boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for september, 2010|Monthly archive page

Aanleg voor schaamte

In Interview on september 27, 2010 at 11:24 am

Ik keek dit weekend naar een stukje van ‘Annie MG’, een musical over het leven van de bekende schrijfster. Ik moest het toestel uitzetten, zo slecht vond ik het. Ik ben nooit een musicalfan geweest, en deze reeks zal me niet van mening doen veranderen. Altijd als je een klein beetje mee bent in het verhaal, beginnen ze te zingen, en hoe! Karamellenverzen zonder pit, en dat op een honingzoete melodie. Ik zat er verbijsterd naar te kijken, toen ik uitgelachen was. En daarna deed ik de tv uit. Want ik wil het beeld van Annie M.G. Schmidt uit het interview met Ischa Meijer niet laten uitwissen door al die stroop op het scherm.

Het kost je wel wat minuten, maar het is de moeite waard. Eerst even op het berichttiteltje klikken om de filmpjes (deel 1 en 2) helemaal te zien…

Ischa Meijer interviewt Annie M.G. Schmidt:

Advertenties

Een nieuw boek van mij!

In Nieuw werk on september 21, 2010 at 7:27 am

Volgens uitgeverij Lannoo is ‘Hoe maak ik een vriend?’ ‘een humoristisch verhaal in de vorm van een plakboek. Met fantasierijke collages en illustraties.’ Wendy Panders stond in voor al dit moois: op haar site zie je hoe zij met knipogende lijnen en vlakken onweerstaanbaar grappig uit de hoek kan komen.

Op dit moment zijn veel kinderen gestart in een nieuwe school, jeugdbeweging, sportclub… Nieuwe kinderen leren kennen vinden ouders vanzelfsprekend. Twee jaar geleden vroeg mijn oudste me toen hij al uren wakker in bed lag hoe dat eigenlijk moest, een vriend maken. Op school was dat zonder moeite gegaan, de vriendjes waren er gewoon. Maar in de scouts waar hij in een nieuwe groep was terechtgekomen, lukte het hem niet. ‘Maar mama, hoe máák ik een vriend?’ vroeg hij me, op een manier die ik niet in woorden kan uitdrukken. Laten we zeggen dat ik de vraag ernstig genomen heb.

Ik heb dit boek aan hem opgedragen, mijn oudste die ondertussen zijn plaats gevonden heeft, niet dankzij mij of dit boek, maar omdat hij zo dapper was om zichzelf te blijven.

Het grote verlangen

In Net gelezen on september 13, 2010 at 8:42 am

Af en toe verplicht ik mezelf om een jeugdboek te lezen, meer om te weten waar ik eigenlijk mee bezig ben dan omdat ik graag jeugdboeken lees. Ik begon een paar dagen geleden met deze ‘didactische’ ingesteldheid in ‘De zomer van Gisteren en Pudding’ van Kristien Dieltiens. Na de eerste zinnen (‘Mijn moeder denkt dat ze nog jong is. Maar ze is oud en ze weigert eruit te zien als alle andere moeders die gewoon gewoon zijn.’) zat ik echter meteen in het verhaal, een zomerverhaal waar je het zand echt van in je haar voelt. Kristien Dieltiens gebruikt nieuwsflitsen en liedjes uit 1972 om de sfeer van die tijd in het boek te trekken, maar dat had zelfs niet gehoeven, want die sfeer zit al zo mooi in de woorden. De lichtheid van de taal maakt het tot een authentiek, tijdloos boek. Het gaat over navels (dopjes en fronsjes), over boules de berlin, over kriebelende buiken en bloemkoolbillen. Hoofdpersonage Joyce/Joske spreekt met een geloofwaardige stem: nu eens kordaat, dan weer twijfelend, maar altijd aftastend. Als vijftienjarige probeer je maar wat, voor het eerst, je wilt dat er iets gebeurt ook al weet je niet wat. ‘Er is iets met me’, denkt Joske als ze op een ochtend wakker wordt. Dat denkt ze voor het eerst en ze beseft niet dat ook haar moeder dat op haar veertigste nog regelmatig denkt. Het boek hangt aaneen van een onbestemd verlangen en de gebeurtenissen zijn eigenlijk bijzaak, ook al steekt het knap in elkaar. Dus: jeugdboek of niet? Dit is er zo eentje waarop je geen etiket kunt kleven, het is er gewoon, en je voelt in elke zin dat het geschreven móest worden.

(Het enige wat voor mij niet werkt zijn de foto’s. Die zijn zo overduidelijk niet van toen dat ze eerder storen dan iets toe te voegen. Maar daar zullen jongeren vast anders over denken. Ik ben tenslotte maar een moeder van veertig.)

Het bed van de eeuwige trouw

In Nieuw werk on september 9, 2010 at 8:13 am

Blikopener is een jongerentijdschrift van Averbode voor de 2de graad aso/tso en de 3de graad bso. Ik schreef een kortverhaal voor die doelgroep en dat staat nu te lezen in het septembernummer. Het verhaal heet ‘Het bed van de eeuwige trouw’, en gaat over een warm nest, korte benen, de mogelijkheid van ALLES en drugs! drugs!  

Wie het online wil lezen kan het via deze weg vinden: even doorklikken op Blikopener 1 en je kunt in het tijdschrift bladeren.

En als je geen zin hebt om te lezen, kun je ook luisteren en kijken naar de muziek waar het 14-jarig meisje uit mijn verhaal van houdt. Videoclip en nummer van The Libertines horen niet samen, maar wat een mooi geheel!

Dingen die er niet moesten zijn

In Voorlezen on september 8, 2010 at 9:03 am

Op reis hebben we veel verhalen van Astrid Lindgren voorgelezen. We hadden een dikke bundel mee, waaruit de kinderen elk om beurt eentje kozen. Het boek heet ‘Rovers, draken en peperkoeken’, drie dingen waar onze jongens helemaal voor gewonnen zijn. De verhalen zelf bleken bijna allemaal vol sneeuw te zitten, het waren winterverhalen die een voor een uitmondden in een knus kerstfeest. En het wonderlijke was dat die verhalen ook werkten bij warme temperaturen op een Spaanse camping. Het was muisstil op plaats nummer 41, niets bewoog nog, behalve het flikkerende licht van het gaslampje dan. Chapeau voor Astrid Lindgren, denk ik dan, al zou zijzelf eerder haar tong uitsteken naar winter of zomer, noorden of zuiden.

Is het heimwee naar de zomer die me ‘Rasmus en de landloper’ nog eens laat openslaan? In elk geval weet ik onmiddellijk weer wat haar boeken zo onweerstaanbaar maakt. Gewoon al de eerste zin: ‘Rasmus zat op zijn vertrouwde plekje boven in de lindeboom te denken aan dingen die er niet moesten zijn.’ Niemand die niét wil weten wat die dingen zijn, toch?

Aan het werk

In Nieuw werk on september 6, 2010 at 11:55 am

Binnenkort verschijnt ‘Hoe maak ik een vriend?’, een boek voor 9+ over een jongen die zich dit afvraagt voor hij op kamp vertrekt. Het boek staat vol gekke collages, lijstjes en knappe lijntekeningen waarin je kunt verliezen. Wendy Panders tekende al dit moois: op haar site zie je meer werk van haar.

Momenteel had ik liever de vraag ‘Hoe stop ik de tijd?’ beantwoord gezien, maar goed. De vakantie is gedaan, geen boek dat daar iets aan kan verhelpen.