boeken voor kleine en grote kinderen

‘Hoe is het met je boek, mama?’

In Over mijn werk on maart 3, 2017 at 5:27 pm

Mijn jongste kijkt me bezorgd aan.
‘Goed,’ zeg ik, maar hij is niet tevreden. Ik ook niet, het is vakantie en ik kan niet ongestoord werken, in de caravan is het te koud en het huis zit te vol. ‘Werk nu maar verder,’ zegt hij en hij bedoelt het dwingend, als in: werk het nu eens af! Hij gaat de tuin in, geen vriendjes op het plein vandaag net als alle andere dagen van deze vrije week, de druilerigheid bereikt een nieuw hoogtepunt en we zijn ook al weken ziek. Nooit allemaal samen, we geven de stok door, onderweg naar een eindmeet waar we eindelijk genezen de lente in kunnen gaan. Maar nu dus nog niet. A dsc_0516room of one’s own zou handig zijn nu, doe mij maar het schrijfhok van Dylan Thomas, daar zou het pas vooruitgaan, toch? Ik wil mijn boek af want volgende week beginnen de lezingen, maart is jeugdboekenmaand, maar ik heb natuurlijk niets te willen.
In de tuin zit een verdwaalde eend. Ze zit er verdwaasd bij, het lijkt even of ze gewond is. De kat maakt al omcirkelende bewegingen rond dat nieuwe speeltje op haar territorium, het lijf en de oren plat, de poten ingetrokken. De jongste test zijn zelfgemaakte boog, dodelijk efficiënt is hij maar zijn pijlen kunnen niet verwonden, ze dienen enkel om ver en hoog te vliegen. ‘Jaag de eend weg!’ roep ik door het raam naar hem, hij kijkt me vragend aan en ik knik, het mag, het moet, voor de kat ze beet heeft. Hij gaat erachteraan en roept en zwaait tot ze onwillig rechtop waggelt, tegen haar zin een paar pasjes zet – de kat sluipt dichterbij en trekt haar poten en klauwen uit – en dan log ons streepje tuin uit fladdert.
dsc09625‘Ze kon nog vliegen, zag je het?’ vraagt hij, blij dat die orde alvast hersteld is. Ik knik van achter het scherm van mijn laptop. ‘Heb je al een titel, mama?’ Zelfs dat niet. Hij zucht. ‘Doe anders: “De kronieken van Isaac”.’
Kinderen zijn lastpakken, maar vergeleken bij personages van een boek dat nog niet klaar is worden het engelen.
‘Zullen we Carcassonne spelen?’ vraagt hij. ‘Straks?’.
‘Straks!’ zeg ik. ‘Zeker!’

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: