boeken voor kleine en grote kinderen

In m’n caravan (zonder Gerard)

In Over mijn werk, Uncategorized on mei 13, 2014 at 7:05 am

Internet, het is me wat. Zowel mijn negenenzeventigjarige moeder als mijn dertienjarige zoon zijn eraan verslaafd. Over die laatste mag ik niets schrijven, maar aan mijn moeder hoef ik daarvoor geen toestemming meer te vragen. Op haar bijna-tachtigste heeft zij natuurlijk al een rijkgevuld niet-digitaal leven achter de rug, een kersverse verslaving erbij vindt ze ‘pr8ig’ – haar schrijfwijze – ze heeft een vaste computer, een laptop en een tablet ondertussen. Die nieuwe communicatiemogelijkheden houden haar de hele dag bezig (zeker als ze haar WIFI-code niet terugvindt), en mijn vader, net tachtig, kijkt het met lede ogen aan. Hij begint er niet meer aan, zegt hij. Hij fietst, golft, leest en werkt in de tuin. En hij mijmert, dat ook. Terwijl ik hen op moederdag een bezoekje breng en mijn zus ervoor zorgt dat mijn moeder terug online kan, haalt mijn vader herinneringen op aan een Duits vriendinnetje dat hij leerde kennen aan de Azurenkust, zijn lippen stonden vol koortsblazen en zij liep telkens het appartement in om een washandje onder de kraan te houden zodat ze zijn lippen kon bevochtigen. Ingrid was haar naam, zo lief en zo bezorgd als zij was! – hij geniet er nog van na. ‘Eindelijk,’ roept mijn moeder, en mijn vader en ik kijken op. ‘Ik heb weer WIFI,’ glundert ze. Mijn vader mompelt nog dat hij zijn WIFI-code nooit vergeet, ‘KSTMNKLOTEN streepje GERARD’, gniffelt hij, maar mijn moeder doet alsof ze het niet hoort, loopt in haar nopjes de keuken in om meer koffie, haar dag kan niet meer stuk, ze is weer bereikbaar. Mijn vader vertrouwt me nog toe dat hij zich het gezicht van Ingrid nog exact voor de geest kon halen, zelfs na meer dan zestig jaar. Goed dat hij er geen digitaal leven op nahoudt, denk ik dan. Het mijmert toch vast beter zonder plaatjes van haar nieuwe heup.

Er bestaan honderden maDSC01423nieren om digitaal te bestaan: vrolijk en onbezorgd zoals mijn moeder, argwanend en twijfelend zoals ikzelf of radicaal en totaal zoals mijn oudste zoon. Of niet, zoals mijn vader. Niemand zegt dat ik het bij het rechte eind heb – ikzelf nog het minste van al. Maar schrijven doe ik voortaan wel weer WIFIloos. Dat werkt oneindig veel beter, en al wat ik ervoor hoef te doen is verhuizen naar de oude caravan achterin de tuin. Daar ben ik onbereikbaar, behalve voor de kippen, maar die geven me dan weer precies de juiste focus. Ik kom af en toe naar binnen, om mijn vingers op te warmen, iets te eten of  – waarom niet – even mijn e-mail of DSC01412FB te checken. Maar daarna duik ik terug het groen in. Zo veel rust, zo dicht bij huis. In m’n caravan, enzovoort.

Advertenties
  1. Verbluffend!! Je schrijft over m’n moeder, m’n vader, m’n zoon en mezelf!! Nu enkel nog ergens een ouwe caravan op de kop tikken …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: