boeken voor kleine en grote kinderen

Superleuk (maar nu even zonder mij)

In Uncategorized on januari 28, 2016 at 2:37 pm

resolveIk en Facebook, het was nooit een goede match. Ergens in december besloot ik dat ik er maar eens van weg moest blijven. Het verwonderlijkste was dat ik niet eens last had van afkickverschijnselen. Integendeel, ik leek te ontwaken uit een bizarre droom waarin allerlei mensen figureerden die ik niet echt kende en die soms griezelig dicht tegen mijn netvlies hingen. Voorheen werd ik al eens wakker met de gedachte: ‘hoe zou het nu met het kind van xx zijn? zou hij al genezen/op het rechte pad/geboren zijn’, terwijl ik noch xx noch dat kind ooit had ontmoet. Dat was nu voorbij, ik kon weer terug naar mijn eigen demonen en visioenen. Je kunt ook te veel mensen niet kennen. Ik kon me weer op de voortdurende updates in mijn eigen hoofd richten – dat zijn er al meer dan genoeg. Natuurlijk miste ik nu elke dag al die fantastische dingen die er te lezen en te bekijken vielen, maar als ik eerlijk ben was ik daar niet echt naar op zoek. Wat ik wel deed was de hele dag lang checken of er niets was wat mijn dag zou maken, iets waar ik mee verder kon. Dat ik maar zelden langs iets dergelijks scrollde, weerhield me er toch niet van om telkens weer even te gaan kijken. Tijdens die zoektochten heb ik van jullie gehouden, lieve Facebookvrienden, ik heb goed gelachen met jullie komkommertijdingen, ik heb met jullie meegeleefd en voor jullie geduimd toen het erop aankwam. Maar na honderden, duizenden ‘vind-ik-leuks’ raakte mijn duim moegeklikt en mijn hoofd beneveld. Als je een analytische geest hebt, houd je het overzicht wel en dan is er geen enkel probleem, je leest wat je interesseert, klikt weg wat je niet boeit, klaar. Maar mij lukt dat niet, ik verlies me in de details. Ik voel me aangesproken door het minste, schuldig als ik niets leuk vind – deze Wiedergutmachungsblog zegt het helemaal – en ook al zien mensen me niet, toch denk ik vaak: keek die of die nu net afkeurend mijn richting uit? Bovendien is er ook een zekere insijpeling van intimiteit bij mensen die zelfs geen kennissen zijn, terwijl de dierbaren dan weer de formelere toer durven op te gaan. Van beide stuwingen raak ik in de war. Het zal al wel duidelijk zijn: ik gedij niet goed in het medium. Geef mij één vriend of vriendin en ik vlij me als een kat in het gesprek, gooi mij in de massa en ik krijg last van het verschrikte-konijnensyndroom. Als medium om dingen te delen is FB onovertroffen, mijn vorige blogpost ‘Weg met jeugdboeken’ bereikte een veelvoud aan lezers omdat ik hem aan Facebook linkte, dus dat moet ik nu en dan maar blijven doen. Maar daarna klap ik Facebook meteen weer dicht en stop ik mijn 533 vrienden tijdelijk in, de meesten liggen daar knus en behaaglijk. En in afwachting van een sociaal-digitale groeispurt blog ik hier rustig verder en oefen ik in praten met mezelf, ook een heel nuttige bezigheid, toch volgens Montaigne (met dank aan Bart Moeyaert om me daar in zijn kerstessay in DSL aan te herinneren).

 

Advertenties
  1. I like it 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: