boeken voor kleine en grote kinderen

Gelukkig nieuwjaar (en voor iedereen een schrijver)

In Uncategorized on januari 6, 2014 at 10:56 am

In plaats van jullie allerlei evidents te wensen nam ik me vorig jaar voor iedereen een schrijver te wensen. Een nieuwe naam om vingers en duimen van af te likken, een heel jaar lang. Dus hier gaan we.

Qua ontdekkingen was 2013 een goed jaar: A.L. Snijders met zijn ontwapenende zkv’s op kop, Ilja Leonard Pfeijffer (‘De filosofie van de heuvel’, prosto tak!), Dino Buzzati (‘De woestijn van de tartaren’, over verwachtingen die niet worden ingelost en de vraag of dat erg is), Gajdo Gazdanov (‘Het fantoom van Alexander Wolf’, over een man die een gebeurtenis uit zijn eigen leven leest in een boek), Laure Van den Broeck (‘Birdie’, waarin een huis een personage wordt en dus instort als het verhaal dat vraagt)…
indexMaar als ik één naam moet kiezen voor 2014, wordt het er een van lang geleden, die ik me in deze kerstvakantie herinnerde. Jaren geleden kocht ik ‘Zwemmer in de geheime zee’ van William Kotzwinkle, een novelle die opviel door zijn vierkante vorm. Ik was nog piep toen ik het las, maar het maakte al veel indruk. ‘Zwemmer’ is een verhaal vol verdriet over een verloren kind, ik herinner me een lange autorit langs naaldwouden, geladen stiltes, onontkoombaarheid, en toch ook troost – alleen al dat grote lettertype en die groene kaft! Ik had er toen geen idee van dat alles uit dat verhaal waar zou blijken. Ondertussen weet ik dat er voor mij een vreemde overeenstemming moét zijn als ik lees, ik wil kunnen samenvallen met de woorden – en daar staan de beschreven feiten volledig los van (al hoeft het niet, in Gazdanov is het zelfs letterlijk wat er gebeurt met het hoofdpersonage). Een snelle blik op Wikipedia leert dat William Kotzwinkle een indrukwekkend oeuvre heeft bijeengeschreven: romans (ET bijvoorbeeld, maar ook een boek over een beer die een manuscript steelt en zo een literaire ster wordt, wat de echte auteur tot wanhoop en dierlijke daden drijft), heel veel korte verhalen zonder Fantasy-inslag, kinderboeken met titels als ‘The world is so big and I’m so small’ en ‘Walter the farting dog’… In de LA-Times schrijft een recensent: ‘Kotzwinkle’s sense of humor has always tended to have long hair and a beard. In “The Bear Went Over the Mountain,” he offers us perhaps his hairiest creation yet.’ My man! denk ik dan.
Dus ja, toch nog een wens voor 2014, bovenop de schrijver. Voor 2014: minder korzeligheid en meer humor. Zelfs als er een beetje haar op staat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: