Muurbloemen (1): Mona

Elke ochtend kijk ik nu naar Mona. Ze kijkt niet terug. Ze heeft haar eigen zorgen, maar ook een brede rug. Ze zegt: leg maar op mijn schouders, bij mij kun je het kwijt. Ik sta aan de afwas, spoel de dronken vliegjes uit de wijnglazen van gisteren. Ik moet aan het werk, maar probeer eerst nog een paar gedachten uit op Mona, hoop, wanhoop, verlangen, fataliteit, wat zal het vandaag eens worden? Mona is mijn rots. Ze zegt: het wordt wat het wordt, liefje. Maar ik zeemde de ruiten, speciaal voor jou, zeg ik. Er vlogen al drie vogels tegen. Is dat niet triest? Haar rug wordt breder. Jij geeft licht, zeg ik, alsof Spilliaert je schilderde maar dan zachter en zonder altijd die zee. Ze zwijgt. Drink een groot glas water en ga schrijven, wil dat zeggen. Gehoorzaam ben ik, maar alleen bij jou, Mona.

Voor Kristien Dieltiens

(Behalve een schilderij is Mona een personage uit de pakkende roman ‘Kortgeknipt’ van Kristien Dieltiens, ook al zo’n mooie compositie maar dan in woorden.)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s