boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for januari, 2013|Monthly archive page

Sophie

In Uncategorized on januari 31, 2013 at 11:25 am

winter 198
Het is tien jaar geleden dat Sophie stierf. Ik herinner me de verwarring onmiddellijk na haar dood: het had heel veel gesneeuwd en al dat wit maakte me tot dan toe zonder uitzondering blij als een kind, en nu kwam dat verdriet daartussen. Wist ik toen veel dat het voor altijd was, dat die sneeuw elk jaar zou blijven vallen en dat de verwarring alleen maar groter zou worden. Dat ik me tien jaar later nog altijd zou afvragen wat Sophie hier- of daarvan zou denken. Dat ik haar nog zó nodig zou hebben, zo nu en dan.
Mijn verdriet om haar dood is even groot als het kind dat zij gelukkig nog net in haar armen heeft gehad, hij is tien jaar nu en dankt zijn naam aan Sophie. Mijn verdriet groeit, heeft een open blik en een wilde bos haar. Mijn verdriet is ongeduldig en opvliegend, maar ook lief als het nodig is, heel lief als het moet. Hij davert door het huis op zijn grote zweetvoeten en kan vloeken als een oude garnaalvisser, hij is wild, gooit alles in de strijd. Maar hij kan ook troosten als de beste en merkt het meteen als er iets scheelt, mijn verdriet ruikt zoet en dierlijk, mijn verdrietje, klein en warm lig ik in zijn arm.
Nee, mijn verdriet gaat nooit meer weg, binnen tien jaar misschien het huis uit, maar ook dan blijft het onverminderd een deel van wie ik ben.
Jij wordt nooit grijs en oud, Sophie. Maar wij doen dat wel even voor jou – dat is wel het minste.

Lees, visserke vis

In Leren lezen, Uncategorized on januari 21, 2013 at 11:13 am

imagesMagnus leert lezen en houdt zijn leesboekje sinds vorige week ondersteboven. Zo worstelt hij zich door de tekst, zin na zin. Het leest iets minder vlot zo maar het boekje gewoon lezen vindt hij saai.
In een vorige fase zong hij de tekst.
‘DE maanroept: KOM ROOS, ikvang… EEN vis!’
Het is me ook wat met die teksten voor allereerste lezers. Alle meisjes heten Roos. De maan is altijd van de partij, nooit de zon. En er wordt gevist alsof we in Alaska leven.
Het wordt absurd na de tiende variatie op de maan die Roos lief vindt en graag pratende vis eet. De lezer die dat na al die keren nog leuk vindt, heeft er vast al een paar jaar therapie op zitten.
Ik denk dat verrassing nog altijd beter is om het technisch lezen onder de knie te krijgen. En dan laat je je lezer eens iets anders vangen dan vis. Een dief. Een kat op de dool. Een trol met een bult. Dat kan allemaal aan je lijn hangen, zonder dat dat voor leesproblemen zorgt. Als blijkt dat de bult van die trol eigenlijk een gat is waar je in valt als je ernaar staart, hoeft de lezer het boek niet ondersteboven te houden voor wat extra spanning. Die wil wel weten wat hij moet doen als hij zo’n trol tegenkomt. Af en toe vis is goed voor de hersenen, ja, maar eerste lezers verdienen af en toe wat vers vlees om hun tanden in te zetten.
Ik laat Magnus nog maar wat verder oefenen in onderstebovenlezen, wie weet verdient hij er later nog geld mee. Voorlopig wil hij appelboer worden, en of daar brood in zit? Ach ja, als ie maar geen visser wordt.

Beasts of the Southern Wild

In Uncategorized on januari 17, 2013 at 11:22 am


Een verhaal verteld door een zesjarig meisje met de kracht van een brullend dier. Deze film heeft me kippenvel bezorgd van bij het eerste beeld tot lang na de aftiteling, alsof ik zelf eerst weggespoeld was door een stormregen en daarna langzaam weer opdroogde. Het verhaal speelt zich af in een moerasgebied in Louisiana, waar Hushpuppy probeert te overleven samen met haar alcoholverslaafde vader. De film is het debuut van regisseur Benh Zeitlin en er spelen geen professionele acteurs in mee. Alles is nieuw, voor iedereen, en dus ook voor de kijker, die als voor het eerst naar het grote witte doek staart. ‘I’m the man’, roept het meisje van zes terwijl ze haar spierballen laat rollen. Dit verhaal en zijn personages laten je nooit meer los: ik koester mijn kippenvel.

My life as a dog

In Over mijn werk, Uncategorized on januari 9, 2013 at 11:10 am

imagesIk moet twintig geweest zijn toen ik deze film voor het eerst zag. Ik was nog geen moeder van jongetjes maar keek toen al met de krop in de keel naar hoe het hoofdpersonage Ingemar zich als twaalfjarige een weg baant naar de volwassenheid. Gisteravond bekeek ik de film opnieuw. Ik heb ondertussen wat ervaring met kleine hartenbrekers zoals Ingemar en ik kon me nu ook soms pijnlijk goed in de moeder inleven die op de grond valt van wanhoop als haar jongens al ruziënd de kom pannenkoekenbeslag op het tapijt laten vallen. Zeker na een druilerige kerstvakantie waar mijn oren nog van natuiten (‘Mama!’, ‘Mama?’ ‘Mamaaa!’). Maar de film herinnert me eraan waarom ik voor jongeren schrijf. Opgroeien is niet niets. Je hebt er die het fluitend doen (hop: rondingen, hup: vriendje, hopla: kinderen en gezellige praatjes met andere ouders aan de schoolpoort) en je hebt er die er hun hele leven zoet mee zijn en zich aan diezelfde schoolpoort plotseling afvragen met welke juf ze mee moeten. Ik kan de vertwijfeling van anderen soms goed gebruiken (‘No one belongs here more than you’ van Miranda July om maar één voorbeeld te noemen), maar als jongere vond ik de weg niet naar boeken, zo verdwaald was ik. Dus schrijf ik nu de verhalen die ik toen had willen lezen.

De put

In Nieuw werk, Uncategorized on januari 9, 2013 at 7:47 am

Er verscheen net een tweede Vlaamse Filmpje van mijn hand, een griezelverhaal dit keer. Het heet ‘De put’, en geloof me, je wilt er niet in vallen. Griezelverhalen zijn eigenlijk niet mijn ding, maar het idee kwam plots toch, en toen de haartjes op de arm van een vriendin rechtop kwamen te staan bij een korte samenvatting van het verhaal, wist ik dat het goed zat. Mijn oudste jongens durven het alvast niet te lezen, de angsthazen. Het gaat nochtans niet over kussen, ik wilde ze nu ook weer niet de stuipen op het lijf jagen.index

 

Gelukkig nieuwjaar

In Net gelezen on januari 3, 2013 at 8:38 pm

images Als de zelftwijfel het hoogst is, is Lydia Davis nabij. Ik kende deze schrijfster van korte verhalen al van naam, en wist zonder ooit iets van haar te lezen dat ze het allemaal zou hebben voor mij. Ik raadde haar zelfs al aan aan anderen. Daarnet lag ik in bad met haar boek ‘Bezoek aan haar man en andere verhalen’, er was tijd voor wel een verhaal of dertien voor het water lauw werd. Het laatste verhaal dat ik las heet ‘De muis’ en begint zo: ‘Eerst schrijft een dichter een verhaal over een muis, in maanlicht in de sneeuw, hoe de muis zich in zijn schaduw probeert te verstoppen, hoe de muis tegen zijn mouw opklimt en hij hem afschudt in de sneeuw voordat hij weet wat zich aan zijn mouw vastklampt. Zijn kat is in de buurt en haar schaduw valt op de sneeuw, en ze zit achter de muis aan. Dan leest een vrouw zijn verhaal in bad. De helft van haar haar is droog en de helft drijft in het badwater. Ze vindt het een goed verhaal.’ Daar stopte ik even met lezen, ik waste mijn haar en dacht aan de muis die wij zelf ooit vingen in een val. Ik las met nat haar verder. ”s Morgens zit er een man in de keuken op de kruk (…) bij het aanrecht, en heeft hun jonge kat in zijn armen, terwijl hij met zijn brede roze handen haar nek vasthoudt en met zijn duimen over de kruin van haar kop wrijft, en achter hem staat de vrouw tegen zijn rug geleund, haar borsten geplet tegen zijn schouderbladen, haar handen gesloten over zijn borst, en ze hebben broodkorsten op het aanrecht gelegd zodat de muis die ruikt en wachten tot de muis tevoorschijn komt, blindelings, en de jonge kat hem pakt.’ De muis in onze val overleefde de klap niet. Onze keuken stond op een andere plaats en wij waren jonger. Ik had één baby in mijn buik en één die nog niet zonder hulp kon zitten. Het was nog lang geen 2013. Nu wel. Het is zover, het nieuwe jaar is begonnen, en het begint pas écht met de ontdekking van een nieuwe schrijver. Haar verhalen zijn kort maar je komt er wel een jaar mee verder. Ik wens iedereen een nieuwe schrijfster of schrijver, eentje die het allemaal heeft voor jou.