boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for april, 2017|Monthly archive page

Chill bro

In Over mijn werk on april 21, 2017 at 8:38 am

Ik ben nu al een week of drie ziek, echt Gents als ik ben zijn mijn luchtwegen aan een soort eigen circulatieplan begonnen, het stropt nog op sommige plaatsen maar het komt goed, zeggen specialisten. Veel tijd om na te denken. Bijvoorbeeld over het feit dat ik hier algemeen als moeder beschouwd word, in huis, al zestien jaar bleek onlangs toen mijn oudste zestien werd. Zestien jaar in een rol die me nog elke dag verbaast. Ik koos een man uit de rekken en kreeg er drie gratis, altijd opletten met dergelijke praktijken. Maar ze zijn er, in sickness and in health, en dat hebben we geweten, de voorbije weken. Het was vakantie en we hingen collectief snotterend en hoestend in de zetel of rond de keukentafel, het was te koud voor de hangmat dus we deden alsof het nog winter was en kozen elk een deken, die valse lente zou ons niet liggen hebben.
Het is niet dat we uit elkaar gegroeid waren maar op zestien, veertien en ja, zelfs tien jaar hang je niet meer aan de rokken van je moeder. En misschien was het gewoon tijd dat ik nog eens aan de lijve ondervond hoe lichamelijk hun bestaan is – óok is, moet ik zeggen. Ze bolderen onbesuisd door het huis, ruimen niet op, hebben altijd honger, laten hun sokken slingeren en meer van die clichés, allemaal waar. Ze spelen vals met kaarten, ze slachten me af als we schaken, ze willen armworstelen op elke hoek van de tafel, ze willen winnen. Ze zijn genadeloos voor elkaar, ze lusten veel rauw, ze kijken vertederd naar de katten die zich uitstrekken en beseffen niet hoe hard ze erop lijken.
Ze gooien zich borst vooruit in de draaikolken van hun bestaan, de dagelijkse drama’s op school, vrienden met foute beharing, meisjesnamen op lichaamsdelen (en één enkele keer ‘♥ goedkope Franse hoeren’ in dikke zwarte stift, de dokter die we toevallig die dag bezochten wilde weten welke richting de zoon volgde). Thuis gaat al dat stof liggen. Het gebeurt wel dat ze zich als echte kletswijfjes overgeven aan een rondje roddelen, maar meestal zijn ze er gewoon. Niemand kan zo goed zijn als zij, alleen de katten doen het nog beter. Waar het voor hen om gaat is dat het huis er is, dat ik er ben, dat de pot Boerinneke halfvol is.
Het is waar dat ze ook liegen, uitstellen, driest en brutaal zijn, dat ze schelden, met deuren slaan, of – erger nog, deuren laten openstaan, wagenwijd zelfs! Het zíjn soms etters, ellendelingen, onuitstaanbare pasja’s met één vinger in de pot honing en de andere aan de afstandbediening. Maar het mooie is: ze oordelen niet. Als ze het huis binnensloffen, brengen ze een wolk van aanvaarding en tolerantie mee (en nee, met die codeïnesiroop zijn we allang gestopt). Het zijn kleine humanisten, leven en laten leven, chill bro, ik kan er veel van leren en dat is mooi, zo blijkt die deal van 1+3 gratis toch geen kat in een zak. Maar het allermooiste hou ik voor het laatst. Het allermooiste is dat ze ook over mij niet oordelen. Ik ben nog te vaak bezorgd over wat mensen van mij denken, maar dit trosje mannen denkt helemaal niets over mij, ik ben gewoon hun moeder. Meer woorden hoeven daar niet aan vuilgemaakt.

(Met dank aan de man die mij overspoelde met die golf van zonen, de man die vaak even onuitstaanbaar is als zijzelf maar dan ook een veel harder leven heeft dan ik: ze kijken naar hém, niet naar mij. Hij is hun voorbeeld, ik ga vrijuit, altijd. Ik ben gewoon hun moeder.)

Bewaren

Bewaren

Advertenties