boeken voor kleine en grote kinderen

Gefluit en gefluister

In Voorlezen on februari 23, 2010 at 1:41 pm

Als ik aan Magnus van drie vraag om een boekje uit te kiezen in de bibliotheek, duurt dat welgeteld één seconde. Hij grijpt zonder te kijken in de bak met voorleesboeken en trekt er een uit. Het eerste dat zijn handje tegenkomt. Kleine boeken maken geen kans. Het gekozen boek moét mee: daar is hij heel duidelijk in. Vorige week was dat ‘Vogeltje lief’ van Kristien Aertssen. Ik heb niets met vogels, en er staan er zeker honderd op, op de cover alleen al. Eenmaal thuis moet ik hem overtuigen om in het boek te kijken. Want nieuwe boeken vindt hij maar niets. Hij ontleent ze graag, maar daar stopt het. Hij kijkt liever in de boekjes die hij al een keer of duizend eerder doorbladerde. ‘Wie’ bijvoorbeeld, van Dirk Nielandt en Marjolein Pottie.

Na wat aandringen beginnen we toch aan ‘Vogeltje lief’. Ik lees de tekst niet voor want dan haakt hij af. Na elke pagina voel ik hoe hij rustiger zit, echt luistert en kijkt. Er is veel te zien op de prenten. Een kerselaar bijvoorbeeld, net zo een als wij hebben. En veel vogels, die maar wat graag van die kersen eten: ook net zoals bij ons. Na een paar prenten raak ik ook in het verhaal. Want wat blijkt: dit is geen boek over vogels maar over de dood. Het verhaal wordt heel rustig verteld, en er worden ook geen vergezochte beelden gebruikt om die dood voor te stellen. De oma wordt ziek, ze ligt in bed, ze eet niet meer, moet veel pillen slikken. En dan is ze dood. De opa komt het te boven, maar het duurt een tijd. ‘Het leven zoals het is: de dood’, zoiets. Ik ben ontroerd door dit boek. Er zit tristesse in, maar ook veel leven en kleur. Het maakt de dood niet mooier maar stelt het voor als iets wat erbij hoort. Ik kan niet wachten om het voor te lezen aan de oudsten.

(Ondertussen is dat voorlezen gebeurd. Ze luisterden aandachtig, vonden het mooi. Maar de oudste van acht merkte op dat het allemaal wat snel ging. ‘Ze zeggen niet eens dat ze doodgaat’, vond hij. En inderdaad, er staat: ‘Ze sliep zachtjes in. Voor altijd.’ Hij heeft gelijk, vind ik. Doodgaan kan op inslapen lijken, maar het is wel iets heel anders. Sneeuwwitje sliep ook voor altijd, maar na een kus van de prins werd ze stralend weer wakker. Het is dus jammer dat de tekst het expliciete van de illustraties niet bijtreedt. Vertellen in je eigen woorden dus, want de prenten en het verhaal zijn te mooi om dit boek links te laten liggen.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: