boeken voor kleine en grote kinderen

Op zoek naar Violet Park

In Net gelezen on februari 17, 2010 at 10:52 am

Ik neem me voor om meer jeugdboeken te lezen, en ik ben meteen goed gestart, met ‘Op zoek naar Violet Park’ van Jenny Valentine. In de bibliotheek staat het onder het thema ‘Lachen’, en het boek is inderdaad verfrissend grappig. Maar het is natuurlijk meer dan dat. Op de flap wordt het vergeleken met Mark Haddons ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’ en met Jonathan Safran Foers ‘Extreem luid en ongelooflijk dichtbij’. Misschien is dat net iets te veel eer. Toch snap ik dat je bij deze vergelijkingen uitkomt, omdat de stem van het hoofdpersonage heel overtuigend is. Het verhaal is absurd en verrassend en ruim van opzet (euthanasie, oude mensen, een verzonnen zoon, verliefdheid, kanker, een vermiste vader, dementeren, praten met doden…), het zit knap ineen en de spanning wordt goed opgebouwd, maar eigenlijk zit de sterkte daar niet in. Het is het hoofdpersonage Lukas die de show steelt. Van mij had hij mogen blijven praten, los van de gebeurtenissen. Ik laat hem even aan het woord: p. 111-112: ‘Het valt me op dat het enige wat de meeste mensen, zo gauw ze volwassen zijn, doen, is zich richten op iets onmogelijks en dan daarnaar blijven hunkeren. (…) Er moet een moment zijn waarop het onmogelijke waarnaar je verlangt , verandert in het laatste wat je zou willen dat er gebeurde, zonder dat je er iets van merkt.’ Of op p. 22: ‘Mijn vader was journalist. Ik herinner me hem als de man op feestjes bij wie mensen in de buurt wilden zijn (…). Ik lijk meer op degene van wie de mensen vergeten dat die er ook is.’ Op deze jongen zou ik vast en zeker verliefd geworden zijn als ik zestien was. Zonder Lukas was Jenny Valentine nooit weggekomen met dit verhaal. Zelf zegt ze er dit over in een interview met NRC-Boeken: ‘Ik ben goed in mensen, niet in plots.’ En ook ‘Ik houd niet van grote ego’s, maar van goede zinnen.’ Jenny Valentine heeft het niet voor literatuur met grote L. Vandaar dat ze jeugdboeken schrijft: die zijn per definitie met kleine l. Jeugdboeken moeten voor leesplezier en verrassing en ontroering zorgen, en dat doet ‘Op zoek naar Violet Park’ zeker. Ik lees nu ‘Je laatste foto’ van Laurent Graff, heel duidelijk geen jeugdboek, wel een beklijvend verhaal dat het in zich heeft om mijn kijk op bepaalde dingen te veranderen. Een essentieel boek, maar ik zou het niet aanraden aan jongeren. Het is daarvoor te volwassen, het dartelt niet meer, het is doodernstig.

(Het tweede boek van Jenny Valentine heet ‘Gebroken soep’ en staat zeker op mijn leeslijstje.)

Advertenties
  1. ooh, ik wil het ook lezen!!!
    je bent overtuigend enthousiast, morgen bestel ik het in de bib!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: