boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for december, 2010|Monthly archive page

Tranen lachen – Vrolijke kerst!

In Uncategorized on december 24, 2010 at 9:14 am

‘Wanneer mensen het hebben over gehandicapte kinderen, zetten ze een gelegenheidsgezicht alsof ze het hebben over een ramp. Ik zou nu eens willen proberen om het met een glimlach over jullie te hebben. Ik heb om jullie moeten lachen, en niet altijd ongewild.’

Aan het woord is Jean-Louis Fournier, vader van twee gehandicapte zonen. Hij schreef een boek over wat hun geboorte met zijn leven heeft aangericht. Geen stroop, geen valse goedheid, en zeker geen eind goed al goed in dit kleine boekje. Wel veel (zwarte) humor, pakkende eerlijkheid en stillevens met woorden. Zijn zonen doen hem eerder aan E.T. denken dan aan Tarzan, hij beeldt zich in dat letters voor hen als colonnes mieren zijn, die ze willen platdrukken, hij schrijft hoe het familiealbum zo plat als een pannenkoek is, ‘de onthutste en gebutste smoeltjes van mijn twee jochies’ doen het niet zo goed op foto. Je wordt er heel stil van, als je uitgelachen bent.

Als je één boek leest in de kerstvakantie, laat het dan dit zijn: ‘Waar gaan we heen, papa?’ van Jean-Louis Fournier. Daarmee blijf je gegarandeerd met je voeten op de grond; laat het zweven maar aan de engelen over.

Signeersessie

In Uncategorized on december 16, 2010 at 11:59 am

Nu zondag 19 december signeer ik tijdens de geschenkenbeurs van Oxfam Wereldwinkel in de parochiezaal van Oosteeklo, van 14 tot 17 uur.

Er komen ook andere auteurs signeren: Tine Mortier (o.a. van het prachtige ‘Mare en de dingen’), Thomas Blommaert (‘Ik was nog nooit in Zelzate geweest’) en Martin Heylen. Tine Mortier zal ook voorlezen voor de kinderen en daarnaast kun je er ook met een gerust geweten cadeautjes kopen zodat de kerstkalkoen het enige onschuldige slachtoffer is dit jaar.

En geef toe: naar Oosteeklo had u al altijd eens willen gaan.

Hopelijk tot zondag!

‘Lees!’

In Voorlezen on december 14, 2010 at 1:13 pm

Gisteravond werd ik hardhandig aangepakt door mijn twee oudste kinderen toen ik wilde stoppen met voorlezen: te vroeg naar hun mening, en op een te spannend moment.

Ik werd door twee pezige jongenslijfjes achterover gedrukt, er was geen ontsnappen aan.

‘Lees!’ riepen ze. ‘Nog!’

Ik gaf niet toe.

‘Lees verder! Je moet!’ De ene deed snel de deur dicht en de andere gebruikte al zijn spierkracht om me op het bed te houden. Normaal brullen ze elkaar andere bevelen toe tijdens hun avondlijk robbertje vechten, maar nu was het dus tegen mij, koelbloedig en zonder vrees: ‘Lees!’

Met hun knieën op mijn armen hielden ze me tegen en ik kon niet anders dan hun bevel opvolgen.

En wie mag zich gelukkig prijzen dat ze zoiets voor elkaar heeft gekregen? Astrid Lindgren, met ‘Nils en de geheime genootschap’. Het eerste wat de oudste zei toen hij opstond was: ‘ik kan niet wachten tot het vanavond is, en je verder leest’. Het verhaal is bijna uit. Leesbevordering, dat kende ik al, maar voorleesbevordering? Met de harde hand! Dan leren ze het wel…

Kerst

In Net gelezen, Uncategorized on december 13, 2010 at 2:15 pm

Ik heb niets met Kerstmis, maar die lichtjes in de kerstboom kunnen me wel bekoren. Alleen: zo’n kerstboom in huis en dan de tv aan, waarvan het felle licht het mooie, voorzichtige hier-en-daarlicht van de kerstlampjes doodschettert? Nee. Er moeten betere manieren zijn om rond die boom te zitten.

De Notenkraker is een ‘orkestvertelling’ met muziek van Tsjajkovski en een tekst van Siska Goeminne (naar een kerstverhaal van E.T.A. Hoffmann). Een luisterboek dus. De tekst is prachtig compact en toch goed te volgen, de muziek is uitbundig, de vertelstem van Warre Borgmans voert je helemaal mee en op het einde kan er voluit rond de kerstboom gedanst worden. Het is niet dat ik zo’n Tsjajkovskifan ben, de muziek is als geschater: aanstekelijk, maar het hoeft ook weer niet al te lang te duren of het wordt vervelend. Maar het verhaal is betoverend, het doet je verlangen naar een tijd waarin cadeautjes nog getimmerd of gebreid waren, met eigen handen wel te verstaan en niet ‘zelfgemaakt’ besteld via internet.

Wij hebben nog een voorraad noten in huis, dus met de notenkraker erbij schuiven we straks de cd nog eens in de lade. Eat this, Mickey Mouse Clubhouse. En ook Bob de Bouwer kan beter rechtsomkeert maken met zijn bende gemotoriseerde vrienden. Wij gaan dansen, deze kerst.

Als alles op zijn kop staat

In Nieuw werk on december 8, 2010 at 9:20 am

Alweer een nieuw boek van mij! En van de Nederlandse illustratrice Jene Bons, die er geweldige personages van vlees en bloed voor getekend heeft.

‘Als alles op zijn kop staat’ is een prentenboek voor kinderen van ouders die aan drugs verslaafd zijn. Of voor kinderen van wie de ouders niet (altijd) beschikbaar zijn, bijvoorbeeld omdat ze depressief zijn of te veel drinken of wat dan ook. Het boek ligt dus ook in de boekhandel, want er zijn veel ouders die zich zullen herkennen in het koppel, veel meer dan alleen drugsverslaafden. Zelfs ik herken mezelf soms, als ik met mijn hoofd ergens anders zit, onder een emmer waar het speelse en het drukke van mijn kinderen niet doordringt.

Ik kreeg de opdracht om dit boek te maken van mensen die dagelijks met drugsverslaafden werken (het Medisch Sociaal OpvangCentrum Vlaams Brabant). Een boek in opdracht is altijd een beetje anders, maar in dit boek zit heel mijn hart. Ik heb met veel ouders die aan de zware drugs zitten gesproken over hun kind(eren) en over hun leven. Die mensen zagen er allemaal stoer uit en sommigen deden ook stoer, maar als het over hun kinderen ging veranderden ze een voor een in ouders die het beste willen en hopen voor hun kinderen, niets minder. In echte mensen, met wie ik een echt gesprek had. Ik heb dagelijks onechte gesprekken met onechte mensen, dus het viel op.

Ouders blijven ouders, ook al mogen of kunnen ze niet voor hun kind zorgen. En kinderen zijn sterk, als je maar in ze gelooft. En dat deden alle ouders die ik heb gesproken: ze geloofden niet meer in zichzelf, maar wel nog in hun kinderen. Ik hoop dat het boek dit uitstraalt. Dat moét gewoon!

Woorden

In Nieuw werk, Uncategorized on december 2, 2010 at 10:16 am

Ik heb niets tegen woorden. Maar ze zijn zo duidelijk, soms. Of zo onduidelijk. Ze zitten er soms net naast. Of ze herleiden iets tot bijna niets meer, omdat het al zo vaak is gezegd of geschreven. Je hebt er soms zoveel van nodig om slechts iets heel eenvoudigs uit te drukken. En dan nog lukt het je niet.

(Ik had graag goed kunnen tekenen. Eén lijn, een juiste krul, wit over grijs over appelblauwzeegroen, en daar is een wolk waar je uren naar kunt kijken. Je kunt ze zelfs aan je muur hangen en er je hele leven niet op uitgekeken geraken. Maar ik kan niet tekenen.)

En dus moet ik schrijven. Ook als ik een klassieker als Scott Fitzgerald lees (‘Tender is the night’), lees ik heel veel stukken die me niets doen, maar dan kom ik plots een zin tegen die in mijn hoofd openspat en daar alles even stilzet. Dus lees ik verder, en schrijf ik verder.

Een viertal quasi lege schriftjes voor me, voor de boeken die nu nog maar een paar zinnen zijn, of zelfs niet meer dan een gevoel, of een idee of twee. Een paar woorden die zullen uitgroeien tot boeken als ik er tijd aan besteed, als ik ze de nodige aandacht geef en ze omarm, af en toe. En ja, ik zal ze af en toe ook eens moeten uitschelden, vrees ik… Arrogant stelletje driedubbelgefrituurde etterbuilen!