boeken voor kleine en grote kinderen

Archive for mei, 2010|Monthly archive page

Deesje

In Uncategorized, Voorlezen on mei 25, 2010 at 8:10 am

Ik las de afgelopen week ‘Deesje’ (1985) van Joke van Leeuwen voor. Na ‘De metro van Magnus’ hadden we hier allemaal een beetje het Joke-van-Leeuwenvirus te pakken, misschien ikzelf nog wel het meest acuut. Ik probeer te vatten wat het is dat haar boeken zo sterk maakt, afgezien van het feit dat ze goed geschreven zijn en ook afgezien van het feit dat er op bijna elke pagina illustraties staan (wat voor een zevenjarige nog altijd heel belangrijk is). Ik denk dat het komt omdat zij kinderen heel erg serieus neemt. De wereld van kinderen is even complex en onvoorspelbaar als die van volwassenen in de boeken van Joke van Leeuwen. Er zitten in ‘Deesje’ zelfs hele donkere stukken, waar de eenzaamheid van af druipt. Stukken waar je als beschermende volwassene van denkt: lees ik dit wel voor, vlak voor het slapengaan? Maar kinderen zijn natuurlijk wel wat gewend. Bijvoorbeeld: ze moeten overeenkomen met andere kinderen, ook kinderen die ze niet kennen. Of nog: ze leren elke dag nieuwe dingen bij, en worden daar voortdurend op getest, om te zien of ze wel mee zijn. Stel je eens in hun plaats. Wil je met hen ruilen? Ik niet. Het is niet een en al onschuld en plezier in het leven van een kind, en Joke van Leeuwen snapt dat als de beste. Er gebeurt veel in haar verhalen, maar niet op de afgeborstelde Geronimo-Stiltonmanier. Je stapt in een wereld waar niets is zoals je het kent. En het mooie is dat je samen in die nieuwe wereld staat: hoofdpersonage, voorlezer en toehoorder(s). Niemand heeft voorsprong op de ander. Behalve Joke van Leeuwen zelf natuurlijk… ook al lijkt het alsof zelfs zij het verhaal bedenkt (en illustreert) terwijl je het zit voor te lezen. Misschien is het dat dus ook: ze plaatst zich boven niemand. Wat het ook is, Joke van Leeuwen blijft hier scoren, en ik moet dringend vers voer in huis halen: ‘Toen mijn vader een struik werd’ bijvoorbeeld. Haar nieuwste, en volgens vele recensies ook haar beste.

AVI-literatuur

In Recensies on mei 18, 2010 at 8:40 am

‘Job en de duif’ kreeg de voorbije week nog een paar mooie besprekingen.

Er stonden stukjes in Het Parool, Het Nieuwsblad en Trouw, niet slecht voor een eerstelezersboek.  Ook op Pluizuit wordt het besproken, zie hier. Bas Maliepaard (Trouw, 15/05) schrijft: ‘Eerste lezers die zich hakkelend een weg naar het einde banen, hebben recht op een beloning, op een verhaal dat hen doet vergeten dat ze aan het leren zijn. Precies dat lukt Evelien De Vlieger in ‘Job en de duif’ (…)  AVI-literatuur, dat woord bestaat nog niet, maar wie wil weten wat het is: lees ‘Job en de duif’.

Het is niet alleen mijn boek, het is ook dat van Noëlle Smit, die de illustraties maakte. Dat zij goed is, is nog maar eens bewezen, want ze heeft met ‘Fiet wil rennen’ de onderscheiding ‘Prentenboek van het jaar 2011’  verdiend (tekst van Bibi Dumon Tak). Wie nog geen bezoekje aan haar site heeft gebracht, moet dat zeker eens doen, al was het maar voor haar mooie titelbalk. Ik moet die ‘Fiet’ dringend eens te pakken krijgen.

Oranje boven

In Recensies on mei 9, 2010 at 6:34 pm

Vlaanderen boven, maar wat mij betreft dit weekend toch even Oranje helemaal bovenaan, omdat ze daar toch meer aandacht besteden aan kinder- en jeugdboeken, zelfs aan boeken voor eerste lezers, zoals ‘Job en de duif’.

Ik citeer een stukje uit de recensie uit de boekenbijlage van NRC Handelsblad van deze vrijdag:

Met ‘Job en de duif’ krijgt Evelien de Vlieger je zo in de greep dat  je de behoefte krijgt het boek aan anderen op te dringen. Dat is des te knapper doordat het in opzet en inhoud leeftijdloos plezier verschaft maar is geschreven voor beginnende lezers. Zij laat hen aan hun trekken komen met een heerlijk verhaal, opgedeeld in 21 deeltjes, geschreven in eenvoudige, veelal eenlettergrepige woorden. De gevorderde lezer geniet van de laag onder de tekst die, hoe staccato ook, soms poëtisch aandoet. En komisch.

‘Pahiehahurg’

In Net gelezen, Voorlezen on mei 7, 2010 at 8:39 am

‘Mevrouw Hermitage op rolletjes’ gaat over een pezig oud vrouwtje dat graag fietst, maar onderweg allerlei verbeteringen aanbrengt aan haar rijtuig. Ze start op een gewone fiets, en onderweg monteert ze er toeters, iets om je handen mee te wassen, een gereedschapskist, iets om eten mee te vervoeren, een zitje voor haar hond, een paraplu of twee, een radio, een mondharmonica en een zeil op. Het gaat zo goed vooruit dat ze natuurlijk valt, en alles wat ze zo zorgzaam heeft bevestigd goed is voor het stort. Het eindigt als ze rolschaatsen aanbindt, en zich afvraagt of die ook niet een extraatje kunnen gebruiken.

Het boek is geschreven en geïllustreerd door Quentin Blake, die vooral bekend is van zijn illustraties bij de  boeken van Roald Dahl. Het is een beetje voorspelbaar, maar kinderen smullen ervan. Bovendien is het personage van mevrouw Hermitage onweerstaanbaar. De voortdurende herhalingen werken, zo blijkt als ik het boek voorlees. Hier is het ondertussen een klassieker. Al was het maar om het geluid van een van de toeters: Pahiehahurg!