boeken voor kleine en grote kinderen

Gelukkig ben ik Astrid Lindgren niet

In Nieuw werk, Uncategorized on februari 27, 2014 at 10:36 am

135Daar zijn vele redenen voor. Ik zou al dood zijn, om te beginnen. Maar er is meer. Ik leg het even uit.
Als een boek af is, in de boekhandel ligt, gebeurt er iets vreemds. Mijn personages die tot voor kort nog leefden – hoe grillig of onuitstaanbaar ze soms ook waren, mij midden in de nacht wakker schuddend om te laten zien waar ze heen wilden – die ettertjes zijn onherroepelijk dood nu. Ik verkeer liever in de fase waarin ze nog leefden en van zich lieten horen, en ik ben heel goed in het mezelf wijsmaken dat ze er nog zijn. Maar als de letters tussen de kaft liggen te wachten op lezers, hou ook ik het niet vol. Andere auteurs worden wel eens lyrisch bij het vooruitzicht hun boek te kunnen vastpakken, betasten, doorbladeren; ik deel die snuffeldrang niet. Toch niet net na het verschijnen.
Ach ja, misschien is het ook gewoon ordinaire schrik. Na al die maanden pure arbeid, na de heldere Canadese berglucht die ik ook nog inademde als ik allang terug thuis was, na de intimiteit tussen mij en mijn woorden, wordt het resultaat nu te grabbel gegooid. Dit was wel het boek dat ik wilde schrijven, zeg ik tegen mezelf. Alles wat daarna komt is van minder belang, voeg ik eraan toe, en ik geloof het graag.
Gelukkig kan ik terecht bij mijn kinderen voor een gezonde portie relativeringszin. Zoals mijn zevenjarige zoon onlangs tijdens het voorlezen opmerkte: ‘Wie heeft dát prutsverhaal geschreven? As-trid Lind-gren? Pff, die kan er ook niet veel van.’ ‘Het is nochtans een van de grootste schrijfsters,’ zeg ik, en hij kijkt me aan van ‘ja, het zal wel.’
Maar kijk, er komt een eerste recensie, van Jürgen Peeters op Vertel Eens, en behalve slappe benen levert het ook deze mooie conclusie op: ‘Klaar is één van die figuren uit de jeugdliteratuur met een geheel eigen stem, iemand waar je maar moeilijk vat op krijgt. De subtiele humoristische intermezzo’s en gevatte opmerkingen dragen onmiskenbaar tot de geslaagde karakterisering bij: “‘Het is altijd wel iets met jou’, zegt mijn vader. Ik zeg: het is veel te weinig met mij.” Klaar doet wat denken aan Heide uit ‘Brei met mij’, maar Klaars coming-of-age wordt veel sterker verbeeld; de verrassend volwassen benadering van de verhaalstof en thematiek zal ongetwijfeld adolescenten en jong(volwassenen) aanspreken, en dat is een duidelijk bewijs van haar vakmanschap als auteur. (…) zoveel mag ondertussen wel duidelijk zijn, met ‘Ga niet naar Canada’ heeft De Vlieger haar (literaire) horizonten met verve verkend én verruimd.’
De zegen van mijn eigen kritische kroost heb ik nog lang niet, maar ik heb wel dit al. Mijn personages zijn dood, ja, maar ze liggen niet ergens te rotten, ze krijgen een grafsteen, en er staan al een paar mooie woorden op.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: