boeken voor kleine en grote kinderen

Back to Bournemouth (4)

In Over mijn werk on december 11, 2016 at 3:05 pm

Ik duik nog een laatste keer in het zwembad, doe mijn ellipsvormige baantjes tot ik sterretjes zie en ga dan ontbijten. Aan het tafeltje naast me zitten de twee oude dametjes uit Fawlty Towers maar ze zijn minder meegaand dan in de serie, ze doen hun beklag over het personeel maar er klinkt ook bezorgdheid uit: ‘The staff doesn’t look too happy, dear, don’t you think?’ Tegenover me komt hetzelfde koppel als de dag voordien zitten. De man heeft dun, rosblond haar dat niet anders kan dan plat op de schedel vallen, en dat deed het gisteren ook, maar vandaag staat het in pieken rechtop. Het ziet er voor de grap uit en hij grijnst er ook bij, alsof hij wil zien hoe de zaal zal reageren, maar niemand kijkt op, iedereen zit zijn worstjes te tellen. Ik kan niet anders dan naar hem lachen en hij lacht samenzweerderig terug, heel tevreden is hij met zijn haar. Ook zijn vrouw valt op, met haar dikke brilmontuur, knellende witte blouse, een rok als een jutezak en een blik die zegt ‘don’t mess with me’ alsof ze geen oudere vrouw maar een boze rapper is. Misschien is ze ook een boze rapper! Van sommige mensen zou je alles willen weten, wat ze doen, hoe hun leven eruitziet als ze geen toast eten in een posh hotel.

15310550_10210156773131102_520975385_n15310288_10210156749890521_1108491255_n15416015_10210225859938229_401219828_nIk ben pas om 14u afgesproken bij Sue dus er is tijd om wat te gaan schrijven in het Russell-Cotes museum naast het hotel. In 1901 gaf meneer Russell-Cotes een Victoriaanse villa met zicht op zee als verjaardagscadeau aan zijn vrouw. Just saying. Geld én smaak kan tot mooie dingen leiden. Het koppel heeft veel en ver gereisd en van over de hele wereld brachten ze kunst mee, alles is uitgestal15319387_10210156752250580_1979102300_nd in het huis, een barok geheel van schilderijen, beeldhouwwerken, kijkkasten vol snuisterijen, gedekte tafels, kostuums, gebrandschilderd glas en ga zo maar door. Ondanks al die ravissante vondsten is het de villa die de hoofdprijs wegkaapt, en dan meer nog de zeezichten die je geëtaleerd krijgt, omkaderd met het sierlijke houtwerk van de ramen. De bezoeker wordt verleid tot traagheid want er staan overal rieten zeteltjes waaruit het moeilijk weer opstaan is.

s173Het bekendste schilderij is de Venus Verticordia van Gabriel Dante Rossetti, broer van dichteres Christina Rossetti en medeoprichter van de Prerafaëlieten, – even googlen – ‘die streefden naar een vernieuwing van de kunst door natuurbeschouwing en door de vroege Italiaanse schilderkunst (van voor Rafaël) als voorbeeld te nemen’. Rozen en kamperfoelie (honeysuckle), een appel, vlinders: het is natuur, maar Rossetti zocht zijn natuurbeschouwing vast elders. Deze Venus staart je aan met een combinatie van ‘erotic power, worldliness and indifference’: ze zal je verleiden, er valt niet aan te weerstaan, en het kan haar dan nog niet schelen ook. In mijn boek heb ik het ook over de liefde maar dan van een menselijker soort, ik schrijf over de hopelozen van de liefde, over de onmogelijke liefde, de pijn als het niet mag zijn. Een wankele dans op de koord want over de liefde is alles al gezegd, maar wankelen ga ik, tot de koord niet meer trilt maar strak staat van spanning. Ook de Franse auteur Maylis de Kerangal schrijft over de liefde in het prachtige ‘De levenden redden’, haar personages praten er het liefst over in het Engels en daar is iets van, want het ‘Engels [maakt] de grote woorden lichter, ‘leven’ en ‘liefde’ worden ‘life’ en ‘love’, vederlicht’. Maar in mijn boek past het onhandige ‘liefde’ misschien wel beter, al is er ook sweet love nodig, zo nu en dan.

15401297_10210156754490636_2100879833_nEen bedeesde man komt de ruimte binnengewandeld met een stapel partituren onder zijn arm en gaat achter de vleugelpiano zitten. En hij begint te spelen! Eerst Schubert, zag ik, dan Chopin, gok ik, korte stukken, licht en dartel. Ik zoek een stoel in de grote hal maar wil niet aangestaard worden door het meedogenloze meisje met de appel en kies er een berglandschap uit, mammoeten in een sneeuwstorm, meer natuurbeschouwing hoeft voor mij even niet. Alsof de pianist gewacht heeft tot ik ging zitten, begint hij aan de Kinderszenen van Schumann. In mijn debuutroman ‘Blijven slapen’ doet mijn hoofdpersonage piano-examen en speelt ze de eerste Kinderszene, ‘Over vreemde landen en mensen’. Kijk, aan zo’n mooie toevalligheden kan ik, wil ik niet weerstaan. De betovering is er al, nu ze nog op papier krijgen. Ik neem mijn schriftje en schrijf een uur vol, tot de pianist ermee ophoudt. Ik ga hem bedanken, ‘Thank you for the music’, zeg ik, een zinnetje dat ik alleen in ABBA-modus lijkt te kunnen uitspreken, daarna duurt het uren voor ik die oorwurm uit mijn hoofd krijg. Schumann-ABBA: 0-1.

Ik ga nog even in de orangerie zitten, de zon schijnt binnen, ik ga op een van de achterste rieten stoeltjes zitten en ik kijk uit over de tuin en daarachter de zee. Er zit een jong koppel in mijn zicht, hij doet erg zijn best en is overmatig behaard – maar het krult!, zij heeft een banaal gezicht en lang steil haar en kijkt nu al op hem neer. ‘Drop the bird’, wil ik hem toefluisteren, maar in de plaats ga ik naar buiten en installeer ik me op een van de afgelegen bankjes. 15424667_10210225859978230_1035729226_nIk zie de zee nu nog beter, maar ik wil ze vooral horen dus ga ik liggen zodat ik alleen nog de lucht zie en dan hoor ik ze, ruisend, alle andere geluiden aan de kant schuivend. Ik denk zelfs dat ik indommel – maar niet voor lang: ik ga straks naar Sue!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: