen niet verder verwijderd zijn van mijn zelfgekozen periode van leegte. Geen kinderen met smartschooltaken-uploadproblemen, geen sociologiestudent met doelloosheidsissues voor de vijf vakken van dit semester, geen irritant-efficiënte thuiswerkende journalist/vader van mijn kinderen die laat zien hoe je eenzaam kuchend elke avond je deadline haalt en daarna met zijn nieuwe knivesandtools.com-verrekijker op veilige afstand van de andere thuiswerkende wandelaars geelgorzen gaat spotten.
Niets van dat alles! Ik had alleen de kippen, en nu en dan een meesje voor het raam. Ik heb geen heimwee naar die dagen, wil me het liefste nooit meer zo mistroostig voelen dat ik niet verder dan de achtertuin geraak. Maar naar de lichtere dagen kan ik wel verlangen, een beetje scharrelen in mijn binnenste met zicht op de spin die zich onzichtbaar waande maar die alleen ik had gezien. Morgen is het paasvakantie. Dan vier ik de vrijheid, met vier mannen.

Vier mannen in natuurlijke staat van social distancing

7 reacties op ‘Caravantaine

  1. Hallo, ik heb heel erg veel gehad aan je boek enkele weken geleden, en ook verschillende aspecten van deze post zijn voor mij heel herkenbaar.

    1. het is nochtans niet allemaal kommer en kwel, ik geniet ook echt van het gezelschap van mijn huisgenoten. maar dit moest ook eens gezegd. (en blij dat je mijn boek kon appreciëren!)

      1. Beste Evelien,ik heb Ongelooflijk genoten, stil gestaan van de diepgang waarmee je de natuur observeert en beleeft ,je eenvoud en eerlijkheid hebben me diep ontroerd!
        Een prachtig boek !
        Ik wens je noch veel succes en schrijfgenot ,en laat ons nog meegenieten van je schrijverstalent In de toekomst !
        Veel liefs ,ook voor je familie !
        Béatrice 🧸

  2. Beste Evelien,

    Beatrice en ik hebben met volle teugen genoten van jouw “Caravandagen”. Je signatuur maakt het boek extra waardevol. Jouw Constructam, heb je uitgerangeerd en vermoeid achter in je tuin aangetroffen.

    Ik was de trotse eigenaar van een iets jonger exemplaar, hij hing achter onze auto, en was gedwongen ons te volgen. We sleurden hem van hot naar her; je kent vast het Nederlandse begrip van sleurhut.

    Hij stond aan het water, aan de Tarn, in Zeeland, in Salagou en aan het Lago Maggiore. Hij snoof de geur op van de bossen van de Elzas, de Veluwe, de Eifel en Beieren.

    Hij heeft zich nooit beklaagd, hij kreeg op tijd nieuwe sloffen (banden), en werd met liefde gepoetst. Toen de deur en de bodem het opgaven, hebben we die hersteld. Na een opvolgende poetsbeurt glom hij weer van trots.

    Ik ben zo dom geweest hem te verruilen voor een karakterloos nieuw exemplaar van een onbeduidend merk . De nieuwe was geen succes, we hadden heimwee naar onze “ouwe tram”. En hij begreep er later helemaal niets van, toen hij werd doorgeschoven naar een kunstenaar, die hem vol stopte met bewegende objecten.

    Ik ben benieuwd wat jou Constructam aan jou, je man, de kinderen en de dieren er omheen zou vertellen, wellicht zit daar een leuk verhaal in. Je zou eindelijk de details van van de moorden op je kippen vernemen, hetzelfde geldt waarschijnlijk voor de spinnen; je loopt het risico dat ze je als levensgevaarlijk en meedogenloos zouden karakteriseren.

    Waarschijnlijk zou je een grondige analyse van de vogels te horen krijgen van je moeilijke periode ten tijde van het schrijven van Caravandagen. Mogelijk zou de Constructam zelf een vermanende vinger opsteken naar jou met de mededeling: “ had me maar meegenomen naar een plek aan een Frans dorpspleintje, je weet wel, zo vlak bij de lokale kroeg, dan was het ons beide beter vergaan”.

    Dit alles zijn uiteraard speculaties, de realiteit zou er evengoed heel anders kunnen uitzien.

    Ik stel een nieuwe titel voor je boek voor bij het verschijnen van een herdruk: Constructamdagen, daarmee een gevoel van heimwee onderstrepend.

    Hartelijke groeten van Beatrice Baertsoen-De Beer en Dirk Visser, haar partner

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s