boeken voor kleine en grote kinderen

Doe iets met je leven!

In Over mijn werk on september 28, 2016 at 9:14 am

Op een busrit door Gent keek ik nieuwsgierig door het raam want ik was op zoek naar allerlei beroepen. Research! Mijn hoofdpersonage is achttien en weet niet wat ze zal gaan studeren, ze kan alles worden, net zoals al die achttienjarigen die nu zijn gestart in het hoger onderwijs. Jammer dat het je op je achttiende meestal worst zal wezen dat er nog een later volgt op de vrijheid van het studeren. Toen de bus even stilstond voor de etalage van een begrafenisondernemer viel mijn oog op een rieten doodskist. Ik vroeg me af wie er op een dag zegt dat hij in een rieten doodskist de grond in wil. Blijkbaar genoeg mensen als die kist de voorste rij van de winkel haalde, een regelrecht pronkstuk was het. Ik begon het zowaar bijna zelf te overwegen – riet knisperde zo gezellig en had dat ambachtelijk tijdloze waar ik van hield – maar toen reed de bus alweer gezwind verder, mij confronterend met bakkers, bloemschikkers, verzorgers in rusthuizen, vrachtwagenchauffeurs, medewerkers in ecologische wassalons, kwekers van zeldzame cactussen, ruimers van beerputten, telefonistes, fietskoeriers, neus-, keel-, oorartsen, vormgevers van designmeubelen, brouwers van witbier, kleuterleidsters, bezinepomphouders, herstellers van laptops, architecten, etalagisten, politieagenten, neuro-psychiaters, cafébazen, buschauffeurs en wat nog meer. Wat een werk is er aan de wereld, dacht ik, ik had handen tekort om alles op te schrijven. De sprong naar de volgende vraag was snel genomen: dienden handen wel om mee te schrijven? Een kleine inzinking lag op de loer, niets levensbedreigends, een rieten inzinking, laten we zeggen.
zee_werkplek-153Ik zit hier letterlijk te midden van duizenden boeken en al die auteurs zouden het bij het verkeerde eind gehad hebben? Ja, dat kon best, het was niet onmogelijk dat ik gewoon deel uitmaakte van de kudde schrijfvee en mee de afgrond in liep achter die duizenden anderen, mijn actieve leven vergooide. Maar toen begon ik te lezen in ‘Als dat zou kunnen’ van Blake Morrison, een boek met de ondertitel ‘Waarom werd James Bulger vermoord’. En toen wist ik het weer. Als alleen de moord op een tweejarig jongetje door de blote handen van twee tienjarige jongens bestaat, dan is alles zinloos. Als iemand het voor mekaar krijgt om daar vol medelijden en met een open blik over te schrijven, is er toch iets gered. De schrijver geeft ons wat we zelf niet gezegd of zelfs gedacht krijgen, hij troost ons door het allermoeilijkste traag en gelaagd in woorden te gieten. Ik zie geen betere manier om onze waardigheid terug te winnen. Wat een dappere daad is schrijven soms. Schrijvers verdienen gewoon een standbeeld! Nu ja, voor mij mag het eentje van riet zijn, dat kraakt zo lekker en tijdlozer hoeft het met mijn palmares ook nog niet te zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: