boeken voor kleine en grote kinderen

Verliefd in Nevele

In Auteurslezingen on maart 24, 2017 at 7:55 am

Het is jeugdboekenmaand en dat wil sinds een paar jaar zeggen dat ik als een soort voorgeprogrammeerde ‘Evelien De Vlieger’ ons vlakke land af reis, naar plaatsen als Zulte, Vichte, Slijpe of Asse, om kinderen van alle leeftijden de fontein van woord en beeld in te gooien, of toch op zijn minst een duwtje in de rug te geven (onderhouden mag niet!). Ik heb als kind nooit een jeugdauteur over de klasvloer gehad dus kan me niets inbeelden bij de verhalen van sommige collega’s die de eerste schrijfscheuten voelden ontkiemen bij zo’n bezoek van een schrijvende volwassene. Ik was een verlegen kind dat plaatsvervangend rood werd toen mijn vriendin voor de hele klas zei dat ze graag boeken over verliefdheid las – over boeken lezen werd dus blijkbaar wel gesproken in de klas. Zoveel lef had ik niet, ook al begreep ik perfect wat ze bedoelde, maar zij kwam dan ook uit een vooruitstrevender gezin dan ik. Haar moeder was een uitgesproken feministe, ze woonden in een groot huis met krakende houten vloeren en aten soep zonder zout in – iets wat ik lang geassocieerd heb met feminisme. Maar vooral: ze durfden openlijk te zeggen waar het op stond. Ik niet, ik moest het hebben van mijn schattigheid, maar een schattige schijtluis blijft een schijtluis. Ik durfde nergens over te praten. En kijk mij nu, ik sta voor grote groepen kinderen te praten alsof het niets is, het thema van deze jeugdboekenmaand is M/V/X (je bent wie je bent), dus ik praat ook altijd even over wat jongens anders maakt dan meisjes, over vechten en rustig zijn, over wilde uurtjes en momenten dat je je inkapselt in jezelf.

We praten ook altijd over verliefdheid (daar gaat mijn boek ‘Hoe maak ik het aan’ over), want dat durf ik ondertussen – toch als de anderen vertellen. En ik sta vaak versteld van hoe open en gretig sommige kinderen daarover praten in een grote groep. Gisterochtend vroeg ik aan de prachtkinderen van Nevele of ze al eens verliefd waren geworden op iemand van hetzelfde geslacht. Eerst klonk er veel gegiechel en was er zelfs ongeloof in sommige ogen. Toen zei een meisje op de eerste rij: ‘ik ben vorig jaar van vriendschap verliefd geworden op mijn vriendin, zo leuk vond ik haar’, ze maakte er een gebaar bij alsof ze het ook niet kon helpen. Iedereen vond het aannemelijk, niemand lachte haar uit. Een ander meisje was eens verliefd geworden op iemands voeten. ‘Dat waren vast geen zweetvoeten,’ zei ik en meteen had ik spijt want het meisje keek nog altijd verliefd als ze aan die voeten dacht.

Als de tongen eenmaal losgekomen zijn gaat het over kinderen van acht jaar die al drie jaar een koppeltje zijn – opletten voor de seven-year itch! –, over het helemaal tegelijkertijd aanvragen met elkaar, over flauwvallen van te veel te voelen. Ik kom van alles te weten, soms zelfs over de juffen, ook al in Nevele zat er een juf in de zaal die zo leek weggestapt uit Matilda van Roald Dahl – als juffrouw Engel, niet als de Bulstronk – tot een van haar leerlingen riep dat de juf een vogelspin als huisdier had.

Ik vraag ook altijd of iemand al eens verliefd is geweest zonder dat ze het durfden te zeggen en er gingen zoals altijd heel voorzichtig enkele vingers de lucht in – bijna onzichtbaar voor de anderen. Uiteraard vraag ik niet door, ik vind ze zo al moedig genoeg. Maar de echte schuchteren zijn er ook, en die steken geen vinger op, al zijn ze misschien op dat eigenste moment smoorverliefd op het klasgenootje dat naast hen zit. Ik probeer hen duidelijk te maken dat ik ook heel verlegen was en alleen zij horen het, want ik zeg het niet hardop. Zoals ook wildvreemde roodharigen soms naar elkaar knikken op straat, zo herkennen verlegen mensen de signalen bij elkaar. Ik ga hier niet uitleggen welke, misschien schrijf ik er eens een boek over. Maar eerst dat langverwachte boek over Gehaktman (zijn leven staat op het spel, er worden al messen geslepen, er kunnen ook gehaktballen in meedoen), want daar zullen alle kinderen van smullen, schat ik, een zot boek voor de schroomvalligen en de schreeuwers, de vrolijken en de bedachtzamen, voor de jongens en de meisjes en iedereen daartussen.

Bewaren

Advertenties
  1. Dag Evelien! Ja… het was erg inspirerend, zowel voor de juffen als voor de kindjes…! Je hebt veel losgemaakt en een diepe, maar heel fijne indruk nagelaten! Ik ga nu nóg meer voorlezen in de klas…!
    Groetjes en nogmaals erg bedankt!

    • dank voor je bericht! het enthousiasme van de juffen en meesters straalt altijd af op de kinderen, en dat zat in nevele alvast helemaal snor 🙂 groetjes (ook aan de klas!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: