Kopstoot

Ik ga eens een paar open deuren intrappen, al zijn mijn oudste zonen daar beter in. Ze zijn in zoveel beter dan ik. In vergeven en vergeten. In in het moment leven. In de dag leegplukken. In genieten van het geluid als ze in hun kamer over de hoop verdroogde mandarijnenschillen stappen (er waren geen stoute kinderen dit jaar, de mandarijnenoogst was groot) – bijna als het kraken van de sneeuw, zeggen ze, als volbloedpoëetjes. Ze zijn vooral ook beter in relativeren dan ik. Als ze hun hoofd erop zetten, kunnen ze alles relatief vinden, en zeker hun examenresultaten.
Ik zie het overal rondom me, niet de pubers zelf maar hun ouders zitten met de handen in het haar in examentijden. Proberen de werken te coördineren. Blijven thuis om de jeugd moed in te spreken. Maar ze spreken vooral zichzelf moed in, want de pubers hebben hun dubbele kin om in het rond te snapchatten, ze doen spannende spelletjes met euh brandende pizza’s, ze breken zich het hoofd over wat er in hun pauze kan worden gesmolten aan kazigs – Youtube brengt raad. Én ze hebben de verantwoordelijkheid om die drie weken die op de examens volgen goed en doordacht te plannen.
Maar de leerstof zelf? Die verwerken is meer een noodzakelijk kwaad. Een gedreven leerkracht kan nog wel een sprankel interesse opwekken, maar voor de meeste vakken moeten ze hun motivatie zelf ergens zien te halen, alleen: waar? Voor de punten doen ze het niet, het enige doel is het aantal buizen beperken zodat ze over mogen naar het volgende jaar. Ik zag gisteren een hond springen naar een sneeuwbal, waar is die bal nu, dacht de hond toen de bal telkens verdwenen leek, opgegaan in het sneeuwtapijt. Het deed me denken aan wat er gebeurt na elke examenperiode: waar is die kennis nu gebleven? Alleen: de hond zoekt nog naar de bal.
Het is nochtans niet dat ze dom zijn of ongeïnteresseerd, ze zijn met van alles bezig, klop ik me op de borst, met theater, de oudste leest (ook de krant en helemaal uit zichzelf), met sport, met scouts, met hun vrienden. Maar die zes jaar dat ze op de middelbare-schoolbanken doorbrengen? Ik zoek de zin, maar verder dan hun broek verslijten kom ik niet. Gelukkig doen ze dat samen met anderen: sociale interactie lijkt me het enige dat ze er zelf en met veel toewijding uithalen.
De middelste van vijftien kwam gisteren op trillende benen thuis, hij had een kopstoot tegen zijn tanden gekregen – hij omhelst zijn vrienden graag grondig – en verging van de pijn. In de wachtzaal bij de tandarts zat een Turkse man met zijn zoon van ongeveer dezelfde leeftijd. De man sprak geen Nederlands dus de jongen was meegekomen om het woord te voeren, op de stoel naast hem lag zijn cursus voor het examen van de volgende dag. Ook mijn zoon had zijn cursus fysica mee om de wachttijd nuttig te vullen – niet zijn idee. Toen de vader mee was met de tandarts bleef de jongen zitten, de cursus nam hij even vast en daarna keek hij filmpjes op zijn gsm. Mijn zoon las de horoscopen in de Story (ik moest me professioneel niet laten wegdrukken door de rest van mijn team, altijd wat met die Kreeften). Zijn tanden blijven nog even zitten, kregen we na een grondig onderzoek van de tandarts te horen – of toch zeker tot de volgende dolpartij – en ik heb vandaag ook geduimd voor de jongen in de wachtzaal.

2 thoughts on “Kopstoot

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s