boeken voor kleine en grote kinderen

Een klein ongelukje voor het nieuwe jaar

In Net gelezen, Over mijn werk on december 30, 2015 at 11:26 am

266px-Haeckel_ActiniaeSoms gaat het vanzelf en zie ik de schoonheid van de dingen, van het groen en zelfs van de mensen. Maar het is niet dat zoiets de norm is, vaak heb ik een duwtje in de rug nodig, en soms zelfs meer dan een duwtje, soms moet ik ergens blindelings tegenaan knallen. Ik was nooit blijer met mijn lijf dan nadat ik al fietsend overkop ging, de dagen erna was ik me dankbaar bewust van elk afzonderlijk spiertje – het zijn er 640 in totaal dus ik was even zoet. Het sleet wel weer maar ik kan het nog perfect oproepen, de verrukking dat ik niets anders nodig had dan dat lijf, het stak als een wonder ineen, het werkte! Vorig jaar begaf een stemband het en kon ik alleen nog piepen als een vogeltje waar de vleugels nog van moeten opdrogen. Er volgden weken van stilte maar daarna trok de verlamming langzaam uit mijn lijf en kon ik blij worden van één duidelijk woord, als een kind dat net heeft leren fluiten en geconcentreerd luistert naar de hoge toon die hij zelf voortbrengt. Verrukking. Ik wil geen onheil over me afroepen maar een klein ongelukje zo nu en dan, iets wat niet te veel pijn doet, laat maar komen. Alles om de sneltrein waar ik op zit even te laten stoppen. En in feite hoeft het niet eens zo lichamelijk. Het kan ook een boek zijn, een nieuwe stem waar ik spreekwoordelijk tegenaan knal. Aleksander Hemon bijvoorbeeld, ik begon hem te lezen en al mijn tentakels waaierden open, ik werd een zeeanemoon die met alles en iedereen in symbiose kan leven. Uit ‘Wat is er toch met Bruno?’: ‘De boot was aftands, met bladderende stalen trappen en op de leuningen fijne roestschilfers waaraan je je vingers kon openhalen. De trap wentelde zich omhoog als een ineengedraaide handdoek. (…) We passeerden een rij eilandjes, net autowrakken langs de weg, en als ik mijn ouders vroeg ‘Is dit Mljet?’ zeiden ze ‘Nee.’ Achter de versteende eilandjes, kaalgeschoren door een uitslaande brand, lag een windvlaag op de loer die ons besprong, het strohoedje van mijn hoofd rukte en in zee slingerde. Met mijn haar plat als een helm tegen mijn schedel zag ik het wiebelend wegdrijven, en ik begreep dat ik het nooit, nooit meer zou zien. Ik wilde teruggaan in de tijd en mijn hoedje vasthouden voordat die achterbakse wervelwind me weer in mijn gezicht sloeg. De boot liet het hoedje snel achter zich, en het hoedje werd een verre beige vlek op de snotgroene zee. Ik begon te huilen en snikte me in slaap. Toen ik wakker werd was de boot aangemeerd, en het eiland was Mljet.’
(Met dank aan degene die me met Hemon om de oren sloeg: Hans, de man die hartjes zweet en boeken vreet en me twintig jaar geleden al verzekerde dat er niets anders was dan nu en dan een zin, een beeld, een blinde vlek die zich plots openbaart.)

Advertenties
  1. ..een blinde vlek , die zich nu en dan openbaart..
    Evelien, en dit wonderlijk verschijnsel blijft zich voordoen, altijd maar opnieuw.
    Fijn toch:)

    Lieve

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: