boeken voor kleine en grote kinderen

Ik schrijf. Ik droom

In Over mijn werk on mei 3, 2016 at 9:01 am

Een groot voordeel van veel lezingen geven is dat ik daarna een lichte euforie voel over alles rondom mij. Als ik maar mag blijven zitten en de deur niet uit hoef, niet voor uren, niet voor dagen, weken. Of toch, om naar mijn caravan te lopen, laptop onder de arm. De zon schijnt. De koffie dampt. De kerselaar bloeit. De kat spint. De kip zont. De bij zoemt. Het pad droogt. Het verhaal groeit. De spin weeft. De moeder verdwijnt. De nacht sterft. Het woord komt. De zin is. Het boek wordt. De bamboe ruist. Ik schrijf.
Vanaf dan zie en hoor ik niets meer want het verhaal vereist al mijn aandacht. Tijdens het schrijven kom ik te weten waarom ik net dit boek schrijf, waarom dit verhaal, je zou voor minder gaan zitten. Ik las gisteren dit nog: ‘Tijd is misschien datgene wat voorkomt dat alles tegelijk gebeurt, maar het domein van de tijd is de buitenwereld. In onze binnenwereld kunnen we gebeurtenissen die ons in de loop der tijd overkomen, ondergaan alsof ze tegelijkertijd plaatsvinden. Ons niet-lineaire ik is niet geïnteressea9e594f51aa68e607f24ea357d3eb1d9erd in het ‘wanneer’, maar des te meer in het ‘waarom’ (Jeanette Winterson, ‘Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn?’) Dat ‘waarom’ fascineert me en drijft me verder in dat voortdurende tasten in het duister dat schrijven ook is. Maar ik hoef het gelukkig niet allemaal zelf te doen, ik heb daar personeel voor. Ik heb mijn personages al zo ver gekregen dat ze het af en toe van me overnemen, en dan verrassen ze me, met hun durf bijvoorbeeld. Maar ik roep ze ook op tijd tot de orde! – ik ben de baas, tenslotte. Als ze moe worden en dreigen in te dommelen krijgen ze pauze en ga ik ook even liggen, in de hangmat onder de notelaar en de eik die op dit moment hun takken tooien met schuchtere blaadjes van het teerste groen, als halfverpopte rupsen die nog zullen wegvliegen. Als ik daar lig, verdwijn ik in mijn binnenwereld, waar alles tegelijk plaatsvindt, alles wat van mij alleen is. De rupsen verpoppen. De boom zweeft. Ik droom.

 

 

Advertenties
  1. zoooo heerlijk die tekstjes van jou te lezen,… ook ik verdwijn dan in jouw woorden!! Ik voel iets heel gelijkaardigs aan wat jij omschrijft wanneer ik helemaal opga en verdwijn in het creeëren van allerlei bouwsels in hout, weefsels in textiel of gepruts in het groen,… Ik kan het alleen niet zo mooi verwoorden. Ik dàns het dan maar!! 🙂 Want dan danst mijn lijf hetzelfde gevoel en verdwijn ik heerlijk in het niets en het alles tegelijk! Dankjewel Evelien! Groetjes van mijn personeel, lees ‘mijn ledematen en handen’! 🙂

  2. Waaw😵😮😮 Mooiste ooit geschreven hans moet dat publicerenxxxxxxxxxxxxxxx

    Verzonden vanaf Samsung-tablet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: