boeken voor kleine en grote kinderen

Mijn Canada (3)

In Over mijn werk, Uncategorized on november 19, 2013 at 7:59 am

De ideale lifter

Jasper was mijn eindbestemming voor de dag. Even buiten de stad stopte ik bij een Wilderness Hostel, een hut waar zelfs geen watervoorziening was. Ik overwoog even mijn opties. Er blijven, door het bos naar de rivier stappen om water te halen en daarna het water ook nog koken, of gewoon naar de stad doorrijden. Hm. De plek had wel iets, en moest de Franse filosoof Sylvain Tesson (auteur van ‘Zes maanden in de Siberische wouden’) niet eerst door een metersdikke ijslaag boren vooraleer hij aan water kón? Anderzijds had ik tijdens deze trip echt geen ambitie om zelf ‘Into the wild’ te spelen. Ik reisde met een trolley op wieltjes, om maar iets te noemen. Ik sleepte wel acht boeken mee maar geen enkele zaklamp, laat staan waterzuiveringstabletten. Ik besloot alles met het woord ‘Wilderness’ uit de weg te gaan en reed naar Jasper zelf, waar ik in een kleine te dure kamer belandde, met zicht op de Rockies als je het metalen gaas en de dertien schoorstenen wegdacht.
2012-09-29 04.32.55Beneden in het café van het Athabasca Hotel was de fuif volop aan de gang, groepen uitgelaten jongeren dronken zich moed in om de stap naar de ware of toch naar wat gepotel in de lobby te vergemakkelijken. Ik zag zwaar opgemaakte meisjes schichtig om zich heen kijken en herinnerde me mijn eigen wanhoop en paniek op avonden vol jongens en jolijt. Met een blikje Kokanee en een grote zak zoute chips (doktersvoorschrift!) bouwde ik mijn eigen feestje, de kaart van West-Canada opengevouwen op mijn veel te hoge bed. Het feest was kort. Eén blik op de kaart wees uit dat er maar een enkele weg terug was: diezelfde oogverblindende maar eindeloze Icefields Parkway. In Canada zijn er geen honderden wegen om je doel te bereiken zoals hier, meestal is er maar één, als je geluk hebt. Wel goed dat ik geen gps had aangeschaft, maar Jasper lag toch iets te ver buiten koers naar mijn zin, het was te ver van mijn boek ook, en de bergen hier waren me ook té.
Toen ik ’s nachts naar het toilet wilde, moest ik over een dronken jongen stappen die het ongeveer voor mijn deur voor bekeken had gehouden. Had hij geen meisje kunnen strikken? Of net wel? Ik kon me niet over hem ontfermen, hij sliep als een roos en ik lag al een halve nacht wakker, slapeloze uren waarin ik me afvroeg waarom ik toch zo ver was gereden, waarom het zo heet was in de kamer, waarom ik op een toog in plaats van in een bed lag.
2012-09-29 04.32.41In een rothumeur stond ik op. Ik wilde geen seconde langer in het hotel blijven en ging ontbijten in Smitty’s, een typisch Amerikaanse tent waar je op met skai beklede bankjes kon plaatsnemen, net als in Happy Days, maar zelfs the Fonz in eigen persoon had me niet kunnen opbeuren. De meeste klanten aten bergen vlees als ontbijt, ik bestelde toast met marmelade, de jonge ober kwam me wel vijf keer koffie bijschenken in een poging me alsnog een happy day te bezorgen.

2012-09-29 07.43.38Niet echt verzoend met het idee van honderden kilometers terug te rijden stapte ik in mijn huurwagen. Mijn gsm werkte niet en door het tijdsverschil was ook skypen geen optie op dit uur, terwijl ik gewoon iemand nodig had om tegen te foeteren. Iemand die goed kon luisteren. Hij hoefde het niet eens te begrijpen, als hij maar eens knikte, zo nu en dan. Hij hoefde niet ook nog eens belezen, attent, jong en knap te zijn, dat vroeg ik niet. Toen reed ik een lifter voorbij. Zwaar beladen stond hij daar langs de kant van de weg, een rugzak als een kleine koelkast op zijn rug gegord en een grote bidon water in de hand. Enter Dennis, een Duitse backpacker die al maanden Canada doorkruiste. En ja, Dennis was al die dingen ineen. Ik kon het ook niet helpen! Hij stonk niet eens. De ideale lifter.
Nadat ik uitgeraasd was vertelde ik hem waarover mijn boek ging, maar we hadden uren de tijd dus ik vertelde het in detail, ik bedacht al pratend nieuwe wendingen, had inzichten waar ik al maanden op aan het wachten was. En voor het eerst dacht ik niet eens meer na over dat autorijden, de rode automatic maakte eindelijk zijn naam waar. Ook Dennis schreef, zo bleek, en ook hij nam de tijd om mij nauwkeurig uit te leggen waarover, en zo belandden we langzaamaan en als vanzelf in elkaars verhalen. We praatten over de Amerikaanse avonturier en dromer Chris McCandless die de beschaving helemaal achter zich wilde laten (prachtig verfilmd door Sean Penn). Ik kwam al snel terug op mijn kordate aankondiging dat ik geen enkele keer zou stoppen voor we in Lake Louise waren, er zijn nu eenmaal plekken waar je niet zomaar voorbijrijdt, ook al had je ze de dag daarvoor nog maar gezien. De zon zat anders, nu. Dat maakt weinig verschil als je van Zelzate naar Dendermonde rijdt, maar niet zo in de Rocky Mountains.
2012-09-29 09.35.29We gingen nog picknicken in de turquoise schijn van Lake Louise en tijdens een boterham met cream and onion chips vertelde Dennis mij zíjn berenverhalen – hij was tenslotte al maanden op Canadese bodem. De Japanners verdrongen zich om ons heen om het plaatje juist te krijgen, maar wij zaten bij de waterrand en hoorden alleen hun hoge gilletjes en af en toe een klik. Toen het tijd werd om verder te rijden, zette ik Dennis af aan de camping van Lake Louise en namen we afscheid van een dag waarin je je verzoent met alle dingen goed en kwaad. Met een perfecte U-bocht van een ondraaglijke lichtheid snorde ik het campingterrein af, de weg op, om nog een paar uur verder zuidwaarts te rijden.
2012-09-30 13.47.382012-09-30 09.50.46In Radium Hot Springs besloot ik dat het welletjes was. Het was er zo lelijk dat het weer mooi werd, en ik vond een kamer in het hostel aan de rand van het stadje, waar ik de enige gast was van natuurliefhebbers Geoff en Gaby, een Australiër en een Duitse. Ik was onderweg voorbij de Hot Springs gereden en herkende de plek van de foto’s die ik een paar dagen daarvoor had gezien. Dat toeval was te groot om er geen bezoekje meer te brengen. In het echt werd het sepia van de foto’s vervangen door zachtblauw en groengrijs, het schemerde al en het mistlaagje boven het warme water vertraagde alle bewegingen, dekte de bezigheden van de dag toe. Er was wel wat volk, locals die er met of zonder kinderen kwamen genieten van hun rotsen en hun stoom. 2012-09-29 15.37.31Bij de kleedkamers waande ik me in een Oost-Duits badhuis, vale kleuren, eenvoudige wasbakken en douches, nergens iets wat schreeuwde of opgeleukt was, gewoon de schoonheid van kaal beton en verweerd hout. Het leek bijna een concept, als in een zensauna in pakweg Lochristi waar de binnenhuisdesigner met een moodboard vol grijstinten aan de slag gegaan was, alleen was dit echt, een plek die zichzelf gebleven was. En ik was daar beland, als in een omgekeerde editie van Alice in Wonderland. Ik legde mijn hoofd op de rotsen en bedacht dat het goed was dat ik niets op voorhand had gepland. Ik moest naar Kootenay Lake, ja, naar de plek waar mijn grootvader aan de spoorweg gewerkt had. Maar ik had nog tijd. Ik was onderweg, niet zomaar, maar écht onderweg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: