boeken voor kleine en grote kinderen

Mijn Canada (4)

In Uncategorized on november 27, 2013 at 9:34 am

De loner met de kettingzaag

Je kunt je wel voorneme2012-09-30 04.25.50n om alles met ‘wilderness’ te schrappen uit je reisplan, maar het landschap blijkt hier toch het laatste woord te hebben. Vlak naast de Misty River Lodge is een wilderness strip, een strook waar de dieren veilig kunnen afdalen naar de vallei. Het sprak dan ook voor zich dat er in deze Lodge berenverhalen zouden worden bovengehaald. Genre: op een dag stond er een beer aan de receptie, maar dan echt. Afgezien van de gegarandeerde nabijheid van wild is het hostel een verrassend aangename plek. Vers geplukte bloemen op tafel, een zeer stille nacht onder vier dikke dekens, een attente gastheer en -vrouw en vooral: rust. Een goede plek om alles even te laten bezinken, te schrijven.

2012-09-30 13.42.332012-09-30 13.43.47Ik koop souvenirtjes, eet een broodje in een coffeebar in de brede hoofdstraat van Radium Hot Springs en ga een kijkje nemen bij het enige museum dat het stadje rijk was. Dat laatste blijkt voor de durvers, niet voor het grote publiek. En eerlijk: in mijn vrije tijd ga ik ook liever niet op bezoek bij een loner die goed is met de kettingzaag. Maar goed ís hij, en voor doetjes als ik heeft hij ook aan de buitenkant van zijn huis sculpturen en opschriften voorzien.

Gastvrouw Gaby weet veel over de plaatselijke geschiedenis en is geboeid door mijn zoektocht naar sporen van mijn grootvader. Kootenay Lake is nog wel even van Radium Hot Springs, maar met de fiets is het slechts een stevige daguitstap, je moet twee keer met kabels de rivier over, vertelt haar man Geoff. Gaby brengt me een stapel boeken, onder meer ‘The Kootenays Most Complete Outdoor Recreation Guide’, en aangestoken door hun enthousiasme lees ik geboeid over soorten aas en vistechnieken. Ik laat me betoveren door een nieuwe wereld: fly fishing, kokanee, hoe en wanneer je de vetste rainbow trouts vangt in de vele inhammen van het meer… Ik kom dichter bij het doel van mijn reis. Ik zit en lees en Gaby komt af en toe een nieuw boek brengen, als in een privéarchief, maar hier hoort het gewoon bij de service. Ze geeft me ook nog een blauwe post-it met een romantip: ‘Treading Water’ van Anne Degrace, een Canadese auteur die over een meer vlak bij Kootenay Lake schreef. Ik hou alles netjes bij, als al de rest mislukt ga ik fly fishen.

2012-09-29 12.51.49Ik schrijf nog wat op de porch van het hostel, met zicht op de bergen. Het is er zo goed dat ik besluit nog een nacht te blijven, maar ’s avonds wordt mijn rust doorbroken. Er is een nieuwe gast: een grote man die met gestrekte arm op me af stapt zonder me aan te kijken. We schudden de hand. Joe werkt zes maanden van het jaar in Alaska, waar hij in een bus toeristen rondleidt door Denali National Park, vlak bij de plek waar Chris McCandless – de jongen van Into the Wild – aan zijn einde kwam. Joe woont gedurende zes maanden in het Visitor Centre, in een dorm room samen met een collega-busdriver, maar eenzaamheid kent hij niet, zegt hij met veel te luide stem, want hij heeft een moeder, een zus en een tante. Het seizoen zat erop en nu reed hij helemaal van het noorden van Alaska naar Chicago, in een piepkleine volgeladen auto. Hij kookte rijst en bonen en at dat zo uit de pot, als een hond, maar dan met een lepel. Daarna vertelt hij me nog hij dat hij soms wel eens problemen had met al te luidruchtige toeristen, die niet beseffen dat hij met one snap of his finger wel zestig mensen de afgrond in kan rijden. ‘I’d better not think of that one woman again,’ herhaalt hij een paar keer. En ik denk: als de eigenaars deze reus in míjn kamer hebben gelegd, moet ik straks toch nog rijden, in het zwart van de nacht…
De volgende ochtenscannen0004d staat de koffie klaar, Joe heeft ook voor mij gezet, hij wil een early start nemen maar wilde me toch nog een brochure geven over het Nationaal Park waar hij werkt, ‘A Wilderness Tour Companion‘. Voor je kinderen, zegt hij, met mooie kleurenfoto’s van dieren en planten, dat zullen ze toch leuk vinden? Ik schaam me om hoe ik in het donker over hem dacht. Deze man staat buiten de wereld, zeer zeker, maar met zijn aandoenlijke cadeautje steekt hij toch maar mooi over, en dat is meer dan je van mij kunt zeggen. Ik ga Joe nooit vergeten, en denk aan mijn grootvader en alle mensen die zíjn pad gekruist hebben, meer dan tachtig jaar geleden. Ik begrijp zijn fiere houding op deze foto. Hij denkt: zie mij staan, I did it!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: