boeken voor kleine en grote kinderen

Back to Bournemouth (9)

In Over mijn werk on december 23, 2016 at 10:03 am

Toen ik gisteren langs de Schelde ging lopen, zag ik een klein dik havikje op een verkeersbord zitten. Ik ken niets van vogels, en weet dus niet of hier haviken leven en of er eigenlijk wel kleine haviksoorten zijn, maar wie behalve ik heeft die vogel gezien? Ik kan hem noemen zoals ik wil. Het havikje bleef zitten toen ik dichterbij kwam. Ook toen ik heel dichtbij kwam, ondertussen niet meer joggend maar schuifelend om hem niet te verstoren. Dat was moeite voor niets: hij was onverstoorbaar.
8c09481da67f3e0c8340ce28f705deff‘Schrijfstertje,’ zei hij. ‘Wordt het niet eens tijd om terug naar huis te gaan?’
‘Ik ben thuis!’ zei ik. Ik weet wel zeker dat er geen pratende vogels bestaan maar als iemand me streng toespreekt antwoord ik, ik kan het niet helpen.
‘Ja, thuis,’ zei het havikje met de kop in de lucht, een hele dikke nek had hij, van veren. ‘Je blijft maar reizen, daar over de plas, heb je geen boek af te werken?’
Het lef van die vogels! ‘Ja, dat heb ik. Maar…’
‘We zijn het eens,’ zei hij. ‘Loop nu maar verder.’
Het erge was, hij vloog niet eens op. Hij bleef zitten op zijn onnozel plakkaat, alsof hij nog iemand belangrijkers verwachtte. Natuurlijk hebben pratende dieren altijd gelijk, en zeker kleine havikjes met een grote bek. Ik liep mijn rondje in recordtijd en nu is het zaak snel dit laatste reisverslag af te werken, misschien heeft hij wel ergens een hele grote nonkel zitten. (Mijn kinderen rollen met hun ogen als ik het hen vertel, een havik, mama, het was waarschijnlijk gewoon een kiekendief of zo. Cheeky bastards.)
Er valt gelukkig niet zo heel veel meer te zeggen. Ik ontbeet een laatste keer op z’n Engels met de andere loner aan het tafeltje tegenover me en Adam vertelde ons nog wat sterke verhalen (hij is nu fervent motorrijder, schoot me te binnen! Nog niets over de vinger echter…). Daarna begon ik aan mijn reis richting Chunnel.

Ik stopte in Hastings, waar ik een vreemde pubervaring had. Pub-ervaring dus. High Street in Hastings is een straat met alleen maar veel te dure tweedehandswinkels en hippe coffeebars en ook één ouderwetse pub waar niemand zat. Ik koos voor de pub – hij ging net open, bestelde een koffie. Ik zat er alleen maar kon me de hele tijd niet van de indruk ontdoen dat er nog iemand was, ik zag niet waar maar ik vond het geruststellend dat ik er niet alleen zat.
De dienster had een mooi bloesje aan in oudroze, ik vroeg me af of ik zelf niet iets gelijkaardigs had liggen ergens in de archeologische grondlaag van mijn kleerkast. Ze was heel vriendelijk, ook tegen een gestrande reiziger op zoek naar een glas rode wijn in de ochtend, alles met de glimlach, zelfs toen een zwerver op een stoel bij de deur plaatsnam en zijn schoenen uitdeed, op zijn kousen in de toiletten verdween, terug aan het tafeltje zijn schoenen weer aantrok en daarna zijn hoofd op het tafelblad legde. Ik zat er ondertussen dus niet meer alleen, en dan pas zag ik wie de ander van daarnet was geweest: er hing een spiegel ergens schuin tegen het plafond van een nis waarin ik mezelf kon zien. Ik had mezelf gerustgesteld met mijn eigen aanwezigheid, mijn kleine bewegingen aan het tafeltje.
En gisteravond las ik dit in Teju Coles ‘Open Stad’: ‘… de plotselinge verwarring en gelukzaligheid van iemand in een statig oud huis met in de verte een spiegelwand, en de onmiskenbare aanblik van een wereld die zich verdubbelt. Ik kon nog onmogelijk zien waar het tastbare universum eindigde en de weerspiegeling begon. Deze navolging tot in de details van elke porseleinen vaas, elke dofglanzende plek op elke gevlekte teakhouten stoel, strekte zich uit tot aan de plek waar mijn spiegelbeeldige ik half omgedraaid was blijven staan, net als ik. En mijn dubbelganger begon precies op dat moment met hetzelfde probleem te worstelen als zijn al net zo beduusde origineel. In leven zijn, zo scheen me toe terwijl ik daar stond met al mijn verdriet, was zowel het origineel zijn als de weerspiegeling, en dood zijn, dat was alsof je werd afgescheiden en alleen nog maar weerspiegeling was.’

200_sIk liet mijn weerspiegeling achter en bracht langs de weg nog een bezoek aan een grote M&S: research, het jongetje in mijn boek wil een cadeau kopen voor zijn moeder. Ik vulde tussen het researchen door een mandje met lekkers en legde er een paar souvenirtjes bovenop, voor de jarige hoefde ik niet lang te twijfelen: een assortiment oude Engelse kaasjes, en crackers, zoals in Wallace and Gromit (al moet ik zeggen dat de Wensleydale waar zij zo dol op zijn tegenviel).

15683255_10210346335030031_1242716593_nIk stopte toch even in Rye om iets te eten, bezocht daar de mooie boekhandel en kocht geen boek maar een doosje postkaarten, voor die cover alleen al, ik liet het inpakken maar dat was een beetje vals van me want ik ben thuis degene die kaartjes schrijft, die ene keer dat het ervan komt.  15683397_10210353348405361_155441172_n

Ik kwam ruim op tijd bij de chunnel aan, schreef nog wat tijdens het wachten en tijdens de overtocht – of moet het ondertocht zijn, de autobatterij liep niet leeg, ik kon mijn stal al ruiken.

7-johnny-cash-quotes

De rit op het rechterbaanvak van de Franse en daarna de Vlaamse autostrade verliep vlot, ik denk dat ik tamelijk hard meezong met eels (I like birds) en Johnny Cash (I see a darkness), waar verder niemand last van had, ik dreef op euforie. Dat is het mooie van weggaan: je kunt weer thuiskomen, extra leuk als er iemand op je zit te wachten, vier mannen, in mijn geval. Ik vergaf ze al hun zonden, alleen hun geur had ik nodig. We vierden met cheddar en crackers en ik stopte mijn tienjarige in bed met een verhaal alsof ik niet net even van de wereld af was gehopt.

Ik moet natuurlijk verder met mijn boek, en deze blog zit in de weg, dat is een feit. Maar het is niet dat ik ondertussen mijn personages verwaarloosde. Er woont er zelfs eentje bij ons in, ondertussen. Zijn naam is Frank, meer zeg ik niet. Als je wilt weten wie Frank is, kun je altijd mijn boek lezen. Het is een jeugdboek, maar dat is geen schande, er zijn tegenwoordig hele mooie wikkels of je kunt het e-book downloaden en digitaal lezen. Het kan ook zijn dat het je worst zal wezen wie Frank is, dat is je volste recht, maar ik ken alvast één iemand die wél geïnteresseerd zal zijn in hem. Kleine havikjes vinden Frank een lekker ding. De vraag is of ik die vogel ooit terugzie, maar als het zo is, verklap ik hem niets, wat denkt hij wel? Ik beperk me graag tot mensen als lezers, en jullie waren een fantastisch publiek.

Cheers, vanwege jullie reporter ter plaatse

15666440_10210328668268373_1058047484_n

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: