Evelien De Vlieger

Hoera Horea Korea!

Evelien — Thu, 15 Dec 2011 16:30:59 +0000

Hoe maak ik tijd? gaat naar Korea! Geweldig nieuws is dat. Via jeugdauteur Tom Mariën weet ik al hoe mijn naam klinkt in het Koreaans: ‘IJbullien Du Bulieko’. Dat voorspelt alvast veel goeds voor de titel…

Hopelijk houden de Koreanen van zot. Want dat is de oordeelkundige mening van de jonge journaliste Sien (10):

Lelijke woorden

Evelien — Wed, 14 Dec 2011 09:49:04 +0000

Zaterdag geef ik twee miniworkshops ‘schelden’ in het NTG. Alle kinderen die wel eens last hebben van schelddrang mogen hun talenten eens op mij loslaten. Ik zorg dat de echte lelijke woorden voor altijd ingeslikt geraken: er zijn zoveel alternatieven om iemand op een grappige, niet-kwetsende manier de huid vol te schelden. Het scheldschrift vol vriendelijke vunzigheden krijg je mee naar huis, om daar nog wat verder uit te razen op papier.

Tijdens de vertelnamiddag zullen ook de geweldig innemende Pat Van Beirs en Do Van Ranst stukjes uit hun werk voorlezen. Daarna is er uiteraard de voorstelling van ‘Hansje en Grietje’. Meer info over workshops, voorleesmomenten en de voorstelling zelf vind je hier. Deelnemen is gratis (behalve de voorstelling zelf), wel eerst aanmelden bij het onthaal, om 13u.

De Sint stinkt een beetje

Evelien — Thu, 01 Dec 2011 10:19:28 +0000

In de gauwte meegegrist uit de bib, maar wat een parel alweer: Annie M.G. Schmidt en Fiep Westendorp in ‘De heerlijkste 5 december in vijfhonderdvierenzeventig jaar’. Onovertroffen qua eenvoud en herkenbaarheid. Het schip van Sinterklaas vergaat tijdens een storm en Sint en Piet komen in een Frans dorpje terecht. Ze krijgen nieuwe kleren aan en worden door een lieve visboer helemaal naar Nederland gereden. Daar worden ze niet herkend, zonder staf en mijter en vooral zonder cadeautjes. Vrees niet: het komt allemaal goed, of om Annie te citeren: ‘Al roken Sint en Piet nog steeds een beetje vissig… het hinderde niet meer.’ Een Sint die een beetje stinkt? Dat had ik toch nog niet gelezen. Ze deed het weer, die Annie. En de illustraties van de sip kijkende goedheilige man in ruitjespak en met Franse baret zou je zo aan de muur willen. Een aanrader om voor te lezen! En mijn blik zal het toch enigszins vertroebelen als ik de echte Sint tegen het lijf loop dit weekend.

Blij met mij…

Evelien — Fri, 25 Nov 2011 13:51:09 +0000

… of toch op zijn minst met mijn vorige jeugdroman. ’Brei met mij’ werd namelijk genomineerd voor de Lavki-prijs 2011! De Lavki-prijs bekroont het beste jeugdboek dat verscheen tussen 2005 en 2010. Begin februari 2012 wordt de winnaar bekendgemaakt. De andere genomineerden vind je hier. Ronkende namen als Els Beerten en Kathleen Vereecken, daar staat mijn Breiwerk tussen… Goed gedaan, boek! Ik kan er weer even tegen.

Plaatjes graag!

Evelien — Tue, 15 Nov 2011 14:15:09 +0000

Aan de boekenbeurs hou ik altijd een vreemd gevoel over. Ik ontmoet er wel veel mensen maar ik ontmoet er vooral veel niet. Ik bekijk veel boeken maar ik zie er vooral veel over het hoofd. En ik twijfel of ik er na een paar uur in de helverlichte beurshallen echt als een gestoofde peer uitzie of dat alleen maar zo aanvoelt. Gelukkig zijn er foto’s. Die verraden niets van dat hele oververhitte beursgevoel. Het ziet er zelfs spontaan en fris uit, daar op de stand van Lannoo. Dat is grotendeels te danken aan Wendy Panders, die haar zotte plaatjes uit de losse pols op papier zette terwijl ik voorlas en vertelde. Ik zou haar willen meenemen, overal waar ik ga, of toch op zijn minst naar alle bibliotheken en scholen. Helaas heeft ze nog ander werk.

De ideale boekvoorstelling

Evelien — Mon, 07 Nov 2011 11:27:07 +0000

De ingrediënten:

- Een charmant kasteel met al even charmante en enthousiaste medewerkers

- Warre en Julie Borgmans als meesterlijke vertellers, met een naturel waar mijn mond van openvalt

- Een barokensemble (Bach Concentus onder leiding van klavecinist Ewald Demeyere) dat zich helemaal geeft

- Een aandachtig publiek waarin ook een paar goede vrienden zitten

- En ikzelf die alleen maar hoef te kijken en luisteren

Van een succesrecept gesproken. Laat de bladeren maar aanrukken, mijn herfst kan niet meer stuk…

Pootjelap met de tijd

Evelien — Thu, 03 Nov 2011 10:31:09 +0000

Deze middag van 15 tot 17u op de stand van Lannoo op de Boekenbeurs: workshop (en signeersessie) ’Hoe maak ik tijd?’. Wendy Panders, tante Zweem en ikzelf leren kinderen hoe ze tijd kunnen maken. We gebruiken daar geen gevaarlijke producten voor, dus kom gerust langs met de hele familie. Geen tijd? Dan kun je echt niet meer zonder dit boek. Recensent Patrick Jordens van De Morgen zegt het ook, en wie ben ik om hem tegen te spreken?

De tijd gaat snel, misbruik hem wel

Evelien — Fri, 07 Oct 2011 12:09:02 +0000

‘Hoe maak ik een vriend?’ is niet meer alleen! Vers van de persen gerold: ‘Hoe maak ik tijd?’

Felix moet op bezoek bij zijn jarige tante Zweem, maar hij heeft geen tijd. ‘Maak dan tijd!’, zegt zijn moeder. Tijd maken? Hoe doe je dat? Met hulp van (zijn dode) opa, de mysterieuze brillenmaker Pep en zijn vriend Pieter gaat Felix aan de slag.

Over een klein poesje, een liggende staande klok en een plan om de tijd te verschalken. Met heel veel lijstjes en vooral met het geniale teken- en kraswerk van Wendy Panders. Uitgegeven bij Lannoo, en vanaf volgende week in de boekhandel.

Gekkenwerk

Evelien — Fri, 07 Oct 2011 11:44:28 +0000

‘Gekkenwerk’ was lang de erg toepasselijke werktitel van wat uiteindelijk ‘De bovenkamer van Jakob’ werd. Het schrijven van dat boek kwam vaak in de buurt van gekkenwerk. En ikzelf kwam in vreemde oorden terecht: psychiatrische instellingen waar ik soms niet meer op deze wereld leek rond te lopen. Het boek moest geschreven worden en het schrijven en het geworstel was meer dan de moeite waard. Ondertussen sta ik weer met beide voeten op de grond, in deze wereld. Maar sta mij toe even te zweven als anderen mijn gekkenwerk weten te waarderen:

Op Cobra schreef An Stessens: ‘De bovenkamer van Jakob van Evelien De Vlieger maakt indruk om zijn sfeer. Met net genoeg frisse lucht om op adem te blijven, raakt dit boek vooral om de beklemming die zo mooi verweven is met het hoofdpersonage, zijn omgeving en zijn groeien.’

In Knack schreef Annelies De Waele: ‘De Vlieger raakt heel veel relevants aan in deze vlot vertelde roman, zonder dat het allemaal te zwaar wordt. Ze belicht alles vanuit verschillende hoeken, zet stevig tot nadenken aan en houdt het tot het einde toe ook voldoende spannend.’

En in de Leeswelp warmde ik me aan deze woorden van Liesbeth Verlinden: ‘De bovenkamer van Jakob is een goed geschreven, gebalanceerd opgebouwd boek dat recht doet aan de complexe gevoelswereld van een jongen op de rand van de puberteit. De auteur exploiteert de gekozen setting maximaal. Daardoor hebben metafoor en symboliek meer invloed dan je zou verwachten in een dergelijk realistisch coming-of-age verhaal. De Vlieger hanteert een vlotte schrijfstijl en een sympathiek gevoel voor humor, die de complexe inhoud verteerbaar maken. Daarenboven bezit zij een bijzonder talent voor het creëren van realistische, diepmenselijke personages met een ongrijpbaar kantje. Dit is met andere woorden een boek dat bijblijft.’

Tranen van letters

Evelien — Tue, 13 Sep 2011 11:35:53 +0000

Ik las enkele maanden geleden Astrid Lindgrens ‘De gebroeders Leeuwenhart’ voor aan de twee oudsten. Een absolute aanrader voor jongens van pakweg acht tot tien, maar als moeder is het geen sinecure om het droog te houden tijdens het voorlezen. Tijdens een van de beginscènes was het al prijs. Broers die te vroeg sterven, en briefjes schrijven naar hun eenzaam achterblijvende moeder: ‘Niet huilen, mama’. Mijn stem stokte. Zei de ene zoon tegen de andere: ‘O jee, haar neus wordt al rood…’ ‘Ze gaat wenen!’ ‘Kijk, zie je wel!’ Ze grijnsden me toe terwijl de tranen me effectief en ongevraagd over de wangen liepen. En dan zaten we nog geen twintig bladzijden ver. Zij snapten die tranen niet. De jongens gingen dood, ja. ‘Jammer, hé,’ zeiden ze. En: ‘Lees nu eens verder.’ Na die aangrijpende beginscènes begint overigens het fantasydeel in Nangijala en hoef je als voorlezer niets meer te vrezen.

Ik moest hieraan denken omdat ik net ‘Lean on Pete’ van Willy Vlautin (vertaald als ‘De ruwe weg’) uit heb en zo geraakt werd dat er ook tranen aan te pas kwamen, gelukkig zonder gniffelend publiek dit keer. Die tranen zijn de enige link, want ‘Lean on Pete’ heeft niets met fantasy te maken. Het boek gaat over Charley, een vijftienjarige jongen die alleen op de wereld is en met een versleten renpaard op de vlucht slaat, op zoek naar zijn tante. Charley kruipt onder je huid op een manier die weinig andere romanpersonages gegeven is. Zelden zo’n catharsis meegemaakt. Wie niet terugdeinst voor een bijna lichamelijke leeservaring, móet het boek een kans geven. Nee, ik aarzel niet als ik iemand aan het wenen kan brengen. Toch niet als ik aan de lijve heb ondervonden hoeveel deugd deze tranen doen.