Ademen in het laagland

Ik ben de routine om hier regelmatig te berichten kwijt – het is nochtans niet zo dat hier niets gebeurt en het is ook niet dat ik geen routine nodig heb. Maar sommige dingen leiden meer af dan de bedoeling was. Ik heb bijvoorbeeld De toverberg van Thomas Mann gelezen. Ik wil dat al mijn hele volwassen leven doen en nu begon ik er eindelijk aan – ik was ziek en dacht in hoofdpersonage Hans Castorp een lotgenoot te vinden.
Is het geen risico om alsnog iets te doen wat je zo lang hebt uitgesteld? Ach, als het boek tegenviel, zou ik nog altijd wel wat plekken herkennen – het verhaal speelt zich af in Davos, waar ik als kind elk jaar naartoe ging, niet naar een sanatorium maar naar een toverberg genaamd Clavadeleralp.
In een stuk over Judith Herzberg las ik gisteren: ‘Je kunt niet verlangen naar wat je al hebt’ – een open deur waar het goed in- en uitlopen is. Nu ik De toverberg heb gelezen, ben ik evenwel niet klaar met het verlangen om het ooit te lezen. Thomas Mann geeft het als richtlijn mee: ‘Om te beginnen stelt het (boek) een zeer arrogante eis, namelijk dat men het twee keer moet lezen. Deze eis wordt natuurlijk meteen ingetrokken, indien men zich de eerste keer tijdens het lezen verveeld heeft.’ Ik heb mij niet verveeld en verlang er nu nog meer naar om het te lezen, ook al zijn de bladzijden op. Ik zou het waarschijnlijk nog tíen keer moeten lezen om het helemaal te snappen – overigens nooit mijn betrachting als ik lees, ik hou wel van de mist en wat erin opdoemt.
De mooiste verlangens worden ingewilligd en zijn daarna nog grotere, betekenisvollere verlangens. Ik verlang naar van alles, maar de laatste weken toch vooral naar gezonde berglucht, na Mann’s adembenemende opeenstapeling van zinnen over een oord waar het goed ademen is. Waar ik woon, is het tamelijk onbezonnen om diep in en uit te ademen. Ik kan wel blijven verlangen naar de ijle lucht bij de hut in de bergen, waar ik als kind speelde in de sneeuw en sprak tegen de eenzame sparren – en dat doe ik ook. Maar van de overdosis stikstofdioxide en fijn stof die je hier elke dag naar binnen krijgt, kun je nu ook in het laagland tegen de sparren praten – het is bijna kerst dus je hoeft er niet eens voor naar buiten. Wat dat betreft is de voorbije VN-klimaattop in Katowice toch nog een succes geworden: we kunnen met z’n allen blijven verlangen naar wat we onmogelijk kunnen krijgen. Schone lucht, en leiders met ballen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s