boeken voor kleine en grote kinderen

Met de boeken gooien

In Over mijn werk, Uncategorized on november 30, 2015 at 1:15 pm

Een paar weken geleden mocht ik aan Katrien Steyaert van De Standaard der Letteren (30/10/2015) vertellen wie mijn favoriete jeugdboekenheld is. Ik hoefde daar geen seconde over na te denken: Madelief van Guus Kuijer. Ik kreeg de vijf Madeliefboeken van mijn vader, telkens als er een nieuw uit was, lag dat als verrassing op mijn bed. Ik herinner me vooral die keer dat ik stout was geweest en naar mijn kamer vloog, en toen het cadeautje op mijn bed vond. Ondertussen ben ik zelf moeder en stuurt niemand me nog naar mijn kamer, helaas, denk ik bijna, want er liggen stapels leesvoer op mijn nachtkastje en ik zou maar wat graag eens boven móeten blijven.

IMG_20151102_080202 Naar aanleiding van die vraag ben ik meer over Guus Kuijer beginnen lezen, en onder meer in de Volkskrant vond ik een mooi portret van hem (2012, Jan Tromp). Dit is een stukje eruit:
“Zijn verhaal, zijn woede is dat kinderen in een mal worden gedouwd. Ze worden gekolonialiseerd. ‘We zijn ontzettend bang voor de individualiteit van kinderen. Ze moeten passen in het beeld van de ouders. Die willen een duplicaat van wat zij zelf zijn. Dat noemen we volwassen worden.’
Hij heeft het altijd veracht, als maatschappelijke opvatting en als lot dat hemzelf trof. Dit maakt voor hem het verschil: ‘Een kind weet dat het onwetend is, maar wil heel graag weten. Volwassenen weten dingen. Punt uit. Volwassenen zijn mensen die niet meer willen weten. Dat tref je bij kinderen haast nooit aan. En als je het aantreft dan kun je er donder op zeggen dat dat kind heel erg in de problemen zit.'”

Op Literatuurplein vond ik dan weer dit:
‘Ik maak me vagelijk ongerust over dat staren in jezelf, van jezelf ontspannen en leegmaken. Het is toch juist heerlijk om je “vol” te maken, om je in te spannen en als je dan moe bent naar bed te gaan? Hoezo het denken uitschakelen? Je moet de wereld zélf aan de praat krijgen en dat lukt alleen maar door te leren, door te ontdekken. Toen de Spaanse schilder Goya op hoge leeftijd was, tekende hij een oude man en schreef eronder: “Ik leer nog steeds.” Daar spreekt levenslust tot het einde uit.’

En deze bekende uitspraak van hem is altijd handig om achter de hand te hebben: ‘Kinderboeken schrijven is het mooiste wat er is,’ zegt hij, ‘maar ik vind het moeilijk. Omdat ik eigenlijk met pensioen ben, sta ik mezelf toe voor volwassenen te schrijven, want dat is een stuk eenvoudiger.’

Wat een bijzondere man. Hij zegt slimme dingen én hij verliest nooit zijn gevoel voor humor. In Bologna stond ik een paar jaar geleden naast hem op de Nederlandse receptie met hetzelfde drankje in mijn hand, voor een tafel boordevol hapjes. Ik heb hem niet aangesproken, want wat zeg je dan? Lekkere worstenbroodjes? Ik koos gewoon nog een kaassoesje uit en nam me voor dringend nog eens een boek van hem te lezen. Hij heeft er zelfs voor volwassenen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: