boeken voor kleine en grote kinderen

Wat boeken kunnen (21)

In Over mijn werk on december 28, 2014 at 10:57 am

NaamloosElke keer als het voor het eerst heeft gesneeuwd, voel ik me tegelijkertijd blij en triest. De magie van de witte vlokjes die neerdalen en alles met alles gelijk maken werkt als een geluksbode waar weinig tegenop kan. Maar twaalf jaar geleden is een vriendin gestorven op een dag dat het zo buitensporig hard sneeuwde en sindsdien doet het me voor altijd ook daaraan denken. Sophie hield zelf heel veel van sneeuw. We maakten samen een reis door de Beaufort, op sneeuwraketten, van hut naar hut gingen we en niets liet vermoeden dat zij zich toen al op het einde van haar leven bevond. Als we dat wel hadden geweten, hadden we het vast niet over foute kapsels, over de waanzin van zonnebanken, over lelijke, gestreken mannenhemden gehad. Een jaar later wisten we het wel. Daarna lukte het bijna niet meer om ons doodernstig over trivialiteiten te buigen. We konden ons even laten misleiden en geloven dat ze zou genezen, en dan deden we snel een poging om iets luchtigs te zeggen, maar het was nooit meer hetzelfde. Wat een geluk dat er boeken waren, toen. Boeken waren het enige waarover we met hetzelfde vuur konden praten, waar we niet eerst een kunstmatige roes voor nodig hadden om te vergeten dat zij er weldra niet meer zou zijn. Voor veel dingen was ze te zwak geworden, dat sterke lijf van haar dat bergen had bedwongen was op, maar om te lezen had ze nog net genoeg energie. De ongemakkelijkheid, het onrecht van zij die zo ziek was en ik nog kerngezond viel weg als we het over boeken hadden. Zo lang we elkaar tips gaven en vertelden welk stuk ons precies zo geraakt had, lukte het om een echt gesprek te hebben, wonderlijk genoeg. Nu, zoveel jaar later, denk ik aan haar, niet alleen als het sneeuwt maar sneeuw brengt haar wel weer dichterbij. Sophie, die de deelnemers aan de sneeuwrakettentocht had voorgelezen uit haar boek. Twee meter sneeuw, de zon in ons gezicht, de drie vrolijke anesthesisten waaruit de groep verder bestond keken haar geamuseerd aan. Dit meisje zou hen eens laten horen wat voor moois ze in haar rugzak droeg. Met luide stem begon ze voor te lezen, de bergwand was haar aula, de sneeuw zorgde voor het licht, ze moest zelf lachen om haar vermetele daad. Ik heb een foto van dat magische moment. Hij staat ingekaderd tussen onze boeken, maar ook zonder die foto blijven wij die leven voor altijd denken aan Sophie die dood is, aan Sophie die ons voorlas in de sneeuw.
Wat boeken kunnen: over de dood heen laten praten, zonder dat het laf aanvoelt.

Advertenties
  1. aan het wenen,kan niet meer verder lezen…tranen beletten mijn zicht;wat is dit weeral veraf en toch zo dichtbij!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: