boeken voor kleine en grote kinderen

Back to Bournemouth (8)

In Over mijn werk on december 21, 2016 at 10:50 am

‘Sea, sun, fun’ staat er op de gevel van het guesthouse waar ik verblijf. Over sun en fun mag ik niet klagen, maar die sea kan beter, ik waag mijn kans en vraag aan de gastvrouw of ik de volgende nacht een kamer met zicht op zee kan krijgen. Het kan! Ik had begrepen dat het guesthouse vol zat maar er zit niemand te ontbijten, behalve ikzelf en de weirdo van de dag: een man alleen van mijn leeftijd die niet uitblinkt in sociale vaardigheden, gelukkig heb ik er altijd in mijn achterzak steken voor noodgevallen als deze. Ik vraag hem of hij de weg naar Beachy Head weet, een kaap aan de rand van Eastbourne en volgens Trotter ‘een plek waar velen naartoe komen om zelfmoord te plegen’. Hij kijkt me verschrikt aan, zegt dat hij de dag voordien inderdaad Beachy Head heeft gezocht maar niet gevonden. Was het niet gewoon de kuststrook volgen? vraag ik, en hij begint een verward verhaal over wegzakken in het keienstrand en wat nog meer. Daarna kan ik niets meer zeggen want mijn bord full English breakfast staat dampend voor mijn neus, geserveerd door Adam, ook al een reus van een vent, met maar negen vingers. Adam was vroeger prof-golfer en is een en al praatjes als je hem aanmoedigt, voor levenslust heb je geen tien vingers nodig, zeg ik altijd. Hij legt bijvoorbeeld uit hoe hij die vinger verloor, en ik leef heel erg mee, een paar maand geleden heb ik zelf bijna een vingerkootje in de mixer gelaten dus het komt aan, het is een van die onwaarschijnlijke verhalen om nooit meer te vergeten. Maar ik ben het toch vergeten. Regel nummer één: alles wat op je weg komt opschrijven. Net als de kamers zijn ook de tafeltjes hier klein en mijn bord bonen & co is groot: er is geen plaats voor een schrift. (Ik droom ondertussen van mogelijke manieren om een vinger kwijt te raken. Ooit ga ik terug en dan schrijf ik het meteen op.) Adam weet me wel de weg uit te leggen maar ook hij doet niet alsof het een plek is waar je naartoe zou willen.

15592050_10210318724379782_1660888118_n15644547_10210328668388376_1941404365_n15666063_10210318724299780_582315934_nIk wandel eerst de kuststrook af, kom langs een paar prachtige bouwwerken met de pier als hoogtepunt: de mooiste van Engeland 15673279_10210328667988366_1454805793_nwordt hij genoemd, en het moet gezegd: het is een beauty, een drijvend sprookjeskasteel waar zeemeerminnen aan wal komen voor een potje poker. Bij het einde van de dijk moet ik kiezen, ofwel verder langs het strand en dan een langs steile trap in de rotsen omhoog ofwel geleidelijker stijgen langs de weg tot bij de weiden die naar Beachy Head leiden. Het is verleidelijk om voor het strand en de trappen te kiezen maar ik vraag toch even advies aan drie locals die hun hond uitlaten – kwestie van geen zelfmoordenaar in de nek geworpen te krijgen. Ze raden me ten stelligste af om het strand op te gaan, oh no!, het is levensgevaarlijk met het opkomende tij, zeggen ze. Ze kijken me nog een hele tijd na terwijl ik de tragere weg beklim tot ze zich erbij neerleggen en zelf verder wandelen, de honden opgelucht tegen de wind op springend, één hond waggelt loom naast zijn baasje als een levend geworden treurwilg.

15644216_10210318724179777_1419455382_n 15645521_10210328668828387_1956961432_nIk kom een wegwijzer tegen en kies er kordaat een richting uit. Zo loop ik een stukje van de South Downs Way, het landschap is ruig en afgesleten door de aanhoudende windstoten, mijn ademhaling versnelt, mijn longen krijgen een zuurstofstoot toegediend, het uitzicht is fantastisch, hier loop ik toch maar. Het geeft niets dat ik even later de weg kwijt ben. En dat er niemand is aan wie ik het kan vragen. Ik zie de zee wel liggen maar al te duidelijke aanwijzingen vind ik altijd verdacht. Even later wijzen twee mountainbikers me de weg, een heel eind terug moet ik, naar waar wegenwerkers asfalt aan het gieten zijn voor een weg naar Beachy Head. Enorme machines braken een zwarte brij uit, hun lawaai overstemt alles maar de werkmannen wuiven enthousiast en ik zit weer op de goede weg dus ik wuif vrolijk terug. Maken ze een nieuwe, betere weg voor de mensen die er een eind aan willen maken, zodat ze met de auto, met hele bussen desnoods naar de klif kunnen? Als je al iets van Paasilinna hebt gelezen, zijn dergelijke gedachten je bekend. Als je dat nog niet hebt gedaan: niet twijfelen, gewoon doen, geen mooiere kerstboodschap dan die van ‘De Zelfmoordclub’. In het kort: iemand plaatst een advertentie met de vraag ‘Heb je zelfmoordplannen?’ Hij krijgt daar zoveel reactie op dat er een bus wordt ingelegd om met z’n allen naar het noordelijkste puntje van Finland te rijden en zich daar in zee te storten. Maar onderweg wordt het zo gezellig dat ze zich bedenken, behalve de chauffeur, die wil vasthouden aan het originele plan. Het is kolder, het is literair en het is Fins: overtuigender wordt het niet. De wegenwerkers zijn als een epiloog bij het boek, en ze zijn in elk geval de eersten die het een prima idee vinden dat ik naar Beachy Head wil, ze roepen nog allerlei onverstaanbaars boven het kabaal uit, high van de pekdampen vermoed ik of misschien spreken ze Fins.

15644319_10210328668748385_533614560_n15644474_10210328668788386_488321946_nBeachy Head is een bijzondere plek, er is een evenwicht van groen, wit en blauw, en in de onmetelijke diepte staat een vrolijke rood-witgestreepte vuurtoren, als een snoepje voor het oog. De krijtrotsen behoren tot de hoogste van Engeland, je kunt hier een val van 162 meter maken. Er  staan een paar clusters van kruisen, hier en daar hangt nog een restant van een politielint, alle bloemen die er liggen zijn verwelkt. Op een iets lager gelegen pad hangt een ‘Missing’-briefje aan een bank: iemand zijn hond is hier verloren gelopen, zijn kussen ligt erbij met de dwingende vraag om het te laten liggen zodat de hond zichzelf misschien met zijn neus kan redden. Dat het kussen er nog altijd ligt, stemt mij hoopvol. Hier komen tenslotte veel mensen voorbij, jongeren ook, je ziet dat kussen al die 162 meter afleggen – één baldadige bui is genoeg, maar het ligt er nog. Voor de hond zelf ziet het er dan weer niet goed uit, volgens mij kan zelfs de penetrantste hondengeur niet op tegen deze wind die je als een cirkelzaag om de oren snijdt. Maar je kunt altijd geloven dat hij veilig in de vuurtoren zit, zijn kop op de knieën van al die ongelukkigen die van de klif af stapten, elk om de beurt, er valt veel te troosten daarbeneden. Ikzelf heb geen hond bij me maar ik heb Virginia Woolf gelezen, de schrijfster van ‘To the lighthouse’, zij komt aardig in de buurt van een hondensnoet op je schoot. ‘What is the meaning of life? That was all- a simple question; one that tended to close in on one with years, the great revelation had never come. The great revelation perhaps never did come. Instead, there were little daily miracles, illuminations, matches struck unexpectedly in the dark; here was one.’ 

Ik ga een koffie drink15592422_10210318723339756_652689236_nen in de Beachy Head Inn en probeer te schrijven. Als dat niet lukt stap ik op. Op de parking van de Inn staat de ijskar van Mister Softee die blijkbaar vooral Duitse studenten verwacht – het vraagt ook wel wat onverschrokkenheid om nu een ijsje te eten. Ik wil naar mijn kamer, weg van de wind. Daar zal ik schrijven, urenlang. Ik wandel de hele weg terug met die gedachte in mijn hoofd. Straks zal ik schrijven, ongestoord. Het verhaal zit klaar, ik hoef het alleen nog in te tikken en daar heb ik mijn tien vingers voor – ook al doen er maar twee mee. Straks zal ik schrijven, met zicht op de grijze zee. Nu loop ik hier nog, de weg is lang, maar straks zal ik schrijven, en dat noem ik troost. 15666119_10210328668428377_1203616253_nc96c01aa91cded680fbdeb9f1d9f244c

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: