boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for maart, 2016|Monthly archive page

Hoe vertel je dit aan je kinderen?

In Auteurslezingen on maart 24, 2016 at 9:33 am

Ik ging eigenlijk een halfzacht stukje schrijven over de voorbije jeugdboekenweek. Over hoe ik elke dag weer verbaasd was over hoe verschillend kinderen kunnen zijn –  ik zag zowel nieuwsgierige als verveelde kinderen, springerige en slaperige kinderen, ik zag kinderen die boeken in zich hadden en kinderen die totaal andere dingen in zich droegen, maar ze hangen toch allemaal aan je lippen als je een verhaal begint te vertellen. Maar toen kwam het nieuws over de aanslagen. Het leek geen zin meer te hebben om het over iets als de jeugdboekenweek te hebben. Liefdewerk, oud papier is het tenslotte, met de nadruk op dat eerste – alle schrijvers en illustratoren die ik ken brengen hun boekenboodschap met heel veel liefde voor hun publiek, maar verder speelt het zich volledig buiten het leven van het gros van de volwassenen af. En dan verbaast het eigenlijk niets dat de zoveelste jeugdboekenprijs geschrapt wordt: de uitreiking van de Boekenleeuw en -pauw zijn uitgesteld wegens geen prijzengeld. Waarom verbaasde het me dan zo dat op alle nieuwssites plots toch het item ‘hoe vertel je dit aan je kinderen’ aan bod kwam? Kinderen waren plots wel belangrijk. Vormde het gewoon een luchtiger intermezzo tussen alle gruwelberichtgeving door? Ik denk het niet. Het was een basale reflex, de barbaren zijn daar, grabbel je kinderen bij elkaar en hou ze dicht bij je. En wat doe je daarna, behalve je angstzweet proberen te maskeren en een gevoel van veiligheid proberen te creëren? Daarna vertel je. Dat was ook de vraag die de media zich stelden: ‘hoe vertel je dit?’ Je vertelt een verhaal, niet de naakte feiten. De pure horror van de waarheid kun je niet in de strot van een kind rammen. Je vertelt in je eigen woorden over hoe zoiets kan gebeuren. Over hoe klein de kans is. Over wie de mannen zijn. Over Het Kwaad dat niet bestaat, ook al lijkt het heel even wel zo. De wondere wereld van het terrorisme, i9789021445663-cover--178n feite, het Hoe, wat en waarom van extremisme. Maar ondertussen ben je als volwassene even goed tot rust en rede gebracht. Voor jezelf ga je de verwarrende werkelijkheid niet in verstaanbare, eerlijke zinnen proberen te gieten, voor je kinderen doe je dat wel, het prettige neveneffect is dat je in één moeite ook jezelf troost. Kinderen helpen volwassenen grip te krijgen op de gruwel, niet alleen andersom. Dat was wel duidelijk na dinsdag. Iedereen had het over ‘de kinderen’. Hoe jammer dan toch dat er tijden van hoge nood nodig zijn om naar kinderen te grijpen. Hoe jammer dat kinderen alleen dán zodanig in waarde stijgen dat ze een item in het journaal worden. Op doordeweekse dagen worden die verhalen nochtans doorlopend verteld, en een kind vol verhalen wordt een empathischer mens. Dat is wetenschappelijk bewezen, maar je hebt om dat te weten natuurlijk geen wetenschap nodig. Nu alleen nog de volwassenen overtuigen die alleen hun kinderen tot het allerhoogste bombarderen als ze het kindergekrijs uit de hel van station Maalbeek horen nagalmen.