boeken voor kleine en grote kinderen

Back to Bournemouth (7)

In Over mijn werk on december 19, 2016 at 2:06 pm

15644451_10210318723499760_2121068546_nIedereen is alleen. We omringen ons met mensen bij wie we ons veilig voelen, mensen die het beste in ons naar boven halen, mensen die ons vertrouwen niet beschamen, ga zo maar door. Je bent daar een heel leven mee zoet maar in the end ben je toch alleen, en dat komt vanavond goed uit, want de kamer waarin ik slaap zou echt te krap zijn voor twee. Ik schrijf nog een uurtje op bed – het is dat of staand schrijven – en vertrek dan naar de pub om iets te eten. Het is maar vijf minuten wandelen, en ik vind het bijna jammer dat ik de pub zo snel vind, ik loop er op het mooiste moment van de dag, l’heure bleue. Alle lichtjes worden aangestoken in de hotels langs de dijk, aan de andere kant ligt de zee bedrieglijk kalm te zijn, het ene blauw loopt in het andere over, daartussen alleen het grijs van de keien op het strand en de lichtstippen van de lantaarns als uit de kluiten gewassen vuurvliegjes. Voor het donker al dat moois toedekt, ga ik de pub binnen, ik heb honger als een paard.

15645312_10210318724779792_1276433567_nIk bestel aan de toog en neem plaats aan een tafeltje, onder een van de drie tv-schermen. Twee iele jongens met stoppelbaard aan de tafel tegenover mij kijken zwijgend naar een reclamespotje van Gilette (the best a man can get): een enorme hunk scheert zich glad en laat alle hoeken van zijn glimmende kaak zien, daarna kijken de twee vrienden elkaar een beetje gegeneerd aan, ze drinken van hun pint en zakken nog wat dieper weg in hun stoel. Een meisje met roze haar brengt me mijn eten. Naast me zitten twee mannen die samen een kruiswoordraadsel oplossen, de ene leest (luid) voor, de andere, oudere man gist erop los. ‘Goes with egality and fraternity. Seven letters.‘ De oude man weet het niet. ‘It rhymes, I’ll give you that.’ ‘Money.’ ‘You’re being funny. I said seven letters.’ Hij schudt het hoofd, hij weet het echt niet. ‘Liberty!’ roept de ander voor heel de pub en dan nemen ze allebei een slokje van hun pint. Met hun dooraderd gezicht en hun zondagse pak aan zien ze eruit als schapenboeren. Over naar het volgende raadsel: ‘Caused by lack of work.’ ‘Death!’ zegt de ander meteen, zonder het benodigde aantal letters af te wachten. De man naast me knikt me toe, een vrouw moet goed eten, straalt hij uit. Hij vraagt of het smaakt en brengt daarna verslag uit aan zijn compagnon: ‘I was asking the lady here if she was enjoying her meal, a lovely plate of fish and chips she’s having’, en dan pas heb ik door dat de andere man blind is. Als hun kruiswoordraadsel ingevuld is, vertrekken ze, vader en zoon, denk ik, de zoon draagt zorg voor de vader, hij vertaalt de wereld voor die oude man die niets meer ziet, non-stop, alles wat er gebeurt, tot ze de pubdeur openduwen en een nijdige zeebries hen in het gezicht slaat – dat hoeft hij niet uit te leggen.

Vandaag is mijn middelste zoon jarig dus ik chat nog even met hem om te horen hoe zijn verjaardag verliep, ze zitten ook net aan tafel thuis. Het feestmaal komt van de afhaalchinees maar hij klaagt niet, vreemd want dat is ongeveer het enige gerecht waarover je geen kaas kunt raspen – kaas is de liefde van zijn leven, tot er zich beters aandient hoop ik. Ik geniet van de gekkigheidjes die hij me stuurt, zelfs zijn taalfoutjes vertederen me, ‘zie maar da ge nie in zee flikkerd mama’, ze komen van de goorste en vettigste veertienjarige die ik in huis heb maar ook van de liefste, de jongen met een hart van camembert. ‘Flikkert is met een t, schat’, antwoord ik.

Aan het andere eind van de pub is een meisje bezig een draaitafel ineen te schroeven en als die klus geklaard is, test ze de micro. Een dj op zondagavond? Ze legt een nummer van Michael Jackson op dat volgens mij nooit op het vasteland gehoord werd en daarna zegt ze dat ze helemaal klaar is voor de karaoke. En of wij dat ook zijn? Ik was net lit-10-morevan plan om op te stappen maar dit verandert mijn plannen, de pub komt tot leven, een zekere Steve roept dat hij wel wil beginnen, de twee schriele jongens met stoppelbaard maken zich uit de voeten nu het nog kan – misschien komen ze straks gladgeschoren terug maar dat maak ik dan niet meer mee. Er staat wat ruig volk aan de toog, een ladderzatte Japanner die twee pints tegelijk bestelt op kop, er hangt definitely een imagepub fight in de lucht maar ik wil toch een paar mensen horen zingen. In de film ‘Lost in Translation’ van Sofia Coppola zit een karaokescène waarin een Japanner ‘God save the queen’ van The Sex Pistols brult, en waarin Bill Murray onvast ‘More than this’ van Roxy Music zingt terwijl hij de ogen van Scarlett Johanssen zoekt. Karaoke als een van de mooiste liefdesscènes ooit: ik moet blijven, mijn boek gaat over de liefde, en niemand wacht op mij.

Steve bijt de spits af. Of niet? ‘Steve?’ De hele pub roept hem: ‘We want STEVE!’ Maar Steve en zijn dapperheid hebben second thoughts. In de plaats komen Rhiannon en Jenkins met ‘Tell me more’ uit Grease, ze doen iets schattigs maar zingen zou ik het niet noemen. Dan daagt Steve toch op, hij krijgt al cheers nog voor hij zijn eerste noot gezongen heeft. ‘Desperado’, kiest hij, ik herken het nummer niet maar zijn versie is echt om desperate van te worden. Toch lacht niemanhqdefaultd, Steve is klein maar potig en trilt van de spanning, zijn tattoos worden er wazig van, hij krijgt een warm applaus – you don’t mess with Steve. Daarna is er een baardige Jim aan de beurt die een parlandoversie van ‘Take a chance on me’ brengt – ABBA weer! -, het is het eerste dat echt goed klinkt maar de dj onderbreekt hem en zegt dat hij moet zingen in plaats van te praten, ze kiest een ander lied voor hem uit en dan is het weer om zeep, weinig mensen hebben the gift.

Na Jim wordt het niet meer beter, denk ik, het gebral aan de toog wordt luider en when the going gets tough, the elderly ladies get going. Ik loop langs het strand terug naar mijn guest house en eenmaal in mijn bezemhok duik ik meteen het bed in – er kan ook weinig anders. Alles in de kamer is in zeethema, de gordijnen, mijn hoofdkussen. More than this, tell me one thing, More than this, there is nothing.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: