boeken voor kleine en grote kinderen

Wat boeken kunnen (13)

In Over mijn werk on december 20, 2014 at 9:41 am

bretagne 2Enkele jaren geleden belandden we in een Bretoens kustdorpje. Het was begin juli en het had al meer dan gewoon geregend, het had gemiezerd, gegoten en geplensd, maar we hadden toch het plan opgevat om op het strand te gaan zitten lezen. Dat moest toch één keer lukken, op een hele (kinderloze) week? Het was Bretagne, ja, maar die verlaten rotskust vroeg gewoon om belezen te worden. Dus wij een van de laatste dagen toch dat strand op, jas hoog dichtgeknoopt, boek onder de arm. We liepen even langs de waterlijn, zochten dan dekking op een rots die de wind voor ons drooggewaaid had en keken naar de branding. Het water en de keitjes en de schelpen waren op elkaar gaan lijken, zo lang hadden ze samen gedobberd, af, aan, af, aan. Het regent niet, zeiden we tegen elkaar, we keken naar de grijze hemel en knikten elkaar bemoedigend toe. We waren voorzichtig, hadden net een ruzietje over pannenkoeken achter de rug – nergens kun je daar beter over ruziemaken dan in Bretagne – maar lezen zou ons milder maken, dat wisten we. We gingen voorovergebogen zitten om ons boek te beschermen tegen weer en wind. Het was gekkenwerk, maar wat moest, moest. We gingen echt niet weer pannenkoeken eten. Van achter de grote rots waar wij onbehaaglijk en kromgebogen probeerden te lezen, hoorden we plots muziek. Eerst dachten we aan iemand met een radio, we zuchtten al, klaar om ons gezamenlijk over te geven aan een rondje gekanker over onze verstoorde rust. Maar toen wandelde er een man in beeld. Een zingende Japanner. Hij zong een weemoedig lied uit volle borst. We wisten niet of hij ons gezien had, hielden ons voor de zekerheid muisstil. Hij strekte zijn armen wijd en af en toe ging hij zelfs door de knieën, zo hartstochtelijk ging het eraan toe in zijn lied. We staarden met open mond naar het schouwspel op de keien voor ons. Toen hij uitgezongen was, maakte hij rechtsomkeer en verdween hij weer achter de rots. We lazen geen letter, die middag, maar nog nooit waren we het ergens zo over eens geweest: het was ons boek dat ons naar het strand had gebracht, daar waar het gebeurde. Stel je voor dat we gewoon pannenkoeken hadden zitten eten! Sindsdien is er iets als ‘de wet van de zingende Japanner’. Die gaat als volgt: als je twijfelt of je je boek al dan niet ergens mee naartoe moet nemen, moet je dat altijd wel doen. Het maakt niet uit of je er ook in leest of niet. Ooit komt er een zingende Japanner van achter de hoek. Of een kameel natuurlijk.
Wat boeken kunnen: nieuwe wetmatigheden in het leven roepen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: