boeken voor kleine en grote kinderen

Lof der zomerzotheid

In Uncategorized on augustus 26, 2013 at 5:16 pm

indexIk raak nooit meer van deze zomer af.
Eerst dreef hij me het huis uit.
Ik belandde op een plekje diep in de tuin, waar de takken van de notelaar tot op de grond hangen en mij schaamteloos hun nog onrijpe vruchten aanbieden. Ik weiger principieel alles wat onrijp is, de notelaar laat mij langzaam leven. Naarmate de dagen, de weken verstrijken verdwijnt de wereld stukje bij beetje.
Het tentzeil is paarsgroen en versterkt de gloed van de avond. Als de vogels zwijgen, zijn wij klaar voor de nacht.
Er ligt een zesjarige naast me die af en toe zijn lenige lijfje door de tent laat stuiteren: geen kleren, enkel huid. Het stoort niet, draagt hooguit bij aan de vervreemding, een wit kind dat vraagt: hoorde je dat? Hij hoort alleen nog maar de kleine dingen, hij danst alles weg, van buitenaf wordt de tent een waggelend monster maar wij zitten aan de binnenkant, wij zijn niet bang.
Ik hoor meer.
Het geraas van de rijdende auto’s is op zijn luidst als de nacht invalt, ik beeld me in dat het een waterval is en dommel toch in.
Ook het gedaver op niet één maar twee bouwwerven vlakbij kan mijn zelfverzonnen afzondering niet doorbreken.
Wat kan ik zeggen? Ik ben weerloos, het zijn boeken die mijn cocon vullen, daarbij vergeleken zijn ongewenste geluiden echt een detail.
De langgerekte stapel groeit aan naarmate de zomer rustig voorbijdrijft. Ik laat ze allemaal liggen, een lint, een buffer van gelezen en te lezen boeken waar ik elke ochtend overheen stap. Ze vullen de tent zonder verstikkend te zijn, en bovendien zijn boeken uitstekend gereedschap om verdwaalde oorwurmen en spinnen mores mee te leren, vooral de exemplaren met slappe kaft zijn mijn maatjes, mijn makkers als het ongedierte in zwarte vlekken mijn hemel teistert.
De zesjarige leest geen boeken: het is vakantie, zegt hij, hij wil wel een verhaaltje maar na één zin hoeft zelfs dat niet. Hij zegt: ik blijf hier voor altijd, en hij gelooft het ook.
In de verte staat het huis, met al zijn kamers en lichten. Ik herken het vaag, steeds minder.
Ooit moet die zomer eindigen, de noten zijn bijna rijp, we kunnen ze al ruiken.
Maar laat hem nog even eindeloos zijn, mijn zomer zonder wereld.

Advertenties
  1. schitterend!!!!zie het aan mijn ogen voorbijtrekken,de 6jarige zal het binnen 20jaar nog leuker vinden!

  2. Zoals altijd, een schitterend verhaal. Wat een rijk taalgebruik! Proficiat!

  3. Levenskunst … zo noemen ze zo’n zomer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: