boeken voor kleine en grote kinderen

Back to Bournemouth (1)

In Over mijn werk on december 1, 2016 at 2:11 pm

Bournemouth is een stad in Zuid-Engeland die niemand veel zegt, maar dat zal binnenkort veranderen aangezien mijn volgende boek zich daar afspeelt. Ondertussen zit ik al ongeveer 150 bladzijden ver, het was tijd om de beelden uit mijn geheugen eens tegen de werkelijkheid te houden: ik reisde er eind oktober naartoe voor een schrijfweek. Ik gooide de auto vol boeken en cd’s alsof ik voor wéken wegging, en twee schriftjes – één bijna volgeschreven en één nieuw en leeg behalve de lijntjes die me naar het einde van mijn boek moesten brengen.
694d295ed865ba7a97d47f3de9c29494Was het absoluut nodig dat ik ging? In feite niet, ik situeerde mijn verhaal over een meisje dat als au-pair gaat werken in Bournemouth omdat ik daar op mijn achttiende zelf vijf weken verbleef. Ik was er toen niet zomaar voor de pret of voor de taal naartoe gereisd, ik was gestopt met mijn studie geneeskunde omdat ik daar niet de maag (en nog een paar andere lichaamsdelen) voor bleek te hebben, de deur van mijn kamer ging op slot en ik zat plots op de trein naar Engeland, samen met nog een paar drop-outs die hun junimaand ver van hun eigen wereld gingen doorbrengen, als waren we verbannen. Ik had er tot dan toe een feilloos parcours van slagen met glans op zitten en was doodongelukkig, maar nu had ik eindelijk eens gefaald, het was niet anders. Ik voelde me helemaal thuis tussen de losers die bovendien allemaal Frans bleken te spreken dus zou alvast toch één taal onder de knie krijgen.
Het oude dametje bij wie ik logeerde was een zuur kreng maar ze maakte eten voor mij en nog een handvol andere studenten en het recept van haar lemon pie heb ik nog altijd. Ik had een kamer op de bovenste verdieping, keek uit over een immens kerkhof en daarnaast ook over de tuin van de buren waar een atletisch gebouwde jongen elke avond voetbalde met zijn broertje, iets waar mijn anatomische interesse even van heropleefde.
d55f1fbbe0eccd0cc1a6108529f413429d298e44640153af7a2fa59d057fe7f1Ik maakte lange wandelingen door de groene wijken, kwam langs winkelblokken die zo uit My Beautiful Laundrette leken geplukt, luisterde op mijn walkman naar cassettes van The Smiths en Lloyd Cole and the Commotions en ervoer voor het eerst hoe volkomen tevreden ik kon zijn in mijn eentje, doelloos ronddwalen en niemand die iets van me verwachtte, of zelfs maar op me wachtte: ik was at peace.
De lessen bleken een makkie – tegenover het Engels van de Franssprekenden klonk het mijne heel wat Engelser. Onze leerkracht Roger gaf geen les maar verleidde ons met droge humor en een onweerstaanbaar moaning and groaning over van alles en nog wat – ook the simple present en the perfect continuous. We maakten een uitstap met de school naar de paardenraces in Ascot, een evenement waarvoor we ons moesten opdoffen. Ik had één zwarte jurk met witte stippen ingepakt die nog van mijn moeder was geweest, ik trok hem aan en voelde me verkleed maar niemand kende me daar, wat maakte het uit, zelfs de rieten hoed wilde ik opzetten. Het klikte heel erg met Roger maar omdat ik hem een oude man vond en zo naïef als een donskuiken was, had ik niet door dat zijn interesse in mij misschien ook wel anatomisch geïnspireerd was. Toen dat achteraf bleek uit een brief van hem, lag ik bijna van mijn stoel van verbazing, en ook van het feit dat die heel erg volwassen man met net dezelfde dingen bezig was als ik. Het zou toch geen waar zijn dat die puberellende een leven lang zou gaan duren? Nee, dat dacht ik toen niet, ik dacht niet na over later. Ik ben hem altijd dankbaar geweest voor zijn galante terughoudendheid, hij was a true gentleman, al wilde hij vast ook zijn job niet op het spel zetten.
Ik verhuisde nog van gezin toen ik een week langer bleef dan gepland, kwam terecht in het huis van een gelovig gezin waar een slim jongetje van zeven me probeerde te bekeren tot het Christendom. Voor het zondagse maal van lamsvlees met muntsaus werd er gebeden aan tafel, ik zat er houterig bij, de handen in de schoot en een nepgeprevel op de lippen, het jongetje keek me berispend aan, hij zou zijn handen vol hebben aan mij, zag ik hem denken. Het was hem vast nog gelukt ook als ik er langer was gebleven, maar na vijf weken wachtte de wereld thuis me op, iedereen was klaar met studeren, mijn ballingschap was voorbij, ik kon mijn vrienden terug gaan storen en aan mijn eigen leven beginnen.
27e9bd9342004f5910eff78189171ca7Het waren vijf weken waarin ik de stad totaal niet leerde kennen, waarin ik geen enkel museum bezocht, de buurjongen niet aansprak, maar één keer naar het strand ging (het was bewolkt), nooit de pier op liep, meer Frans dan Engels sprak, maar toch bloeide ik er open, hoe kortstondig ook. Als dat geen geschikte locatie is voor mijn personages, weet ik het ook niet meer. Ga dus niet naar Canada, ga naar Bournemouth: een advies waarover meer in een volgende aflevering. Over pech in de Chunnel, een lang vergeten live-ervaring met Phil Collins in Battle, een Bulgaarse hotelbediende met ambitie in The Royal Bath Hotel en de betoverende pier van Bournemouth.

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: