boeken voor kleine en grote kinderen

Bushokblues

In Nieuw werk, Over mijn werk on mei 30, 2013 at 2:44 pm

imagesIk zie de oude vrouw al in mezelf, zeer zeker. Maar er is één oude vrouw die ik niet wil worden: het oude besje dat door me heen kijkt als ik hijgend het bushok bestorm na een indrukwekkende sprint van honderd meter. De bus rijdt met hoorbaar genoegen weg, snel schakelend opdat de niet-stipten hem niet meer kunnen aanraken. Buschauffeurs houden niet van opvoedkundige tikken tegen hun carrosserie, hoe verdiend ook. Het besje kijkt langs me heen, onverstoorbaar is ze. Geen enkele blijk van medeleven. Ook geen blijk van afkeuring, dat moet gezegd. Maar zoals ze daar zit met haar geruite boodschappentas als een volwaardige passagier naast haar op het bankje en de beige regenjas hoog dichtgeknoopt – nog één knoopje en ze hangt zichzelf op – klaar om de tweede afprijzingen in de Lidl te gaan uitvlooien, driehonderd tandenstokers voor één euro, een koopje, zelfs al heb je niet meer al je tanden: nee, zo wil ik niet eindigen. Geef mij dan maar de man. Even oud als het besje is hij, ouder misschien zelfs, maar hoegenaamd niet in solden geïnteresseerd. Hij grijnst me toe, en zijn uitlachen is net wat ik nodig heb. Het is de combinatie van een trap onder mijn kont en een schouder om mijn onmacht op uit te huilen. We staan naast elkaar te wachten op de volgende bus en af en toe vergewist hij zich ervan of ik wel zie hoe grappig hij me vindt, ik met mijn haast en mijn haar nog in mijn jas, mijn onnozele woedeuitbarsting over te stipte bussen, de wanhopige blik in mijn ogen, o ja, vooral die vindt hij hilarisch. Als de bus er is laat hij me eerst opstappen, en ik ga uit zijn gezichtsveld zitten: ik heb ook zo mijn grenzen. Ik ben onderweg naar mijn uitgeefster die me zal vertellen wat ze van mijn manuscript vond, ik heb er een lange maand op gewacht en dat wachten was ontwrichtend, maar ik kan veel aan, nu. Ik hoef maar te denken aan de man die mij hartstochtelijk aanmoedigde met een betrokken en zelfs galante spotzucht. Als het verdict over mijn boek tegenvalt, heb ik nog deze ambitie: zoals hem de wereld blijven zien, de volle pot betalen en de mensen rondom me liefdevol uitlachen. Het gaat erom de juiste drijfveren te koesteren, besef ik weer, met dank aan de ultrastipte dienstregeling van De Lijn.

Advertenties
  1. Evelien, je wordt vast en zeker een leuk , pittig oud besje 🙂 en ik heb genoten van jouw stukje;;;

    Hartelijk

    Lieve, een ouder wordend besje 🙂

  2. Heel leuk stuk!
    En zò herkenbaar…
    Als doorgewinterde tram- en busgebruiker ben ik ook ooit gestart met mijn ervaringen neer te pennen in een notitieboekje, met de ronkende titel “Ik stond eens op de tram te wachten”.
    Ik word aan haltes heel vaak aangeklampt door (gelukkig wél vriendelijke) oude besjes. En die vertellen mij dan zomaar hun hele levensverhaal.
    Bij aankomst op mijn werk vertel ik alles dan in geuren en kleuren door aan mijn collega’s, die soms gecharmeerd, gechoqueerd of plaatsvervangend gegeneerd zijn.

    Groetjes,
    Karen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: