Een bos van een mens

Natuurlijk had Yalitza Aparicio de Oscar voor beste actrice (Roma) mogen winnen. Maar het werd Olivia Colman (The Favourite) en haar speech liet zien waarom ze won. Ik was al verliefd op Colman – in de Britse serie Broadchurch speelt ze een moederlijke politieagente – en haar dankwoord maakt het er niet bepaald beter op. Ze is totaal verrast bij de bekendmaking en laat dat ook zien: verbijsterde blik, trillende kin, tranen van angst. En dan dat bange lachje als ze moet beginnen praten. Dit is hilarisch, zegt ze. Je denkt geen moment dat ze het speelt, omdat dat ook niet zo is. Ik kan ernaar blijven kijken, hoe ze iedereen tegelijkertijd laat lachen en huilen, net als zijzelf op dat podium doet. Meer met je voeten op de grond kun je niet staan, of je zakt erdoor.
Maar hóe doet ze dat? Door gewoon zichzelf te zijn? Natuurlijk helpt haar Britse humor haar een eind vooruit. En natuurlijk wist ze dat de kans bestond dat ze het podium op geroepen zou worden, aangezien ze een van de vijf genomineerden was. Maar ze staat er als een kind dat nog niet geleerd heeft om te doen alsof. Tegelijkertijd is ze al de oude vrouw met lichtgebogen schouders die onelegant het podium op waggelt. Ze is de idolate puber die ‘Lady Gaga’ kreunt, de dochter van haar (slik) ‘mum and dad’, de realistische moeder van haar kinderen, de plagerige echtgenote van haar man/beste vriend, het kleine meisje dat een speech oefent in de spiegel en de dolgelukkige vrouw die straks in de coulissen iedereen op de mond gaat kussen.
Al die mensen in één mens, en er is er niet een die de ander verdringt. Een mens als een heel bos, zou je kunnen zeggen, niet als één boom. Als het kind in jou het niet weet, weet de oude vrouw het misschien, er valt veel te zeggen voor het ecosysteem als levenshouding. Olivia Colman staat zichzelf toe een volledig mens te zijn, en misschien is het die volheid die ons zo collectief raakt?
Ik wou dat ik deze ochtend haar speech had laten zien aan mijn zoon van twaalf die voor de klas moet spreken vandaag. Hij had heel wat dingen kunnen leren, voor hij en zijn bange hart aan de beurt zijn. Je mag stotteren. Je mag snotteren. Je mag je draad kwijt zijn. Je mag verwilderd kijken van angst voor alle ogen die op jou gericht zijn. Je mag naar adem happen. Je mag lachen met jezelf. Vooral dat laatste. Je hebt veel mensen in je, er zit vast ook iemand tussen die zijn tong uitsteekt als dat nodig is. Zo lang je maar niet doet alsof je iemand anders bent, want dat ben je niet.

(Vandaag verschenen in De Standaard)

2 reacties op ‘Een bos van een mens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s