Pootjelap met de tijd

Deze middag van 15 tot 17u op de stand van Lannoo op de Boekenbeurs: workshop (en signeersessie) ’Hoe maak ik tijd?’. Wendy Panders, tante Zweem en ikzelf leren kinderen hoe ze tijd kunnen maken. We gebruiken daar geen gevaarlijke producten voor, dus kom gerust langs met de hele familie. Geen tijd? Dan kun je echt niet meer zonder dit boek. Recensent Patrick Jordens van De Morgen zegt het ook, en wie ben ik om hem tegen te spreken? 

Gekkenwerk

‘Gekkenwerk’ was lang de erg toepasselijke werktitel van wat uiteindelijk ‘De bovenkamer van Jakob’ werd. Het schrijven van dat boek kwam vaak in de buurt van gekkenwerk. En ikzelf kwam in vreemde oorden terecht: psychiatrische instellingen waar ik soms niet meer op deze wereld leek rond te lopen. Het boek moest geschreven worden en het schrijven en het geworstel was meer dan de moeite waard. Ondertussen sta ik weer met beide voeten op de grond, in deze wereld. Maar sta mij toe even te zweven als anderen mijn gekkenwerk weten te waarderen:

Op Cobra schreef An Stessens: ‘De bovenkamer van Jakob van Evelien De Vlieger maakt indruk om zijn sfeer. Met net genoeg frisse lucht om op adem te blijven, raakt dit boek vooral om de beklemming die zo mooi verweven is met het hoofdpersonage, zijn omgeving en zijn groeien.’

In Knack schreef Annelies De Waele: ‘De Vlieger raakt heel veel relevants aan in deze vlot vertelde roman, zonder dat het allemaal te zwaar wordt. Ze belicht alles vanuit verschillende hoeken, zet stevig tot nadenken aan en houdt het tot het einde toe ook voldoende spannend.’ 

En in de Leeswelp warmde ik me aan deze woorden van Liesbeth Verlinden: ‘De bovenkamer van Jakob is een goed geschreven, gebalanceerd opgebouwd boek dat recht doet aan de complexe gevoelswereld van een jongen op de rand van de puberteit. De auteur exploiteert de gekozen setting maximaal. Daardoor hebben metafoor en symboliek meer invloed dan je zou verwachten in een dergelijk realistisch coming-of-age verhaal. De Vlieger hanteert een vlotte schrijfstijl en een sympathiek gevoel voor humor, die de complexe inhoud verteerbaar maken. Daarenboven bezit zij een bijzonder talent voor het creëren van realistische, diepmenselijke personages met een ongrijpbaar kantje. Dit is met andere woorden een boek dat bijblijft.’

Hoe maak ik een dag goed?

Door te lezen wat Jaap Friso schrijft over ‘Hoe maak ik een vriend’ op zijn site Jaapleest. Even een stukje uit de recensie:

“Hoe maak ik een vriend? is een geestig en trefzeker boek dat gaat over een belangrijke kwestie. Vriendschap lijkt op die leeftijd geen vanzelfsprekendheid meer en vooral de angst om een buitenbeentje te zijn, moet herkenbaar zijn. De Vlieger verplaatst zich in een jongen die zenuwachtig is voor het onbekende (…)”

Dit boek ligt me nauw aan het hart en met het cijfer dat Jaap Friso me ervoor geeft (8,5) ben ik blij als een kind met een goed rapport. Ik bracht de middag glimlachend door op de boekenbeurs, waar ik twee uurtjes ging signeren op de stand van Lannoo. Pijn aan mijn pols heb ik daar niet van, maar pijn aan je kaken is leuker.

AVI-literatuur

‘Job en de duif’ kreeg de voorbije week nog een paar mooie besprekingen.

Er stonden stukjes in Het Parool, Het Nieuwsblad en Trouw, niet slecht voor een eerstelezersboek.  Ook op Pluizuit wordt het besproken, zie hier. Bas Maliepaard (Trouw, 15/05) schrijft: ‘Eerste lezers die zich hakkelend een weg naar het einde banen, hebben recht op een beloning, op een verhaal dat hen doet vergeten dat ze aan het leren zijn. Precies dat lukt Evelien De Vlieger in ‘Job en de duif’ (…)  AVI-literatuur, dat woord bestaat nog niet, maar wie wil weten wat het is: lees ‘Job en de duif’.

Het is niet alleen mijn boek, het is ook dat van Noëlle Smit, die de illustraties maakte. Dat zij goed is, is nog maar eens bewezen, want ze heeft met ‘Fiet wil rennen’ de onderscheiding ‘Prentenboek van het jaar 2011′  verdiend (tekst van Bibi Dumon Tak). Wie nog geen bezoekje aan haar site heeft gebracht, moet dat zeker eens doen, al was het maar voor haar mooie titelbalk. Ik moet die ‘Fiet’ dringend eens te pakken krijgen.

Oranje boven

Vlaanderen boven, maar wat mij betreft dit weekend toch even Oranje helemaal bovenaan, omdat ze daar toch meer aandacht besteden aan kinder- en jeugdboeken, zelfs aan boeken voor eerste lezers, zoals ‘Job en de duif’.

Ik citeer een stukje uit de recensie uit de boekenbijlage van NRC Handelsblad van deze vrijdag:

Met ‘Job en de duif’ krijgt Evelien de Vlieger je zo in de greep dat  je de behoefte krijgt het boek aan anderen op te dringen. Dat is des te knapper doordat het in opzet en inhoud leeftijdloos plezier verschaft maar is geschreven voor beginnende lezers. Zij laat hen aan hun trekken komen met een heerlijk verhaal, opgedeeld in 21 deeltjes, geschreven in eenvoudige, veelal eenlettergrepige woorden. De gevorderde lezer geniet van de laag onder de tekst die, hoe staccato ook, soms poëtisch aandoet. En komisch.

Over ‘Job en de duif’

Dit is een audiofragment uit een boekenrubriek uitgezonden op NCRV-radio. Aan het woord is Jaap Friso.

http://www.jaapleest.nl/audio/snotime-17-april-over-job-duif-en-een-meisje-dat-vlucht

Het is een eer om in hetzelfde stukje besproken te worden als Joke van Leeuwen, en een nóg grotere eer om het ‘Annie M.G. Schmidt-gevoel’ op te roepen, al is het dan bij een volwassene. Ik hoop dat de kinderen massaal volgen. Als leesmoeder op school zie ik elke week hoeveel slechte boeken er voor eerste lezers zijn. De kinderen balen al nog voor ze de eerste bladzijde uit hebben. Leren lezen is leuk? Niet op deze manier dus. Daarom moet ‘Job en de duif’ gewoon zoveel mogelijk (eerste) lezers bereiken. Dat zou hartstikke mooi zijn, om het met de Nederlanders te zeggen. Bedankt hoor, Jaap Friso, om dit boek zo goed te lezen.

Een kus voor de prinses

Vandaag in De Standaard der Letteren: een bespreking van ‘Een kikker om te kussen’. In de rubriek ‘Kort’ weliswaar, maar toch. Wat een prinses allemaal niet kan.

Ik citeer de recensent: ”Koninklijke Hoogheden zijn uitstekende promotiemachines: nooit eerder heb ik vier cameraploegen en een horde persmensen zien uitrukken voor een kinderboek. Of veeleer: om prinses Mathilde een verhaal te zien voorlezen (…). Benjamin Leroy maakte prachtige prenten bij Evelien De Vliegers verhaal over een geit en een schaap en de lokkende roep van andere oorden. (…) Een kikker om te kussen is dus al bij al een mooie uitgave, waar ook prille lezers plezier aan kunnen beleven.’ 

Er staat een grote foto bij van de prinses die voorleest. Maar een van die prachtige prenten van Benjamin Leroy was ook niet mis geweest.

Lof voor ‘Brei met mij’

Brei met mij kreeg een mooie bespreking van Mirjam Noorduijn in De Groene van afgelopen vrijdag. Enkele citaten: ‘Heide’s hilarische vlucht met halfbroertje Linus (…) is licht absurd en leidt tot idiote filmische toiletscènes (…). Heide, die allergisch is voor “de bloesembeeldspraak” van haar moeder waar het ontluikende liefde en “knoppen” betreft, maar die ondertussen wel romantisch alleen maar “met zijn tweeën” op een kus wil wachten, kruipt ontegenzeggelijk onder je huid. (…) Brei met mij werkt als een lachspiegel waarin alles op z’n kop wordt gezet en uitvergroot en daardoor onvergetelijk echt wordt. Meer van dit soort (meisjes)boeken graag.’

Ook ‘Trouw’ is enthousiast over ‘Brei met mij’

Ook de Nederlandse krant Trouw was enthousiast over Brei met mij: ‘De Vlieger verrast met een originele insteek, knap uitgewerkte personages en vooral met een opvallend overtuigende, beeldende stijl. De sarcastische, soms zelfs cynische ondertoon waarin Heides weltschmerz zich uitdrukt, kom je niet vaak tegen in jeugdboeken. Haar bijtende opmerkingen maken haar verhaal zowel humorvol als aangrijpend.’