Een goed radijzenjaar!

2020 dus. Een getal dat ik op elke nieuwjaarskaart las als ZOZO – dat is wat mensenhanden ervan maken. Misschien niet slecht ook, want ik geloof toch niet in de bedrieglijke eenvoud van dat ronde getal. Het begint al als ik voor deze computer ga zitten na een paar weken inactiviteit: het tafelblad ligt vol plukken haar en een sneeuwtapijt van wat ik vrees als vlooieneitjes te moeten determineren. Ik wil het daar verder niet over hebben behalve met mijn dierenarts. Ik wil in de plaats beschrijven hoe het er buiten ook al niet als 2020 uitzag op mijn eerste looptochtje van het nieuwe jaar.
Ik liep stroomopwaarts langs het jaagpad en als om mij uit te dagen liep er aan de overkant van het water een reus in korte broek aan hetzelfde tempo – een optische illusie want een reus kan nooit even traag lopen als ik tenzij hij ultrakorte benen heeft. Hij keek geen enkele keer opzij en ik liet het na een tijd ook maar zo, voor je het weet blijken de reuzen echt.
De Belgische vlag bij het wijndomein van het dorp bestaat binnenkort enkel nog uit zwart en geel, het rood wappert nog in een paar plukken mee maar fier kun je die driekleur allang niet meer noemen. Ik zag geen enkele vogel en er stonden niet eens paarden in de wei, zelfs geen pony in een jasje. Ik liep onder de brug waar een mobilhome, een oplegger, een takelwagen en twee kleine auto’s de vaste bewoners zijn, telkens in een iets andere opstelling alsof er een parkeerchoreograaf mee gemoeid is.
In het dorp hadden verrassend veel mensen zich vergist en hun glas en papier op de stoep gezet, verregend gleden de kartonnen dozen onderuit waarover het riskant hinkstapspringen was. Iemand zette zelfs een vetplant buiten. De resten van het nieuwjaarsvuurwerk lagen nog op het plein waar de brouwer een vat uit een vrachtwagen liet rollen en aan de overkant stond een man nonchalant tegen de etalage van de plaatselijke begrafenisondernemer geleund.
In onze eigen straat hangen de vergeelde A4’tjes nog altijd aan de ramen van twee huizen: de vermiste katten zijn nog niet terecht. Over de ene schreef ik oneerbiedig dat hij op een zwart gat leek en nu is hij er zelf in verdwenen, ik hoop op zijn plotse terugkomst en zet de brokken van een goed merk al klaar.
Tegen dat ik terug thuis was, wist ik het wel. Er is niets veranderd. Het is nog altijd chaos troef en het lijkt in niets op wat je van een getal als 2020 zou mogen verwachten. Misschien is dat maar goed ook. 2020 klinkt al alsof ik me binnenkort in een aluminiumfoliepak zal hijsen om radijzen te gaan plukken op Mars in mijn vliegende Opel Meriva. Laat het dus maar verder een zootje zijn. De strakke toekomst mag dan begonnen zijn, ik pas beter in het morsige nu. Gelukkig nieuwjaar!

2 reacties op ‘Een goed radijzenjaar!

  1. Evelien, pluk een jaar lang iedere dag ergens een plukje geluk:) dat wordt een gelukkig nieuwjaar:). ik duim ook voor voldoende “ijsvogeltjesdagen”….
    Hartelijk
    Lieve Comeyne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s